Een vrouw stond voor het raam en keek naar buiten. Ze was bang voor wat er zou gaan komen. Ze had zo’n voorgevoel dat er iets niet klopte, maar wat kon ze doen?

Ze draaide zich om en keek haar man aan. Hij was druk bezig zich om te kleden. Normaal was hij nooit zo snel; vaak moest ze hem op het laatste moment nog zeggen dat hij moest opschieten. Maar nu was hij voor haar uit naar boven gestoven, had zijn netste pak uit de kast gehaald en deed hij zijn duurste aftershave op.

Er was iets veranderd. Hij, die haar normaal alle aandacht gaf, was de laatste week afwezig geweest. Alsof hij met zijn gedachten ergens anders was.

“Schiet je op?” vroeg hij toen hij langs haar heen liep. “Ik wil niet te laat komen.”

Zij wist dat ze nu niets kon doen. Ze kon erover beginnen, maar ze kende hem te goed. Hij zou alles ontkennen.

De vrouw deed haar ketting en armband om en bewonderde zichzelf in de spiegel van de kastdeur. Ze was wat ouder geworden, maar ze zag er nog steeds goed uit, vond ze zelf.

Stilzwijgend stapten ze de auto in. Allebei verzonken in hun eigen gedachten.

Toen ze de deur van de feestzaal openden, was het feest al in volle gang.

Hij keek zijn vrouw aan en mompelde:

“Ik ben zo terug.”

De vrouw keek om zich heen. Ze zag geen bekenden. Het was immers een feest van zijn kantoor.

Ze liep door de menigte richting de bar en bestelde een drankje.

Aan het eind van de bar hoorde ze een vrouw giechelen. Ze keek in haar richting en zag dat de vrouw glimlachte naar een man. Even hield ze zijn hand vast.

Nu keek ze naar de man. Hij zat met zijn rug naar haar toe en had zijn jasje uitgedaan.

Ze keek weer naar de barman, die een drankje voor haar neerzette. Ze knikte en bedankte hem.

Weer hoorde ze de vrouw giechelen en de man praten.

Opeens leek haar wereld stil te staan. Ze verstijfde aan de bar. Ze moest zich staande houden om niet te vallen.

Ze keek opnieuw die kant op en zag haar man met die vreemde vrouw.

Maar ze wist dat het te laat was.

Ze wist dat wat ze ook zou doen, haar verdriet alleen maar meer schade zou aanrichten. Haar liefde kon hem blijkbaar niet meer bereiken en ze voelde zich machteloos.

Ze keek naar de twee mensen die gezellig aan de bar zaten en liep op hen af.

Ze toverde een glimlach op haar gezicht, stak haar hand uit naar de vrouw en stelde zich voor. Met haar andere hand hield ze de schouder van haar man vast.

“Schat, ik voel me toch niet zo lekker. Zou jij het erg vinden om een taxi terug te nemen?”

Haar man zag meteen dat er iets was en stond direct op.

“Wacht!” zei hij tegen zijn vrouw.

Hij draaide zich weer om naar de vrouw tegenover hem.

“Het was me een waar genoegen u te leren kennen en ik zal uw aanbod zeker in overweging nemen.”

De vrouw aan de bar knikte glimlachend en liep weg.

“Dank je wel dat je mij kwam redden,” fluisterde hij.

“Dat was de vrouw van de directeur en ze wil dat ik haar vaste advocaat word. Ik wist al een week dat mij die functie aangeboden zou worden en dat ze het vanavond definitief wilde maken nadat ze mij gesproken had. Maar ze slokt mij helemaal op en ik kon er niet vanaf komen. Ik wil die functie helemaal niet en zit al de hele week te bedenken hoe ik haar kan afwijzen. Niemand wil haar als klant, omdat je dan geen tijd meer hebt voor andere zaken.”

De vrouw keek haar man vol verbazing aan.

“Maar schat, waarom heb je mij dat dan niet verteld? Ik wist niet wat er met je aan de hand was. Toen ik je met die vrouw aan de bar zag zitten en zij zo om jou moest lachen, dacht ik dat jouw liefde voor mij over was en dat je voor haar had gekozen.”

Ze keek haar man met betraande ogen aan.

“Och schatje, mijn meisje... Ik wilde jou niet van streek maken.”

Hij veegde de tranen van haar gezicht.

“Ik bel haar maandag gewoon op en zeg dat ik andere verplichtingen heb en geen tijd kan vinden om haar zaken erbij te nemen.”

Hij pakte beide handen van zijn vrouw vast.

“Kom, laten we gaan dansen. We zijn door mijn schuld al te veel van elkaar verwijderd geraakt. Laten we weer één zijn.”

Hij nam haar mee naar de dansvloer, waar ze na het dansen elkaar vol blijdschap aankeken.

“Niemand komt tussen ons, liefje,” zei hij terwijl hij zijn vrouw omhelsde.

Ondertussen knipoogde hij naar de directeursvrouw die voorbijliep en hem lachend aankeek.