Het was heerlijk om weer op open zee te zijn. Sanne en Alba keken met dankbaarheid terug naar de grotten onder de zeebodem. Wat hadden ze veel gezien.

De dolfijnen, walvissen en Waterengelen waren nu paartjes geworden en ze hadden zich teruggetrokken in de wateren verderop.

Sommigen, zoals de ouderen en kinderen deden niet mee aan het paringsritueel en hadden een ander stuk water uitgezocht om daar te spelen met elkaar.

Sanne en Alba waren met deze groep meegegaan.

Er hing een liefdevolle energie boven het water, vond Sanne. Een oude Water-Engel kwam naar haar toe gezwommen en zei: “Wat hangt er hier een fijne energie hè?” Sanne keek de Water-Engel aan en knikte.

“Deze energie is helend, zodat hun kinderen zo zuiver mogelijk verwekt kunnen worden.

Je zult merken dat deze energie steeds hoger zal worden, totdat het moment van de paring aanbreekt.

Het is een prachtig ritueel dat zoveel energie geeft, maar dat zal je binnenkort wel zien.

Ik denk dat het ongeveer nog zo’n twee weken duurt.

Net voor de dag dat de maan vol gaat worden, zal de paringsdans beginnen.”

De oude Water-Engel zuchtte.

“Is dat dan zo mooi?” vroeg Sanne weer.

De Water-Engel keek Sanne met tranen in haar ogen aan. “Dat is het mooiste wat je hier op open zee mee kunt maken.

Het zal een bewustzijnsschok bij je teweegbrengen.

Je zal dan in een andere staat van energie terecht komen die zowel helend als liefdevol is.”

De Water-Engel zwom weer weg om zich bij de groep te voegen. Alba kwam naar Sanne toe gevlogen.

“Gaan we iets leuks zien?!” riep hij al van veraf.

Toen hij bij Sanne aankwam, vertelde ze hem wat de oude Water-Engel allemaal had verteld.

Nu werd ook Alba nieuwsgierig naar deze paringsdans. Sanne en Alba vulden hun dagen met spelen en onderwater reizen.

Vaak namen de dolfijnen hun mee naar plekken die ze in hun fantasie nog niet zouden kunnen bedenken.

Ze zagen prachtige koraalriffen in de meest prachtige kleuren en kleurrijke vissen die zo ontzettend lief waren. Sanne speelde even met het zeepaardje.

Wat een vrolijk mannetje was dat.

Alba speelde met een reuze schildpad, wat had hij een lol. Ze zwommen samen door de warme wateren van deze onder waterwereld.

Zo maakten ze veel vrienden en elke dag kwamen er meer vrienden bij.

In de nachten sliepen ze op de rug van de walvis, die net als zij, was achtergebleven.

Voor het slapen gaan maakten ze weer een formatie met in het midden de walvissen. Daar omheen de dolfijnen en de Waterengelen sloten de kring.

Elke dag voelden ze dat de energie hoger en hoger werd. Ook zagen ze dat de lucht van kleur veranderde.

De eerste avond was de lucht rood van kleur.

De dag erna ging de rode kleur over in de kleur oranje. Daarna veranderde de lucht in de kleur geel.

Nu was de lucht tussen geel en groen in.

Het was schitterend!

Iedere avond keek de groep naar deze prachtige kleuren en gingen ze met hun gevoel mee in deze liefdesenergie. Het leek net alsof ze als groep aan het mediteren waren, omdat ze met zijn allen in een soort van trance raakten. Ze gingen net zolang door, totdat er boven hen dezelfde kleur ontstond als boven de andere groep verderop. Sanne en Alba keken elke avond naar dit wonderlijke schouwspel.

Na een paar avonden, nadat ze weer uit de trance waren gekomen, vroeg Sanne aan de walvis: “Waarom gaan jullie in trance?

Wij hoeven toch geen paringsritueel te doen?

Waarom dan wel ons verbinden met deze energie?”

De walvis glimlachte.

“Ik zal het je uitleggen. De ouderen hebben net als de andere groep, jaren achter elkaar meegedaan aan deze paringsdans, maar nu wij ouder zijn hoeft dat niet meer. Ook de kinderen zijn hier in deze groep.

Wij als ouderen bereiden de jongeren voor op wat ook zij ooit zullen gaan doen.

Wij leren ze met hun eigen energie om te gaan, en deze op te voeren naar een steeds hoger niveau.

