Een vrouw staat voor het raam.

Zoals vele morgens kijkt ze naar de lucht en staart naar de vogels die voorbij vliegen.

Het is nog vroeg als ze naar buiten kijkt.

De straten zijn nog stil en de wereld is nog niet helemaal wakker.

Het is volop zomer.

De bloemen bloeien en een vlinder vliegt van bloem naar bloem.

Heerlijk vond de vrouw dit: de rust die nog in het huis aanwezig was, de stilte van de natuur en de schoonheid die zij uitstraalde.

Ze deed de deur open en liep naar buiten.

Onder de boom had ze een bankje staan.

Nu het zo mooi weer was, zat ze iedere morgen even onder de boom.

Hier vertelde de vrouw haar zorgen, maar ook de herinneringen aan haar dierbare vriendin, die onlangs overleden was, kwamen hier samen.

Ze had hier echt afscheid van haar genomen.

Hoofd tegen hoofd hadden ze tegen elkaar aangezeten.

Even leek het alsof de wereld om hen heen niet bestond.

Heel even was het gevoel van één zijn met haar zo sterk.

Zij tweeën, hoofd tegen hoofd, namen afscheid van elkaar in volle bewustzijn.

Toen haar vriendin nog even tegen haar aan ging liggen, kwam daar die ene vlinder aangevlogen.

Heel even ging hij op haar knie zitten om vervolgens weer weg te vliegen.

Ze wisten het allebei.

Het einde naderde.

De vrouw dacht aan haar vorige vriendin.

Een ander huis, een andere plek, maar dezelfde ervaring.

Ook daar zat ze samen met een vriendin.

Ze keken naar een vlinder die van bloem naar bloem vloog.

Het was stil om hen heen en in volle aandacht keken ze naar de vlinder.

Opeens vloog de vlinder op haar af en ging op de knie van de vrouw zitten.

Hij bleef daar enkele seconden zitten en vloog vervolgens weer terug naar de bloem.

De vrouw had dit nog nooit eerder meegemaakt en vond het een bijzonder moment.

Toen vloog de vlinder weer naar haar toe en landde opnieuw op haar knie.

Nu bleef de vlinder langer zitten dan daarvoor.

De vrouw kon de vlinder nu goed bekijken en de bewustzijnsschok die deze vlinder teweegbracht, was groot.

Ze was even één met het moment.

Het was alsof de wereld om haar heen stilviel.

Ze vond het zo'n bijzondere ervaring.

En de vlinder vloog weer terug naar de bloem.

De vrouw bleef samen met haar vriendin naar de vlinder kijken.

Totdat de vlinder nog eens op haar knie ging zitten.

Dit was echt speciaal.

Tot drie keer toe was de vlinder haar komen opzoeken.

De vrouw was ontroerd.

Ze voelde zich bevoorrecht dat ze dit mee mocht maken.

Wat de vrouw niet wist, was dat deze vlinder haar iets aankondigde.

Iets wat heel snel zou gebeuren.

Een uur later was haar lieve vriendin overleden.

De vrouw onder de boom huilde zachtjes.

Dikke tranen liepen over haar wangen naar beneden.

Ze kon deze pijn die ze in zich droeg maar niet loslaten.

Overal waar ze keek, zag ze haar trouwe vriendin.

Als ze ging wandelen, voelde ze dat haar vriendin achter haar aan sjokte.

Als ze huilde, voelde ze haar dicht bij zich en wist ze dat zij haar wilde troosten.

De dood was vermoeiend.

De dood was pijnlijk voor haar.

Maar ze kon er niet aan ontsnappen.

Het was overal aanwezig.

Het lag altijd op de loer.

Ze stond op en liep weer het huis binnen.

Ze gaf haar beste vriend te eten en aaide hem over zijn kop.

De angst om ook hem te moeten verliezen was groot.

Maar tot die tijd zou ze proberen niet op de dood te jagen.

Ze zou de dood met rust laten totdat die zich aandiende en opeiste wat hij terug wilde hebben:

 

haar trouwe vriend.