Wanneer de wereld door gaat

Hallo mama, hier ben ik weer.
Het is fijn dat we elke avond even contact hebben.

Ik weet wat ik heb aangericht en ik ben pas echt rustig als iedereen ook weer rustig is geworden.

Ik heb hier met mijn Engel  over gesproken.

Mijn beslissing is een beslissing geweest die al vaststond.

Alle vrienden en familie, de mensen met wie ik in contact stond, wisten op zielsniveau dat ze samen met mij deze ervaring zouden gaan meemaken, en ook de gevoelens die daaraan verbonden zijn zouden ervaren.

Dit is een zielservaring die voor veel mensen de kans geeft om naar diepere angsten en pijn te kijken die omhoog komen tijdens en na deze ervaring.

 

Ik weet dat dit voor veel mensen heel vreemd klinkt.

In het aardse leven moeten we alles ervaren: iedere gedachte, pijn, angst, wanhoop en eenzaamheid, alle emoties die tijdens en na zo’n beslissing, zoals ik die heb genomen, omhoog komen.

Op aards vlak is dit heel moeilijk, omdat je geconfronteerd wordt met emoties die je nog niet eerder hebt ervaren, of waarvan je dacht dat je ze al had overwonnen.

Maar ook die emoties kunnen terugkomen.

Het is een rollercoaster van gevoelens en je weet niet goed hoe je hiermee om moet gaan.

Het is te veel.

Je lichaam en geest hebben een schok te verwerken, en pas wanneer die schok langzaam neerdaalt, komen andere emoties naar boven.

 

Vanuit zielsniveau bekeken is dit een ervaring die diepe emoties naar boven haalt.

Je krijgt als ziel, als mens, de kans om te kijken welke emoties er zijn, hoe je deze ervaart, wat het met je doet en hoe je daarin rust kunt vinden.

Je doorleeft al deze emoties.

Voor de ziel is dit een kans om zichzelf snel te ervaren, te onderzoeken en op te ruimen.

Zoals ik al eerder heb gezegd en verteld: voor de ziel is dit simpelweg een ervaring die wij in het aardse leven tot in de diepste kern doorleven.

 

Eén van de emoties is het gevoel van alleen zijn, terwijl het leven gewoon doorgaat.

Dit geldt niet alleen wanneer iemand zichzelf van het leven heeft bevrijd, maar voor iedereen die een dierbare heeft verloren.

Je bevindt je ineens in een heel andere wereld.

Je bent bezig met rouw, verdriet en alle emoties die daaruit voortkomen, terwijl de wereld om je heen verder leeft. Het gevoel dat je niet meer één bent met het geheel komt naar boven.

Je voelt je tijdelijk afgescheiden van datgene waar je altijd mee verbonden bent geweest.

Het kan voelen alsof je in een andere realiteit leeft.

 

De mensen die in het begin van de rouw dichtbij je stonden, gaan langzaam weer hun eigen weg.

Daardoor kan het voelen alsof je ook bij hen niet meer kunt aankloppen.

Er kan een diepe eenzaamheid ontstaan.

Maar aan alles zit ook een zachte keerzijde.

Het kan soms zelfs fijn zijn om even geen gesprekken te hoeven voeren, niet steeds antwoord te hoeven geven op de vraag: hoe gaat het nu?

Even in je eigen bubbel zitten kan veilig voelen.

Wanneer die bubbel echter even openbreekt, kijk je om je heen en vraag je je af: waar is iedereen?

Ik zie dat ook bij jou, mam.

Je bent even uit de tijd en de ruimte gestapt.

Je leeft vooral in je eigen energie, zonder prikkels van buitenaf.

Je hebt nauwelijks een idee van wat er in de wereld speelt, en dat hoeft ook even niet.

Je kijkt geen televisie en luistert niet naar de radio. Voor jou is dit op dit moment een veilige plek.

 

Maar hoe goed het ook voelt om in die veilige bubbel te blijven, er komt een moment waarop je weer deel moet nemen aan de maatschappij.

Je moet boodschappen doen of een afspraak nakomen.

Dan stap je uit die veilige bubbel en ineens merk je dat jij ergens anders was, terwijl de wereld gewoon is blijven doordraaien.

De mensen leven verder, zonder dat ze naar jou hebben omgekeken, tenminste, zo voelt het.

Dat kan confronterend zijn.

Je vraagt jezelf af: waar zijn de mensen die in het begin zo dichtbij je stonden en je wilden helpen het verdriet te dragen?

Dit kan een groot gevoel van onzekerheid oproepen.

Vragen komen naar boven, zoals: willen ze geen contact meer met mij?

Zijn ze bang voor mijn verdriet en willen ze er daarom niet met mij over praten?

Vermijden ze mij om die reden? Of wachten ze misschien tot ik zelf weer contact opneem?

Er kunnen nog veel meer vragen ontstaan, maar dit zijn vaak de meest voorkomende.

 

Mam, dit is die tweestrijd: Je vind het heerlijk om even in je eigen wereld te zijn, maar van de andere kant mis je de mensen die in het begin zo dichtbij stonden.

Die gevoelens lopen soms door elkaar heen.

Je mist contact, maar bent te moe om het zelf op te zoeken.

Je vraagt jezelf af: wat wil ik nu eigenlijk?

Wanneer de ergste schok voorbij is, ontstaan er momenten waarop je het verdriet heel even vergeet.

In het begin zijn die momenten klein, maar langzaam worden ze langer.

Op zulke momenten pak je misschien de telefoon en bel je iemand op, om even over iets anders te praten dan over je verdriet.

Dat kan wonderen doen.

Het opent even je geest, als een koele voorjaarswind die langs je heen waait.

Geniet van die momentjes. Dat mag.

Het betekent dat je het zware rouwen langzaam begint los te laten.

 

Ik heb dat ook gehad met papa.

Het vluchten bracht mij naar een andere wereld, een wereld waar ik op dat moment wilde zijn.

Maar eenmaal buiten die wereld miste ik mijn veilige omgeving bij jou.

Ik voelde dat ik niet meer terug kon, omdat jullie ook midden in jullie eigen processen zaten.

Ik voelde mij afgescheiden, iets wat ik zelf had veroorzaakt door te vluchten.

Waar je ook naartoe gaat en wat je ook doet, deze rouw zal zich steeds opnieuw laten zien.

Dat is mijn ervaring.

Nu ik hier ben, zie ik dat door mijn stap uit het aardse leven, velden van emoties zijn opengebroken die nog diep in jou verborgen lagen.

Ik noem jou, mama, omdat jij met mij in gesprek bent.

Deze diepte mag je telkens opnieuw bekijken, onderzoeken en weer loslaten.

Het gemis zal altijd blijven, maar ook daarin zitten verschillende lagen verborgen.

Uiteindelijk zal het gemis veranderen in onvoorwaardelijke liefde.

En in onvoorwaardelijke liefde bestaan geen angst, verdriet of pijn, daar is alleen liefde.

Het zijn de kleine dingen waarin je weer plezier zult vinden: een vlinder die wegvliegt, een hommel die van bloem naar bloem zoemt, een merel hoog in de boom.

Kleine stapjes, mama. En ik volg je overal naartoe.

 

Liefs, Jesse