Omdat wij dit al jaren hebben gedaan, kunnen ze heel snel onze frequentie oppakken en resoneren ze mee op onze energietrilling.

Uiteindelijk zullen ze ons niet meer nodig hebben en kunnen ze allemaal zelfstandig de energie in zichzelf verhogen.

Dan zijn ze er klaar voor om het jaar daarop mee te doen met de paringsdans.”

“Dus ze zitten nu op school?” vroeg Sanne.

“Dat klopt. Ook in de tijd dat wij niet meedoen met de paringsdans, kunnen wij ze veel leren.

Wij spelen niet alleen met hen, nee, wij brengen hun ook de vele wijsheden bij, die al miljoenen jaren in ons zit.

De route naar deze heerlijke wateren zit wel in hun DNA, maar ze moeten straks wel zelfstandig navigeren om deze wateren weer terug te kunnen vinden.

Wij leren ze om uit deze archieven die ze in zich dragen, de informatie te halen die ze nodig hebben.”

Sanne keek de walvis met open mond aan.

“Wauw! Ze hebben dus een hele geschiedenis in zich zitten?” De walvis knikte, “niet alleen zij, maar wij allemaal. Ook jij hebt herinneringen in jezelf opgeslagen. Weet jij dan niet meer waar je vandaan komt?” vroeg de walvis. Opeens werd Sanne droevig.

Ze moest denken aan haar papa en mama die ze achter had moeten laten, omdat ze zo ziek was geworden.

Het afscheid was moeilijk.

Ze keek de walvis met betraande ogen aan en zei: “Oh ik heb zo lang niet meer aan hen gedacht!” en ze begon te huilen. Ze huilde zo hard, dat iedereen naar haar toe kwam zwemmen om haar te kunnen troosten.

Tranen liepen over haar wangen.

Een Water-Engel sloeg haar armen om Sanne heen. “Huil maar mijn kind, dit moet eruit.

Door de hoge energie komt het verdriet naar boven.

Het was de hoogste tijd dat het los gelaten zou worden. Je zal met heel veel liefde aan hen terugdenken en niet meer met een gebroken hart.”

Sanne knikte door haar tranen heen.

“Maar ik vind het zo erg dat ik niet meer aan hen heb gedacht!” De Water-Engel lachte weer.

“Maar kind, je had niet eens de tijd om aan ze te denken. Je hebt zoveel meegemaakt en zo veel gezien.

Er was geen tijd voor verdriet en gemis.

Als je besluit om terug te gaan naar Zomerland zal je met de Gouden-Engel regelmatig je ouders gaan bezoeken.

Je zult ook les van de Engelen krijgen, waarin je voorbereid wordt, om als gids liefdevolle zielen te kunnen helpen.”

Sanne knikte weer, “maar ik wil nog niet terug.

Ik wil bij jullie blijven”, zei ze snel.

Iedereen moest om haar lachen.

“Nee”, zei de Water-Engel, “wij gaan eerst deze prachtige paringsritueel meemaken.

Daarna is het volle maan en pas dan maken wij ons klaar voor de reis terug. We zwemmen langzaam de wat koudere wateren binnen, totdat we afscheid van elkaar nemen.

Wij, de Waterengelen, zullen de zee verlaten en het kanaal in zwemmen. Een rustige periode zal aanbreken, maar daarna zal het meer in zicht komen.

En dat is een plek waar de lieve Water-Engelbaby’s ter wereld komen. Dat moet je meemaken en de schrijfster van dit verhaal moet dit echt opschrijven.

Dat is iets wat je niet zo vaak meer mee zal maken. Wanneer de baby’s groter zijn, gaan we de rivier weer op. We maken de kleintjes dan sterk genoeg om in volle zee te kunnen zwemmen.

Dan is jouw cirkel rond en zal je teruggaan naar Zomerland.”

Sanne knikte weer. Ze wilde nog niet weg, ze wilde zo lang mogelijk van dit grote avontuur genieten.

“En ik dan?” vroeg Alba nu enthousiast.

Iedereen begon te lachen.

“Jij mag zelf bepalen waar je wilt zijn.

Vogels hebben geen grenzen.

Vogels mogen van de ene wereld naar de andere vliegen. Er is voor vogels zoveel te verkennen.”

“Dan blijf ik bij Sanne”, was zijn antwoord en hij keek naar haar met een stralende glimlach.

