Kinderen van Zomerland
We keken naar de kinderen, en ik vroeg aan de Engel van Zomerland: “Wat zijn eigenlijk de innerlijkkind kinderen?”
“Dat is een mooie vraag, Jesse,” zei zij.
“Kom, laten we even gaan zitten.”
We liepen met zijn drieën naar een bankje en gingen naast elkaar zitten.
“Een innerlijk kind is een deel van je ziel,” legde ze uit.
“In het aardse leven wordt er steeds meer over gesproken, en veel mensen denken dat het innerlijke kind altijd zijn zin wil hebben, dat het een soort ego is.
Dat is niet waar.
Er zijn ook mensen die denken dat hun innerlijke kind beschadigd is en geheeld moet worden, maar dat klopt ook niet.
Het innerlijke kind is puur.
Het is het puurste deel van jezelf, hetzelfde als je ziel. Iedereen draagt dit innerlijke kind in zich.
Door dit deel te ontdekken, vind je terug naar jezelf en naar God.”
Ik keek nog steeds vragend, en de Engel vervolgde: “Laat me het anders uitleggen.
Een ziel die ervaringen op aarde wil opdoen, bestaat uit meerdere lichamen: het fysieke lichaam, het astrale lichaam, het pijnlichaam en enkele andere lichamen.
Als je van buiten naar binnen kijkt, zie je dat het fysieke lichaam aan de buitenkant zit.
Daarbinnen liggen het pijnlichaam en het astrale lichaam, en uiteindelijk de ziel, waar het innerlijke kind deel van uitmaakt.
Het innerlijke kind is puur.
Wanneer wij kiezen voor een aardse ervaring, neemt de ziel alle lichamen mee.
Het baby’tje dat geboren wordt, groeit langzaam op tot een volwassen mens, maar het innerlijke kind groeit ook, alleen veel trager.
Het heeft vele levens nodig om volwassen te worden.
Begrijp je wat ik bedoel, Jesse?
De ziel wil ervaren en heeft verschillende levens gehad.
Door deze ervaringen leert ze wie ze werkelijk is.
Zodra de ziel genoeg heeft geleerd, keert ze terug naar haar ware zelf.”
De Engel wees naar de kinderen die we zagen.
“Het innerlijke kind dat je hier ziet, behoort tot mensen die onderweg zijn terug naar zichzelf.
Door alle ervaringen op aarde raakt de mens vaak het contact met zijn innerlijke kind kwijt.
Het innerlijke kind is samen met de ziel als een diamant: puur en schitterend.
De ervaringen, pijn en emoties die een mens meemaakt, zijn als stenen die over die diamant heen liggen.
Door deze stenen één voor één op te pakken, te bekijken en te verwerken, komt het licht van de diamant naar voren.
Zo keert de mens terug naar zijn ware zelf.
Het verschil tussen de kinderen die permanent in de hemel zijn en de kinderen die ’s nachts komen, zit hem in hun levenservaringen op aarde.”
Ik probeerde het verschil te zien tussen de kinderen die permanent in Zomerland wonen en de nachtbezoekers.
De Engel wees naar een groep die net binnenkwam.
“Oh mama, dit had je moeten zien,” zei hij.
De kinderen kwamen in hun pyjama’s binnen, keken eerst wat rond, en de meesten renden en vlogen alle kanten op.
Sommigen waren angstig; je kon duidelijk zien dat ze hun kinderlijkheid en onschuld deels hadden verloren door problemen in hun leven.
Ik vroeg de Engel: “Wat gebeurt er met kinderen die in moeilijke situaties opgroeien, zoals oorlog, armoede of een ongezonde thuissituatie?
Is er dan geen hulp voor hen?”
De Engel van Zomerland stond op en zei: “Kom, ik zal je een ander deel van Zomerland laten zien, een deel dat je moeder ook niet helemaal heeft gezien.”
We liepen een andere sfeer binnen.
De liefde en vrijheid voelden hier net zo sterk als in het grote Zomerland.
We kwamen bij een afdak van wit marmer, waar rozen tegenaan groeiden.
Onder het afdak lagen tientallen kinderen die angstig waren en onrustig droomden.
Engelen lieten kleine edelsteentjes boven hun lichamen zweven en haalden één voor één de zwaarte uit hun energie.
Zo werden de kinderen langzaam wakker, verbaasd maar gerustgesteld door de Engelen.
De Engel wees naar een jongetje dat huilde.
“Dit is een oorlogskind,” zei hij.
“Hij heeft zijn vader verloren aan het front en is alleen met zijn moeder en zusjes overgebleven.
Hij zal deze oorlog niet overleven, maar wij bereiden zijn ziel voor op de overgang.”
Ik voelde een golf van verdriet.
“Is er dan niets wat we kunnen doen?” smeekte ik.
“Alles is al geregeld vanuit het licht,” antwoordde de Engel.
“Zijn aardse ervaring is zwaar, maar noodzakelijk voor zijn ziel.
Wij doen er alles aan om het proces zo zacht mogelijk te maken.”
We keken hoe de Engel het kind naar een sfeer bracht waar hij zijn trauma’s kon verwerken.
Zijn lichaam was moe, maar in zijn ogen zag ik sprankeling.
Toen de Engel hem daarna het grote Zomerland liet zien, straalde het jongetje van verwondering.
Hij wilde rennen en spelen, maar was nog te zwak.
Later werd hij herenigd met zijn overleden vader in de sfeer, en voelde hij liefde en veiligheid.
“Alle zielen worden voorbereid op hun overgang,” legde de Engel uit.
“Geen enkel kind keert onverwachts terug; de ziel weet het van tevoren, zodat het een rustigere overgang krijgt.
Zelfs kinderen met een handicap, zoals geestelijk gehandicapte kinderen of kinderen met autisme, ervaren hun ware zelf zonder beperking zodra ze hier zijn.
Hier bestaat geen onderscheid: iedereen kan hier weer kind zijn.
“Zomerland heeft veel verschillende sferen,” vervolgde de Engel.
“Iedereen vindt een plek waar hij of zij bij resoneert.
Sommige sferen zijn speciaal voor kinderen die verdriet hebben, gepest worden of angst ervaren.
Hier kunnen ze hun verhaal delen en spelen in een veilige omgeving.
Zo ontdekken ze dat het leven op aarde slechts een droom is, en dat hun echte leven hier in de sferen plaatsvindt.”
Ik knikte, overweldigd door alles wat ik had gezien en begrepen.
