Gelijktijdige Levens
Mama, toen we de sfeer van de blauwdrukken verder binnengingen, liet mijn Engel mij mijn blauwdruk zien.
Hij stond rechtop voor mij, als een doorzichtig lichaam van licht.
Ik kon er dwars doorheen kijken, maar tegelijk zag ik dat er van alles in bewoog, kleine afbeeldingen, fragmenten, momenten die mij nieuwsgierig maakten.
Samen met mijn Engel keek ik ernaar.
Een Lichtwezen dat ons begeleidde, zei: “Hier kun je blauwdrukken van levens inzien die al zijn geleefd.
De meest recente levens bevinden zich aan de buitenkant.”
Ik deed voorzichtig een stap naar voren om het beter te kunnen zien.
Toen zag ik het.
Kleine beelden, als levende herinneringen, verschenen in de buitenste lagen van mijn blauwdruk. Ik herkende momenten uit mijn leven als Jesse, situaties, ervaringen, gevoelens die ik op aarde had beleefd.
Ik wist dat alles wat zwaar was uit dat leven inmiddels tussen ons was opgelost, dat de energie daarvan was geheeld… en toch zag ik nog fragmenten die niet waren ingezien. Niet als pijn, maar als herinnering.
Als ervaringen die onderdeel waren geworden van mijn ziel.
Ik bleef ernaar kijken, verwonderd over hoeveel er nog zichtbaar was, zelfs nu ik hier was.
Terwijl ik nog naar mijn blauwdruk keek, merkte mijn Engel dat er vragen in mij opkwamen die ik nog niet hardop had gesteld.
Hij legde zijn hand zacht op mijn schouder en zei: “Je kunt niet alles in één keer oplossen, Jesse.
Daar zijn meerdere levens voor nodig.
Een ziel groeit laag voor laag, ervaring voor ervaring.”
Ik bleef kijken naar de beelden die in mijn blauwdruk zichtbaar waren.
“Maar,” vervolgde hij, “je kunt je er wél bewust van worden.
Je kunt zien welke ervaringen je hebt opgedaan, welke lessen daarin verborgen liggen, en wat je daaruit hebt geleerd.”
Hij liet mij zien hoe de energie van die ervaringen niet alleen bij mij bleef.
“Het leven dat na jou komt en dat een ander deel van jouw ziel in zich draagt, zal het daardoor makkelijker krijgen.
Wat jij hebt doorvoeld, begrepen en veranderd, werkt door in de levens die volgen.”
Ik voelde hoe zijn woorden dieper reikten dan alleen mijn eigen bestaan als Jesse.
Hij keek mij aan en zei toen iets wat mij raakte: “Ik weet dat dit vreemd kan klinken… maar omdat alles tegelijk gebeurt, kun jij, zelfs nu, door veranderingen aan te brengen, invloed uitoefenen op het leven dat na jou komt.”
Ik keek hem vragend aan, terwijl ik opnieuw naar mijn blauwdruk keek.
Terwijl ik nog naar mijn blauwdruk keek, voelde het Lichtwezen dat ik probeerde te begrijpen wat ik zag, maar dat mijn aardse denken het nog niet volledig kon bevatten.
Ze keek mij glimlachend aan en zei: “Misschien moet ik het anders uitleggen, Jesse.”
Voorzichtig pakte ze mijn blauwdruk op.
Het doorzichtige lichtlichaam dat voor mij stond, begon te veranderen in haar handen.
Ze opende het als het ware en één voor één zette ze die levens achter elkaar.
Ik herkende het proces… ik had dit eerder gezien, maar toen mocht ik niet verder kijken dan mijn eigen leven als Jesse.
Toen bleef mijn zicht beperkt tot dat ene aardse bestaan.
Maar nu liet ze mij verder kijken.
Ik zag dat het leven op aarde, het leven dat wij als mens zo groot ervaren, eigenlijk maar een klein deel was van een veel grotere werkelijkheid.
Achter mijn leven als Jesse verschenen andere aardse levens.
