*** Met de tijd mee gaan…***
Het is vrijdagmorgen en een oude vrouw loopt naar de dichtstbijzijnde supermarkt.
Dit weekend krijgt ze haar kleinkinderen op bezoek en ze wil hen graag een beetje verwennen.
Ze loopt met haar trolley achter zich aan de winkel binnen.
Bij de ingang zet ze de trolley netjes aan de kant en pakt een winkelwagentje.
Uit haar handtas haalt ze een papiertje met daarop de boodschappen die ze nodig heeft, en een pen om de artikelen aan te kruisen zodra ze die in haar wagentje heeft gelegd.
De oude vrouw loopt het gangpad in en ziet dat de schappen voor de zoveelste keer veranderd zijn.
Nu moet ze opnieuw gaan zoeken waar alles staat.
Ze is één van de oudste buurtbewoners en er is veel veranderd vergeleken met vroeger.
Toen was de supermarkt het middelpunt van de samenleving.
Daar hoorde je de nieuwste nieuwtjes en er was saamhorigheid.
Tegenwoordig is alles snel en mechanisch.
De oude vrouw zucht. Waar zijn die gezellige winkels gebleven?
Waar is de groenteboer, waar je elke dag vers fruit en groenten haalde en waar altijd tijd was voor een praatje?
Of de slager en de bakker… ze zijn zo goed als uit het straatbeeld verdwenen.
Nu zijn er grote supermarkten met zelfscankassa’s en alles draait om massa.
De oude vrouw kan de mix voor de boterkoek niet vinden.
Ze loopt het ene gangpad in en het andere weer uit.
Ze is moe. Dit wil ze eigenlijk niet… maar uiteindelijk vraagt ze toch een vakkenvuller waar de boterkoekmix ligt.
De jongen kijkt haar aan en zegt:
"Tweede gang rechts, bij de bakspullen."
De oude vrouw loopt verder en telt de gangen, maar raakt een beetje de weg kwijt.
"Kan ik u helpen?" vraagt een vriendelijke stem.
Verschrikt kijkt ze op en ziet een lief meisje staan.
De oude vrouw schudt haar hoofd.
"Ik zoek de boterkoekmix, maar ik kan hem niet meer vinden," zegt ze verdrietig.
"Geeft u mij uw lijstje maar, dan zal ik uw boodschappen bij elkaar zoeken."
De vrouw geeft het meisje haar lijstje en weg is ze.
Telkens komt ze terug met een artikel van het lijstje.
Ze legt de boodschappen in het karretje en glimlacht lief.
Wanneer alles compleet is, zegt de oude vrouw:
"Dank je wel, lief kind."
Het meisje glimlacht… en verdwijnt weer tussen de schappen.
De oude vrouw is blij dat ze klaar is en loopt richting de kassa’s.
Plots blijft ze staan en kijkt om zich heen.
De kassa’s zijn verdwenen.
Ze ziet alleen nog zelfscankassa’s.
Ze loopt wat rond en gelukkig er is nog één normale kassa, met een band.
Maar tot haar schrik hangt er een blauw lint voor: gesloten.
Met tranen in haar ogen kijkt ze naar de zelfscankassa’s en naar een groepje winkelpersoneel dat met elkaar staat te praten.
"Kan ik u helpen?" vraagt één van hen.
"Ik zou zo graag mijn boodschapjes op de band willen leggen," zegt ze wat ontdaan.
Het winkelmeisje antwoordt:
"Dat gaat niet, mevrouw. Die kassa is dicht.
U zult de zelfscan moeten gebruiken."
"Maar… ik heb dat nog nooit gedaan. Ik weet niet hoe dat moet."
"Dan wordt het eens tijd dat u dit leert.
U moet wel met de tijd meegaan, mevrouwtje," zegt het meisje.
De oude vrouw loopt naar de zelfscan en kijkt hem vragend aan.
Het winkelmeisje legt in sneltreinvaart uit hoe het werkt… en loopt daarna weg.
De oude vrouw pakt een pak melk en zoekt naar de streepjescode.
Ze houdt het pak voor de scanner.
Piep.
Eén voor één scant ze haar boodschappen.
Maar ze raakt in de war.
Waar moet ze de gescande boodschappen laten?
Welke heeft ze al gehad?
Ze kijkt verschrikt om zich heen.
Het winkelmeisje grijpt in en helpt haar.
Alle boodschappen worden opnieuw gescand.
Het apparaat geeft aan dat ze moet wachten op een medewerker.
Nu mag ze betalen — maar alleen met pin.
Ze had juist contant willen betalen.
Het winkelmeisje helpt haar opnieuw en legt uit hoe het moet.
De vrouw volgt de stappen.
Eindelijk is het gelukt.
Met haar bonnetje, dat ze eerst nog moet scannen, mag ze door het poortje.
Terwijl ze haar boodschappen in haar trolley legt, kijkt ze nog één keer de winkel in.
En ze denkt zachtjes:
"Vroeger… was alles toch veel makkelijker."
