"Hoe laat is het?" vroeg een jongetje aan zijn vader.

Vader keek op zijn horloge en zei dat het bijna twaalf uur was.

De man glimlachte naar zijn zoon.

"Dan is het Nieuwjaar, hè?" zei het kleine ventje verheugd. "Mag ik straks het vuurwerk afsteken?"

Hij keek zijn vader vragend aan.

"Ach toe, pap, mag het?"

Vader wist niet zo goed wat hij moest zeggen. Het was ook veel te gevaarlijk, maar aan de andere kant had de jongen hier al maanden naar uitgekeken.

"We gaan dit samen doen, oké?"

De jongen vloog zijn vader in de armen.

Samen was meer dan waarop hij had gehoopt.

In spanning wachtten ze beiden tot het twaalf uur was.

Toen de grote wijzer op twaalf stond, vloog de jongen op van zijn stoel.

"Happy New Year!" riep hij luid.

Vader tilde hem op.

"Gelukkig Nieuwjaar, jongen! Dat dit maar een fijn jaar mag worden. Kom, we gaan naar buiten."

Vader had al voorzorgsmaatregelen genomen. Hij had alles al klaargezet, zodat hij niet om middernacht nog hoefde te zoeken naar iets waarmee het vuurwerk veilig afgestoken kon worden.

Zo had vader een grote bak met geel zand klaargezet. Vanuit daar konden ze de pijlen goed afsteken en het was stevig genoeg zodat ze niet om konden vallen.

Hij had een speciale aansteeklont gekocht waarmee de pijlen aangestoken konden worden.

Ook had hij hun katoenen jassen klaargelegd, want nylon smolt veel te snel als er een vonkje op viel.

Daarnaast had hij emmers water klaargezet, want je weet maar nooit.

Ze trokken hun jassen aan en liepen samen naar buiten.

Er waren meer mensen de straat op gegaan.

"Mag ik de eerste doen?" vroeg de jongen.

Vader knikte.

Vader pakte de eerste vuurpijl en zorgde dat alles goed stond en klaar was voor de lancering.

Heel voorzichtig hield de jongen de lont tegen de pijl, die meteen begon te sissen.

Snel stapte de jongen een paar stappen naar achteren en ging naast zijn vader staan.

Samen keken ze omhoog hoe de vuurpijl uit elkaar knalde.

Grote paarse en zilveren bloemen ontstonden in de lucht en doofden vervolgens weer uit.

"Nu mag jij, papa," zei de jongen enthousiast.

Vader keek in de tas die achter hem lag. Hij pakte er een grote pijl uit en stak hem aan.

Weer keken vader en zoon naar dit prachtige schouwspel.

Zo wisselden vader en zoon elkaar af, totdat het moment kwam dat er nog maar één pijl over was.

Deze pijl hadden ze voor het laatst bewaard. Het was ook de mooiste.

Vader haalde de pijl uit de tas en zuchtte.

Hij keek zijn zoon aan, die hem met betraande ogen aankeek.

"De laatste," zei vader.

De jongen knikte verdrietig.

Vader zette de pijl in de grond en de jongen stak hem zwijgend aan.

Samen deden ze een aantal stappen achteruit.

Vader hield de hand van zijn zoon vast en samen keken ze naar de laatste pijl die de lucht in vloog.

Het vuurwerk was prachtig.

Zilver, goud, paars en rood. Allerlei kleuren, en er kwam geen einde aan.

Het vuurwerk bleef maar doorgaan.

Iedereen in de straat keek naar dit prachtige schouwspel.

Maar aan alles komt een einde.

Toen het laatste lichtje gedoofd was, zei vader:

"Deze pijl was voor jou, mijn lief, zodat je weet dat het goed met ons gaat en dat wij heel veel van je houden. En dat wij jou zo ontzettend missen."

Op dat moment was er nog één lichtbol die opensprong.

Een prachtige bloem van goud opende zich in de donkere nacht.

Vader lachte door zijn tranen heen en hield zijn jongen stevig vast.

"Ze heeft ons gehoord, ze heeft ons gehoord!" riep vader huilend.

De jongen knikte door zijn tranen heen.

Samen liepen ze gearmd naar binnen om nog één toast uit te brengen.

 

Een toast op mama, die nu in de Hemel is.