Weer moest iedereen lachen om deze grappige vogel. “Kom, laten we gaan slapen.

Morgen is er weer een nieuwe dag vol met leermomenten en heel veel plezier”, lachte de Water-Engel. Sanne en Alba bedankten de Water-Engel voor haar uitleg en gingen weer bij de walvis op zijn rug zitten.

 

Ze keken naar de prachtige energieën die boven beide groepen hingen.

“Voel jij de veranderingen ook?” vroeg Alba aan haar. Sanne knikte, “ja, het lijkt net of we steeds liever worden en jij Alba wordt steeds grappiger.”

En ze gaf hem een por waardoor hij zijn evenwicht verloor en in het water plonsde.

Een paar tellen later kwam hij weer boven met een zeester boven op zijn kop.

“Het spijt me”, zei Sanne zacht, “dat was niet mijn bedoeling”. Alba keek haar lachend aan.

“Ik wilde je laten schrikken en heb mezelf in het water laten vallen.” Nu moesten ze allebei lachen.

“Zullen we nu gaan slapen”, zei de walvis, “het is namelijk al laat.” Sanne en Alba kropen dicht tegen elkaar aan en vielen meteen in slaap.

En zo gingen de dagen voorbij waarin ze veel van de zee leerden. Ze maakten contact met de edelstenen die op de bodem van de zee lagen, en die hen hele mooie verhalen vertelden. Alles was op elkaar afgestemd en er was niets wat niet voorbestemd was.

Alles was vol liefde.

De energie veranderde elke avond en de kleuren groen, blauw en paars hadden ze al voorbij zien komen.

Het was een prachtig spektakel om te zien hoe de walvissen, dolfijnen en de Waterengelen op deze energie mee vibreerden.

Op een avond kwam er een Water-Engel naar hen toe gezwommen en zei: “Morgenavond is het zover, dan zullen jullie de paringsdans zien.

Rust morgen goed uit.

Het is dan ook bijna volle maan en dat betekent dat het maanritueel een dag na de paringsdans gehouden gaat worden. Daarna gaan we weer op reis, en daar heb je al je kracht voor nodig.”

Sanne bedankte haar en zwom samen met Alba terug naar de walvis.

Ze klommen op haar rug en vielen in een diepe slaap.

De volgende morgen waren ze al vroeg op.

Er hing een liefdevolle, maar ook gespannen sfeer.

De kleintjes onder hen zouden dit ritueel voor het eerst gaan meemaken, en ze vonden het reuze spannend.

Ook Sanne en Alba waren wat gespannen.

De hele dag bleven ze rustig.

Ze maakten vandaag geen onderwater reizen, maar bleven wat hangen bij de groep.

De dag duurde lang en tegen de avond was de spanning voelbaar groot.

De walvissen gingen in het midden liggen.

De dolfijnen lagen in een cirkel om hen heen.

De Waterengelen lagen in een cirkel om de dolfijnen heen, met hun hoofdjes naar buiten toegekeerd.

Sanne en Alba stonden op de rug van de walvis.

Die middag had een Water-Engel hun verteld dat ze gewoon konden blijven kijken naar wat er allemaal zou gebeuren.

Het maanritueel zou pas de volgende avond zijn, als de maan helemaal vol was.

De Waterengelen die op hun rug lagen, hielden elkaars handen vast en begonnen hun gebruikelijke geluiden te maken. “Hmmmm…, hmmmm…, hmmmm…”, en langzaam kwam de groep tot rust.

Die middag was hen verteld dat ze elkaar steunden, door het naar elkaar toesturen van deze liefdesenergie.

Alba en Sanne zagen nu een energie tevoorschijn komen die als een lemniscaat heen en weer golfde tussen de twee groepen.

De achtvormige lemniscaat werd steeds meer zichtbaar en kreeg telkens een andere kleur energie.

Dit alles was wonderlijk om te zien.

Het was prachtig hoe deze twee groepen met elkaar in verbinding stonden.

Opeens ging het geluid van de Waterengelen omhoog. Sanne en Alba zagen dat bij beide groepen een lemniscaat ontstond die tot aan de Hemel reikte.

“Het is net een driehoek”, zei Sanne tegen Alba.

De drie lemniscaten overlapten elkaar en wat ze toen zagen, was dat drie energiebollen die op de hoeken ontstonden, steeds groter en groter werden en met elkaar in verbinding kwamen.