Verschillende vormen, verschillende tijden, verschillende ervaringen… maar allemaal verbonden aan dezelfde ziel.
De vele aardse levens, de vele ervaringen die daarin waren opgedaan, vormden samen misschien nog niet eens één procent van de totale zielencyclus.
Het was alsof ik voor het eerst zag hoe immens groot de reis van een ziel werkelijk is en hoe klein één mensenleven daarin lijkt, terwijl het op aarde zo allesomvattend voelt.
Ik bleef in stilte kijken, terwijl mijn bewustzijn zich langzaam opende voor de grootsheid van wat ik mocht aanschouwen.
Terwijl ik nog keek naar de levens die achter elkaar waren geplaatst, begon het Lichtwezen opnieuw te spreken.
“Alle levens vóór jou, Jesse, vóór het leven dat jij als Jesse hebt geleefd, hebben invloed gehad op jouw leven.
Alles wat het blauwdruk daarvoor heeft ervaren, alles wat het heeft geleerd of nog niet had opgelost, kwam op zijn eigen manier terug in jouw aardse bestaan.”
Ik liet haar woorden op mij inwerken terwijl mijn blik langs de rij levens bleef gaan.
En toen zag ik hem opnieuw.
Een man.
Ik voelde meteen dat hij bij mij hoorde, dat hij een ander leven leefde en het blauwdruk van voorgaande levens in zich droeg.
Maar ik zag ook dat hij het moeilijk had.
Hij worstelde met zijn levenslessen, alsof hij midden in ervaringen stond die nog niet begrepen waren.
Ik keek mijn Engel vragend aan.
Hij legde rustig zijn hand op mijn schouder, alsof hij voelde dat dit mij raakte.
“Omdat hier geen tijd bestaat zoals op aarde, en omdat alles tegelijk gebeurt, leeft deze man nu ook.
Voor jou voelt het als de toekomst, maar in de zielencyclus bestaat geen lineaire volgorde.
Wij gaan hem samen bezoeken, omdat dit moment al was vastgezet in de blauwdruk van jullie ziel.”
Ik probeerde het te begrijpen, maar voelde hoe mijn aardse denken moeite had om dit te bevatten.
Ik bleef naar de man kijken, naar zijn worsteling, naar zijn lessen… en toen vroeg ik:
“Maar hoe kan dat? Hoe kan ik al die levens hebben geleefd… terwijl die andere nog bezig zijn?”
Mijn vraag bleef even in de ruimte hangen, wachtend op een antwoord dat groter was dan tijd zelf.
Mijn Engel liet een korte stilte vallen nadat ik mijn vraag had gesteld, alsof hij voelde hoe groot het was wat ik probeerde te begrijpen.
Toen glimlachte hij en zei: “Dat is een hele mooie vraag, Jesse.”
Hij bleef even naast mij staan terwijl we samen naar de rij levens keken die achter elkaar zichtbaar waren.
“Je weet,” vervolgde hij, “dat hoe bewuster een ziel wordt, hoe ruimer haar ervaring van bestaan wordt.
Op aarde lijkt het alsof een mens maar één leven tegelijk leeft, binnen een bepaalde tijd, van geboorte tot overlijden.
Voor mensen voelt dat als een begin en een einde.”
Hij liet mij een beeld zien van de aarde, draaiend in de ruimte.
“De mens leeft binnen een bepaalde trilling.
Op aarde noemen jullie dat de derde dimensie.
Binnen die dimensie zijn ruimte en tijd leidend.
Daardoor lijkt alles zich lineair af te spelen, verleden, heden en toekomst.”
Ik keek opnieuw naar de levens achter elkaar.
“Maar in werkelijkheid,” zei hij, “leeft een ziel vele levens tegelijk.
Alle delen van de ziel die de aardse lessen op zich hebben genomen, zijn op dezelfde tijd vertrokken.
Maar omdat de derde dimensie werkt met ruimte en tijd, zijn die levens als het ware uit elkaar getrokken.
