Als moeder ben ik voorzichtig met wat ik deel.

Sommige dingen zijn heel persoonlijk, maar sommige ervaringen willen gedeeld worden omdat ze ontstaan zijn uit de liefde tussen een kind en zijn moeder.

De eerste woorden die ik van Jesse hoorde waren: “Het spijt me mama, het spijt me zo.”
Ik brak toen ik zijn stem zo helder in mijn gedachten hoorde.

Vanaf dat moment voelde ik dat Jesse niet meer weg was.

Hij was dichtbij mij, vooral in de stille momenten van de nacht, wanneer ik ging slapen en de wereld even stil werd. Hij vertelde mij wat er was gebeurd en hoe het nu met hem ging.

De pijn die hij hier had gedragen, voelde hij niet meer.

Hij was licht en rustig en wilde mij helpen verder te gaan.

 

Ook bij het schrijven van de dienst voor zijn crematie voelde ik zijn aanwezigheid.

In woorden van dankbaarheid en herinneringen aan familie en vrienden was het alsof hij zelf meesprak.

Twee dagen voor de crematie, midden in de nacht, toen ik het even niet meer wist, ben ik met hem gaan schrijven. In mijn diepste verdriet was hij daar en hielp hij mij door de pijn heen.

Dat doet hij nog steeds.

 

Jesse en ik hadden ooit het plan om samen een boek te maken: ik zou schrijven en hij zou tekenen.

Dat boek kwam er niet zoals we hadden bedacht, maar op een andere manier zijn we toch samen verder gegaan.

Jesse vertelt, en ik schrijf.

Hij laat mij zien dat de hemel groter is dan wij als mens kunnen bevatten.

De werelden waar hij verblijft lijken voor ons misschien op fantasie.

Maar in zijn woorden zecht hij: “Mama, er bestaat niets buiten God.”

Hij spreekt over schoonheid, over wonderlijke wezens en over een werkelijkheid waarin liefde de oorsprong is van alles.

 

De reizen die Jesse maakt en de woorden die hij doorgeeft, deel ik hier op deze website.

Uit liefde, om troost te bieden, herkenning te geven en misschien antwoorden te brengen voor wie rouwt, zoekt of zich verbonden wil voelen met een geliefde.

Dit verhaal gaat niet over verwerking of loslaten. Het gaat over liefde die doorgaat.

 

Het verlies van mijn zoon draag ik iedere dag met mij mee.

Jesse’s reis deel ik niet omdat mijn rouw voorbij is, maar omdat zijn woorden en ervaringen voor mij werkelijkheid zijn geworden.

Ik schrijf voor de mensen die hiervoor openstaan en die troost, herkenning of hoop willen vinden in zijn hemelse reizen.

Je bent vrij om te lezen, te voelen en dat mee te nemen wat bij jou past.

 

In liefde, Jolanda ♥