De drie lichtbollen werden samen één grote lichtbol, die boven het water bleef hangen.

Ook zagen ze dat er vanuit de Hemel een prachtig wit licht tevoorschijn kwam.

Een zuil van licht scheen recht naar beneden, boven op de groep die de paringsdans zou uit gaan voeren. Opnieuw kwam er een zuil van licht naar beneden.

Deze had de kleur groen en scheen naast de witte zuil naar beneden. En weer kwam een zuil met licht naar beneden en deze scheen ook recht naar beneden met de kleur rood.

Zo volgden er nog meer zuilen van helend licht, allemaal met hun eigen energie en hun eigen kleur.

Er waren nu acht zuilen van licht. En deze liefdevolle energieën vlochten zichzelf in elkaar.

Eerst heel langzaam en toen sneller.

Het leek net of gekleurde slangen in en om elkaar heen krioelden.

Langzaam veranderde de kleur van de energiezuilen en ze werden parelmoer wit van kleur.

Hier en daar fonkelde er iets lichts op. Sanne en Alba wisten niet wat ze zagen.

 “Vind jij het ook zo mooi Sanne?” hoorde ze in haar hoofd. Verschrikt keek ze om zich heen.

Naast haar stond de Gouden-Engel en deze had via telepathie tegen haar gesproken.

“Je hoeft alleen maar met je hoofd te knikken.”

Sanne knikte.

“Dit is een hoogtepunt in de Hemelse sferen.

Wij mogen de nieuwe zielen die straks zullen indalen bijstaan met onze liefde.

De kleine flitsjes die je ziet, zijn de nieuwe walvis zielen die straks hun nieuwe moeder en vader vinden.

Het is allemaal zo sereen en vol liefde.”

Sanne keek weer naar de zuil van licht en ze zag dat de walvissen vanuit het water omhoog werden gezogen, om daar in die zuil van licht hun paringsdans te verrichten. De grote walvissen vielen in de zuil van licht bijna niet op, zo groot was deze energiezuil geworden.

De zuil van licht veranderde opeens heel snel van kleur. Alle kleuren die je kon bedenken kwamen in een sneltreinvaart voorbij.

Steeds sneller en sneller, totdat het grote moment daar was. Sanne en Alba keken elkaar met open mond aan, zo mooi en groots was dit ritueel.

De kleuren veranderden nu zo snel achter elkaar, dat ze alleen nog maar een wit licht zagen dat flikkerde vanwege de enorme snelheid.

De energie werd steeds hoger en het hummen van de Waterengelen ging steeds sneller en sneller.

Sanne en Alba wisten niet zo goed wat ze moesten doen, de energie was ook zo hoog.

De Gouden- Engel naast hen legde zijn hand op hun hoofdjes en langzaam werden ze weer rustig.

Ze zagen dat de energiezuil nog groter en groter werd. Nu zagen ze ook dat de dolfijnen door het witte licht naar boven werden gehaald. De Waterengelen gingen nog sneller en hoger hummen, en weer veranderde de lichtzuil van kleur, en ook nu zagen ze kleine lichtjes oplichten.

Sanne glimlachte. De zielen van de kleine dolfijnen zijn nu in het licht.

“Dat klopt”, zei de Gouden-Engel naast haar.

“Maar kijk”, en hij wees naar de zuil van licht.

De Waterengelen die bij hen waren gingen nu nog sneller en hoger hummen.

Nu werden de Waterengelen van de andere groep door het licht naar boven gehaald.

De zuil veranderde wel van kleur, maar dit keer in verschillende witte tinten.

Ook deze witte kleuren wisselden elkaar steeds sneller af. De zuil werd groter en groter.

Nu werd ook de groep van Sanne erin meegenomen. Sanne keek naar de Gouden-Engel naast zich en deze zei zachtjes terwijl hij haar hand vastpakte: “Kijk! Sanne kijk!” En Sanne keek.

De zuil was zo enorm groot en als ze naar boven keek zag ze daar haar vrienden de walvissen, de dolfijnen en de Waterengelen.

Ze dansten in het licht en zwommen om elkaar heen, over elkaar heen en onder elkaar door.

Samen met de verschillende tinten wit gaven ze een prachtig optreden.

Opeens was daar een stroom van gouden energie.