Ze worden achter elkaar ervaren, zodat de ziel elke ervaring afzonderlijk kan doorleven.”
Ik voelde hoe mijn bewustzijn zich begon te verruimen, al bleef het moeilijk te bevatten.
Wat voor mij voelde als opeenvolgende levens… bleek voor de ziel een gelijktijdige reis te zijn.
Ik bleef kijken naar de levens die achter elkaar zichtbaar waren, terwijl de woorden van mijn Engel langzaam in mij daalden.
Toch voelde ik dat ik het nog niet helemaal kon bevatten.
Ik draaide mij naar hem toe en zei: “Dus… als ik het goed begrijp… is een deel van de ziel dat de derde dimensie ging ervaren, in ruimte en tijd tegelijk vertrokken?”
Ik zocht naar de juiste woorden terwijl ik verder sprak.
“Maar door ruimte en tijd… leven ze in verschillende periodes?”
Mijn Engel glimlachte zacht.
“Dat klopt, Jesse.”
Hij liet mij een beeld zien waarin meerdere lichtstromen tegelijk vanuit de Bron vertrokken, als stralen die zich in verschillende richtingen ontvouwden.
“Alle zielsdelen die de aardse lessen op zich namen, zijn in dezelfde oorsprongsgolf vertrokken.
Maar omdat de derde dimensie werkt met tijd en ruimte, worden die levens uit elkaar getrokken en verdeeld over verschillende tijdsperiodes.”
Ik keek opnieuw naar de levens die voor mij zichtbaar waren.
“Dus het lijkt… alsof sommige eerder zijn gegaan?” vroeg ik.
“Precies,” zei hij. “Voor mensen op aarde lijkt het alsof sommige levens eerder hebben plaatsgevonden en andere later. Maar dat is een gevolg van hoe tijd daar wordt ervaren.
In werkelijkheid zijn ze niet eerder vertrokken.”
Hij liet mij zien hoe de ziel buiten tijd bestond, één geheel, niet gebonden aan volgorde.
“En toch,” vervolgde hij, “komen deze zielen eerder terug dan jij, alsof het voelt dat ze eerder zijn vertrokken”
Ik voelde hoe mijn bewustzijn zich opnieuw verruimde.
Dus wat op aarde leek op een lange lijn van opeenvolgende levens…
bleek vanuit de ziel gezien een gelijktijdige reis te zijn, waarin ieder deel zijn eigen tempo volgde door de ervaring van tijd heen.
Het Lichtwezen sloot langzaam haar handen om de levens die zij had uitgevouwen.
Eén voor één bracht zij ze terug, alsof zij ze weer in hun oorspronkelijke lagen plaatste.
Ik zag hoe alle ervaringen, alle tijden, alle vormen opnieuw samenkwamen in mijn blauwdruk.
Daarna draaide het lichtlichaam zich weer rechtop, zacht ronddraaiend in de ruimte.
Ik keek ernaar.
Het had opnieuw de vorm van een mens, doorzichtig, maar levend van licht.
Ik voelde een vraag opkomen en stelde hem hardop.
“Als alle levens weer terug zijn… is deze blauwdruk dan klaar?”
Het Lichtwezen keek mij aan met een blik vol begrip.
“Ik weet dat dit moeilijk te bevatten is, Jesse,” zei ze zacht.
“Maar hier komen wij later nog op terug.”
Ze liet haar hand langs mijn blauwdruk glijden, alsof zij de lagen van bewustzijn aanraakte die daarin verborgen lagen.
“Ik vertelde je net dat de mens op aarde vele levens tegelijk leeft.
Dat gebeurt niet zomaar, dat is om een bepaald bewustzijn te ontwikkelen.”
Ze liet mij een volgende laag zien, alsof mijn zicht verder werd geopend.
“Na de derde dimensie, waar de aarde zich bevindt, volgt de vierde dimensie.”
Ik luisterde aandachtig.
“Veel zielen op aarde hebben het bewustzijn van de vierde dimensie al bereikt, maar zij moeten dat, ondanks de dichtheid van de aardse werkelijkheid, zien vast te houden. En dat is zwaar.
