Bijna drie weken geleden, de politie voor de deur

gelijk wist ik waarvoor ze kwamen

één blik, één vraag en dan een knik

jij hebt onze wereld verlaten.

In mijn hoofd hoor ik je stem

“Het spijt me zo mama, het spijt me zo!’

vol ongeloof staar ik voor me uit

deze dag is echt gekomen.

Nu zit ik hier alleen en begrijp het niet

ik stel je duizend vragen

het ging de laatste jaren toch zo goed

is er iets wat wij niet zagen?

Nu ben jij daar en ik ben hier

en huil zachtjes om je heengaan

dan glimlach ik door mijn tranen heen

en zie je in gedachten voor me staan.

Dan maak je een buiging en je lacht

een handkus werp je naar me toe

dan wijs je naar papa die bij je is

en ik weet je bent thuis, het is goed.