De ongeboren Water-Engel zielen waren in deze gouden stroom van energie druk en opgewonden.

Zo nu en dan lichtte er één op van blijdschap.

Ze omringden hun nieuwe papa en mama, en de gouden energie veranderde in een parelmoer-roze kleur.

Deze energie ging steeds sneller stromen en de Waterengelen beneden bij Sanne werden nog luider en het hummen werd nog hoger.

De druk in de zuil van licht werd met de seconde groter en de Gouden-Engel naast Sanne zei: “Kijk, nu komt het mooiste.” Sanne keek weer omhoog.

De roze energie ging als een razende tekeer, steeds sneller en sneller.

Opeens ging de witte binnenkant van de zuil zich vermengen met de roze energie en de energie werd steeds lichter van kleur.

Elke keer vermengde het zich meer met deze roze energie en langzaam trok de zuil zich terug.

Sanne en haar groep zaten nu niet meer in de zuil van licht en iedereen keek gespannen vanaf een afstandje naar wat er zou gaan komen.

De grote zuil van licht krioelde door en over elkaar heen, totdat hij opeens stopte.

Sanne en Alba keken elkaar verschrikt aan.

“Blijf kijken”, hoorde ze de Gouden-Engel zeggen.

Sanne en Alba keken weer naar de zuil van licht die nu stilstond.

De lemniscaatbollen die weer tevoorschijn waren gekomen, waren nu op hoge snelheid en de energie was drukkend hoog.

“Veel hoger kan echt niet”, zei Sanne zacht.

De Gouden-Engel die naast haar stond lachte. Minutenlang heeft de zuil stil gestaan en de lemniscaatbollen gingen nog sneller dan snel.

De energie werd nog meer opgevoerd en de Gouden-Engel legde weer zijn hand op de hoofdjes van Sanne en Alba.

Weer kregen ze de rust terug en wachtten ze in spanning af op wat er zou gebeuren.

De nacht trilde.

De energie was zo vol liefde, zo perfect volmaakt, totdat de zuil zich terugtrok en in een grote witte energiebol veranderde.

Sanne en Alba keken hun ogen uit. Wat was dit mooi.

De bol begon nu te draaien, steeds sneller en sneller.

Hij werd opeens groter en dan weer kleiner, steeds sneller en sneller.

Het leek wel of hij heel snel ademhaalde en tenslotte zijn adem inhield. Ze zagen nu alleen nog maar een stipje in deze nacht vol energie.

Sanne keek de Gouden-Engel verschrikt aan, maar deze zei dat ze moest blijven kijken.

Sanne keek weer naar het kleine lichtje dat op een ster leek en fonkelde in de donkere nacht.

Het laaide nog heel even op voordat het in het donker verdween. Minutenlang bleven ze kijken naar deze donkere achtergrond, maar er gebeurde niets.

Net op het moment dat Sanne aan de Gouden-Engel wilde vragen waar ze waren gebleven, ontstond er een trilling in de ruimte, waardoor Sanne weer naar de donkere Hemel keek.

En opeens, vanuit het niets, was daar een explosie van goud licht. Zo fel dat Sanne haar hand voor haar ogen moest houden.

“Kijk!” zei de Gouden-Engel en Sanne haalde haar hand voor haar ogen weg. Ze zag dat vanuit de explosie de walvissen, dolfijnen en de Waterengelen een duik terug in het zachte water namen en weer lachend boven kwamen. Opeens was het licht weg en de lemniscaatbollen verdwenen.

Iedereen was blij en begroette elkaar liefdevol.

“Het was prachtig” zei Alba en hij veegde met zijn vleugels een paar traantjes weg.

“Ja, dat wij dit mee mochten maken, dat maakt ons wel heel speciaal.” Waarop Sanne haar arm om haar beste vriend heen sloeg en samen keken ze naar de groep die zo blij en liefdevol was.

Toen de rust was teruggekeerd was het tijd om te gaan slapen. Morgenavond was het volle maan en zou er weer een reis gemaakt worden.

Sanne en Alba waren nieuwsgierig waar de Gouden-Engel hun nu weer mee naartoe zou nemen.

Sanne en Alba vielen meteen in slaap en de Gouden-Engel die al die tijd naast hen had gestaan, aaide hun nog even over hun hoofdjes.

 

“Morgenavond zal ik jullie de Hemel laten zien.” En er verscheen een glimlach op beide slapende gezichtjes.