De vierde dimensie is een wereld waar nog steeds dualiteit bestaat,” vervolgde ze, “maar daar worden mensen werkelijk wakker. Daar begint een versnelling.”
Ze tikte zacht tegen het blauwdruk aan.
“In die fase gaan zielen in sneltreinvaart oplossen wat in hun blauwdruk ligt opgeslagen.
Niet alleen voor zichzelf… maar ook voor alle voorgaande ervaringen van hun blauwdruk.”
Toen raakte ze een ander leven aan, een leven dat niet in de derde dimensie leek te staan.
Ik zag opnieuw een man verschijnen, maar zijn energie voelde anders.
Lichter, bewuster, alsof hij al deels ontwaakt was uit de zwaarte van de aarde.
“Dit leven,” zei het Lichtwezen, “bevindt zich in de vierde dimensie.”
Ik keek naar het leven dat het Lichtwezen had aangeraakt.
Ik zag hem lijden.
Het was alsof ik zijn emoties kon voelen, zelfs op afstand.
Hij was bang en droeg een zwaarte met zich mee die uit vele ervaringen leek te zijn opgebouwd.
Ik zag hoe hij huilde… hoe hij schreeuwde… alsof alles wat hij had meegemaakt tegelijk door hem heen stroomde.
Het raakte mij diep.
En toen, van veraf, zag ik iets in hem neerdalen.
Eerst heel subtiel… maar steeds duidelijker.
Het was licht.
Geen fel, overweldigend licht, maar een zacht, warm licht dat voelde als pure liefde.
Het daalde in hem neer alsof het hem omhulde, alsof het hem herinnerde aan iets wat hij even was vergeten.
Ik zag dat hij hulp kreeg.
Niet alleen van mij… maar ook van wezens die na hem kwamen, andere delen van onze ziel die verder in bewustzijn waren gegroeid.
Langzaam veranderde zijn energie.
Hij keek verwonderd om zich heen, alsof hij ons voor het eerst kon voelen.
Hij stond op, keek rond… en begon opnieuw te huilen.
Maar dit keer niet van verdriet, maar van blijdschap.
Omdat hij zich gezien voelde gevoeld, gehoord.
Het beeld vervaagde langzaam en verdween weer in de blauwdruk.
Ik bleef stil staan, verbaasd voor mij uitkijkend.
“Mama… ik begreep het niet meer,” voelde ik in mijzelf.
Mijn bewustzijn kon dit nauwelijks bevatten.
Ik keek naar het Lichtwezen, zoekend naar uitleg.
Ze zag mijn verwarring en zei zacht: “Je ziet nu, Jesse, dat Gods materie tegelijk simpel en complex is. Daar waar jouw bewustzijn het nog niet kan volgen, ligt de grens van wat jij op dit moment kunt overzien.”
Ze wees opnieuw naar het leven dat ik zojuist had gezien.
“Maar het bewustzijn van die man… kan al verder kijken dan dat van jou nu kan.
Hij draagt de pijn en onmacht en de vele blauwdrukken tegelijkertijd.”
Ik voelde hoe groot dat moest zijn om te dragen.
“Door dit blauwdruk te bestuderen,” vervolgde ze, “kunnen wij naar hem toe gaan.
Wij kunnen hem helpen, omdat wij zien wat hij draagt, niet alleen uit dit ene leven, maar uit alle ervaringen die daarin samenkomen.”
Ze keek mij liefdevol aan.
“En daar… gaan wij hem van bevrijden.”
Ik bleef nog even in stilte staan, voelend hoe diep de verbinding tussen al die levens werkelijk was.
Ik knikte langzaam, terwijl ik nog nadacht over alles wat mij zojuist was laten zien.
Ik probeerde het zo goed mogelijk te begrijpen, al voelde ik dat mijn bewustzijn soms nog moeite had om de grootsheid ervan te bevatten.
Opeens keek ik het Lichtwezen aan en stelde een nieuwe vraag.
“Dus… ieder deeltje van de ziel dat op reis is gegaan, leeft maar één keer?”
Ze lachte zacht, warm, zonder oordeel.
“Dat klopt, Jesse.”
Ze liet een korte stilte vallen en vervolgde toen: “Maar je draagt wel de ervaringen van alle andere zielsdelen met je mee. Alles wat zij hebben gevoeld, geleerd en doorleefd, resoneert uiteindelijk in het geheel.”
Ze keek mij liefdevol aan.
“Dit… is wie jij bent, Jesse.”
Daarna liet ze haar blik naar mijn blauwdruk gaan.
“En dit is wie jullie allemaal zijn, van begin tot eind.”
Ik draaide mij weer naar mijn blauwdruk en keek ernaar met nieuwe ogen.
Ik zag nu niet alleen levens… maar verbindingen.
Zoveel verschillende ervaringen.
Zoveel zielen die afzonderlijk reisden, maar in wezen samen één geheel vormden.
Het was zo mooi, mama… bijna niet in woorden te vangen.
Dit lichtlichaam, deze blauwdruk, droeg zóveel levens, zóveel ervaringen… en toch voelde het als één ziel die langzaam voller werd in bewustzijn, in liefde… in alles wat zij onderweg had verzameld.
Een magische ziel, dacht ik, die ooit helemaal compleet zou zijn.
Ik keek het Lichtwezen aan en vroeg: “En… wordt die ziel dan ooit klaar?”
Ze glimlachte, maar antwoordde niet meteen.
In plaats daarvan keek ze even naar mijn Engel, alsof er een volgende les aankwam die groter was dan mijn vraag alleen.
Terwijl ik nog naar mijn blauwdruk keek, voelde ik plotseling iets door mij heen gaan, als een schok van inzicht die niet uit denken kwam, maar uit diep weten.
Opeens… begreep ik het.
Ik draaide mij naar mijn Engel, en in dat ene moment voelde ik een herkenning die verder ging dan onze reis samen.
Ik keek hem aan… en toen weer naar het Lichtwezen.
“Mijn Engel…” begon ik aarzelend, “…is een deel van mij?”
Ik voelde mijn eigen verbazing terwijl ik het uitsprak.
Daarna keek ik het Lichtwezen verschrikt aan en vroeg: “Worden Engelen dan zo gemaakt?”
Ze glimlachte zacht, maar haar blik bleef serieus en liefdevol tegelijk.
“Engelen worden niet gemaakt, Jesse. Zij zijn er al.
Maar wanneer zij met zielen meereizen, helpen zij niet alleen die ziel… zij helpen ook hun eigen ziel om verder naar huis te groeien.”
Ik probeerde haar woorden te volgen.
“Jouw Engel,” vervolgde ze, “is verbonden met jouw blauwdruk.
Net zoals er Engelen verbonden zijn aan andere zielen die hun reis door de aardse werelden maken.”
Ik keek opnieuw naar mijn Engel, maar nu met andere ogen.
“Er zijn er velen,” zei ze.
“Net zoals de ziel zich in meerdere delen verdeelt om ervaringen op te doen, reist er ook een deel van de blauwdruk mee.
Dat deel kan zich zichtbaar maken in een vorm die jullie herkennen als een Engel.”
Langzaam begon ik te begrijpen dat wat ik altijd als ‘mijn Engel’ had gezien…
in wezen verbonden was aan mijn eigen zielsreis.
Dat hij niet los van mij stond, maar met mij mee groeide, mee leerde, mee herinnerde.
Ik moest daar even van bijkomen.
Het voelde alsof mijn hoofd bijna uit elkaar barstte van alle informatie die ik ontving.
Sommige inzichten waren zo groot dat mijn bewustzijn ze nog niet volledig kon bevatten.
Ik probeerde alles voor mijzelf nog eens op een rijtje te krijgen… terwijl ik voelde dat er nog veel meer was wat ik zou gaan begrijpen.
Ik bleef nog een tijd naar mijn blauwdruk kijken, terwijl alle inzichten die ik had ontvangen langzaam in mij probeerden samen te vatten.
Het was zoveel… zoveel groter dan hoe ik het leven op aarde had begrepen.
Ik dacht even na en zei toen zacht: “Dus… als ik het goed begrijp, mama…”
Ik probeerde de woorden zorgvuldig te kiezen, zodat ik het ook voor mijzelf helder kon maken.
“Een ziel die wil ervaringen opdoen.
Daarom stuurt zij verschillende delen van zichzelf naar de aardse werelden, naar groepen zielen die samen lessen de aarde lessen beleven.
Op aarde lijken dat afzonderlijke levens… maar eigenlijk leeft die ziel heel veel levens tegelijk.
Alleen door tijd en ruimte lijkt het alsof die levens achter elkaar plaatsvinden.”
Ik voelde hoe mijn Engel bevestigend naast mij stond.
“En hoe hoger de dimensie waarin een ziel leeft,” ging ik verder, “hoe minder zielen daarheen gaan… maar hoe langer zij daar leven, omdat de lessen daar dieper en bewuster worden ervaren.”
Ik keek opnieuw naar mijn blauwdruk, die zacht ronddraaide in het licht.
“De ziel die hier blijft — de blauwdruk zelf — stuurt ook kleine delen van zichzelf mee.
Die delen kennen wij op aarde als Engelen.
Zij dragen de informatie van de ziel, weten welke ervaringen de ziel wil meemaken en helpen haar om de juiste richting te volgen tijdens haar reis.”
Ik liet mijn blik rusten op mijn Engel.
“En wanneer een ziel hier terugkeert… hoeft dat deel niet opnieuw te incarneren.
Het helpt dan de zielsdelen die nog onderweg zijn.”
Langzaam begon ik te voelen hoe alles met elkaar verbonden was.
“De ziel die onderweg is,” vervolgde ik zacht, “wordt geholpen door alle zielsdelen die vóór haar ervaringen hebben opgedaan… en ook door de delen die ná haar reizen, als je het bekijkt vanuit tijd.”
Ik bleef even stil.
Want hoe meer ik het probeerde uit te leggen…hoe meer ik voelde dat alles één geheel was, voorbij volgorde, voorbij begin en einde.
Ik keek mijn Engel aan terwijl alles wat ik zojuist had begrepen nog door mij heen golfde.
Toen kwam er opnieuw een vraag in mij op.
“Betekent dit… dat ik alle zielen kan ontmoeten die vóór mij zijn gegaan?
Ze zijn dus hier?”
Hij keek mij liefdevol aan, maar schudde zacht zijn hoofd.
“Helaas kan dat niet, Jesse.”
Zijn antwoord verraste mij.
“Deze zielen zitten nog in jou.”
Nu was ik echt verbaasd.
“Maar… zij leven toch ieder hun eigen leven?” vroeg ik.
“Dat klopt,” zei hij. “Maar jij bént hen ook. Hun blauwdruk heeft zich met die van jou samengesmolten.
Alles wat zij hebben ervaren, leeft in jou voort als één geheel.”
Ik liet zijn woorden op mij inwerken en keek weer naar het leven van de man dat mij eerder was getoond.
“Dus… dat betekent dat ik straks met hem zal samensmelten?”
“Dat klopt,” zei mijn Engel zacht.
“Dus… Jesse lost op?”
Mijn Engel glimlachte.
“Dat klopt… maar nu nog niet.”
Hij liet mij opnieuw mijn blauwdruk zien, die zacht ronddraaide in het licht.
“Je verdwijnt niet. Je leeft door in dit blauwdruk.
Jij bént deze blauwdruk geworden, een bewust deel dat andere zielsdelen helpt bij het opruimen van ervaringen uit de laagste dimensies.”
Ik keek naar het lichtlichaam voor mij en voelde een diepe rust.
Wat ik als ‘mijzelf’ had gekend… bleek groter te zijn dan één leven, groter dan één vorm.
Ik was niet verdwenen.
Ik was onderdeel geworden van het geheel dat hielp om zielen weer naar huis te begeleiden.
Terwijl alles wat mij was getoond nog door mij heen bewoog, voelde ik ineens een heel persoonlijke vraag opkomen.
Ik keek het Lichtwezen aan en vroeg, een beetje verbaasd:
“Kan ik dan nog steeds met mijn moeder schrijven?”
Het Lichtwezen lachte zacht, warm en geruststellend.
“Je moeder zal hier dan ook zijn, jongen.”
Haar woorden brachten een diepe rust in mij.
Alsof ze mij wilde laten voelen dat geen enkele band van liefde verloren gaat, alleen van vorm verandert.
Daarna zei ze zacht: “Kom, ga nu maar terug.
Laat alles wat je hebt gezien en geleerd rustig op je inwerken.
Het bewustzijn moet soms rusten om te kunnen groeien.”
Ik voelde dat ze gelijk had.
Het was zoveel wat ik had ontvangen… zoveel groter dan wat ik in één moment kon bevatten.
“De volgende keer,” vervolgde ze, “gaan we samen op reis door de tijd.
Dan zullen we je blauwdruk verder bekijken en zien hoe wij deze man kunnen helpen.”
Ik knikte, nog steeds onder de indruk van alles wat ik had gezien.
Toen keek ze mij nog één keer liefdevol aan en zei: “Dank je wel, Jesse, dat je dit aan je moeder hebt willen vertellen. Dit is een belangrijk onderdeel van de zielreis.
Niet alleen voor jou, maar ook voor haar, en voor velen die deze woorden zullen lezen.”
Ik voelde dat er nog zoveel vragen in mij zaten.
Ik wilde ze stellen… wilde nog meer begrijpen van alles wat mij was getoond.
Maar het Lichtwezen keek mij liefdevol aan en zei dat het voor nu voldoende was.
Dat mijn bewustzijn eerst moest rusten voordat het verder kon leren.
Ik bedankte haar, en samen met mijn Engel liepen we de cabine uit.
Zwijgend liepen we terug naar onze eigen sfeer.
Ik moest alles verwerken… en ik voelde dat jij dat ook moest doen, mama.
Toen we onze sfeer binnenkwamen, gingen we bij de vijver zitten, in het zachte gras.
Het water glansde rustig, alsof het meehielp om mijn gedachten te kalmeren.
Al snel kwamen de kikkers aangehupt om te spelen, zoals ze dat altijd doen.
Ik glimlachte, maar diep vanbinnen wist ik dat alles wat ik had gezien…
nog maar het topje van de ijsberg was.
Ik voelde dat wat ik jou mag doorgeven, ook nog maar een lagere trilling is van wat hier werkelijk bestaat.
En even vroeg ik mij af… hoe hoog die trillingen dan wel niet moesten zijn.
Hoe de hoogste trilling zou voelen.
Hoe dicht dat bij de Bron zou liggen.
Maar ik stopte ook weer met zoeken naar dat antwoord.
Omdat ik voelde dat mijn bewustzijn dat nu nog niet kon dragen.
Wat ik wél begon te begrijpen, was dat mijn reizen worden opgebouwd.
Dat je ze vanaf het begin moet lezen… en dat je langzaam wordt meegenomen naar een steeds hogere trilling van begrijpen.
Ik keek mijn Engel aan.
Hij glimlachte terug.
Hij had mijn gedachten al opgepakt, hij was tenslotte verbonden met mijn blauwdruk en wist vaak al wat ik zou denken of voelen.
Ik pakte een kikker op van de grond en begon met hem te spelen, terwijl de rust langzaam in mij terugkeerde.
Ik wist dat ik op een later moment alles weer met mijn Engel zou bespreken, wanneer alle informatie was ingedaald en verwerkt.
Tot die tijd… mocht het even stil zijn.
Je zult mij voelen wanneer ik weer verder wil vertellen, mama.
Dank je wel dat je naar mij luistert.
Ik hou van jou.♥
