~ ♥ Zielsinzichten 2. ♥ ~

In de jonge jaren ziet de familie je vaak als het probleemkind.
De fouten die jij maakt, worden strenger bestraft dan die van je broertjes of zusjes.

Het kan ook zijn dat je als kind heel gevoelig bent en dat je deze harde aanpak innerlijk al vroeg bent ontstegen.

Je wordt gepest, misschien zelfs geslagen,
en langzaam raak je steeds meer op de achtergrond.

Je wordt niet echt gezien als kind.

Familieleden nemen niet de tijd of de ruimte om je werkelijk te leren kennen,
om te ontdekken waarom jij anders bent, waarom jij anders denkt en doet.

In plaats daarvan krijg je kritiek.
Word je genegeerd.
Emotioneel gemanipuleerd… of soms nog erger.

Vaak durven andere familieleden niet naar hun eigen boosheid of zwaktes te kijken.
In plaats daarvan reageren ze die af op degene die zij als “minder” zien dan zichzelf.

Het is moeilijk om er niet bij te horen.
Om je buitengesloten en achtergesteld te voelen.

Veel mensen voelen zich zo en begrijpen niet waarom juist hén dit overkomt.

Je ziet vaak dat mensen worden verstoten,
simpelweg omdat ze in de ogen van anderen “vreemd” doen.

Je kunt het gevoel krijgen dat je in het verkeerde gezin terecht bent gekomen.
Soms vraag je je zelfs af of je misschien geadopteerd bent.

En dat gevoel wordt versterkt wanneer familieleden en ook mensen daarbuiten, je als vreemd of eigenaardig bestempelen.

Je voelt geen echte verbinding met je gezin.

• Je wordt buitengesloten door je gezins/familieleden?
• Zeggen ze tegen je: “Jij hebt ook altijd wat”
• Krijg je de schuld van de meeste problemen?
• Kijken mensen je raar aan als je ergens binnenkomt?
• Binnenin het gezin voel jij je niet op je gemak en wilt zo snel mogelijk het huis uit?
• Je hebt het gevoel dat niemand je ziet staan en al helemaal niet begrijpt.
• Heb je het gevoel gehad dat je niet gewenst was als baby, als kind, eigenlijk altijd…?
• Heb je altijd de hoop gehad dat je geadopteerd was, en dat een liefdevolle familie ergens op je wacht?
• Je hebt niets gemeen met andere gezins/familieleden. Je bent volledig het tegenovergestelde.
• Je wordt niet uitgenodigd voor verjaardagsfeestjes, je wordt vergeten?
• Je wordt uitgelachen, gekleineerd, beschaamd of gepest (direct of indirect)
• Je hebt het gevoel dat je in het verkeerde gezin bent opgegroeid
• Je verstopt je achter verslavingen om maar niet te voelen

Wat wij in onze jonge jaren nog niet weten,
is dat dit een voorbereiding kan zijn op later, wanneer we volwassen zijn.

Het is pijnlijk dat je dit moet meemaken.
En sommigen onder ons hebben hier zelfs diepe trauma’s aan overgehouden.

Maar toch kan het een doel dienen: om los te breken van het oude, van het bekende en om jezelf te transformeren.

Wanneer we worden afgesneden van onze geboortefamilie, kan dit uiteindelijk het grootste geschenk zijn dat wij onszelf als ziel geven.

Je kunt zijn wie je werkelijk wilt zijn.
Je krijgt de kans om je eigen pad te bewandelen.

Blijf je echter vastklampen aan je familie, blijf je met tegenzin je oude rol spelen,
blijf je jezelf weggeven… dan werk je jezelf tegen in je eigen zielenreis.

Het loslaten van je familie is moeilijk.
Maar het gevecht dat je van jongs af aan hebt moeten leveren, stopt dan.

Je bent vrij.
Je mag nu zijn wie jij wilt zijn.

En weet je?
Het maakt eigenlijk niets uit wat je doet.

Je familie vond je toch al “anders”.
Dus wanneer je nu écht voor jezelf kiest, verandert dat beeld niet.

Je mag beginnen aan een nieuw leven.
Een schone lei.

Je nieuwe weg ligt open.

Het zwarte schaap krijgt nu de kans om zijn eigen zielsmissie te onderzoeken,
zonder de verstikkende meningen van familieleden.

Nu is het jouw taak om je eigen leven te vinden en vorm te geven.

In veel gevallen draag je het gevoel met je mee niet gewenst te zijn.

Soms is de familieband ogenschijnlijk hecht en kom je tóch tot transformatie.

Maar later in het proces merk je dat je veranderd bent, dat je in bewustzijn bent gegroeid en je familie in die zin bent ontstegen.

Je hebt dus een keuze:

Blijf je jezelf wegcijferen?
Blijf je jezelf verbergen?

Of kies je je eigen weg, misschien zelfs door te verhuizen, afstand te nemen
en je leven in te richten op jouw manier?

Wil je toch contact houden met je familie, dan is het belangrijk dat je stevig in je schoenen staat.

Bij de kleinste teleurstelling kunnen zij je weer uit balans brengen en je opnieuw het gevoel geven niet goed genoeg te zijn of er niet bij te horen.

Houd daarom gepaste afstand.

Misschien ga je nog gebukt onder de meningen van anderen.
Misschien kun je nog niet loskomen, omdat je aan jezelf twijfelt of je schuldig voelt.

Weet dan: Iedereen is hier op aarde om te ervaren, te leren en af te leren.

Heb je ooit iets gedaan wat niet zo netjes was?
Besef dan dat anderen dat ook doen.
Je bent niet de enige.

Net als bij jou komt hun woede en hun lijden vaak voort uit onderdrukte onmacht.

Alleen kijken zij niet naar zichzelf om te ontdekken waar die pijn vandaan komt.

In plaats daarvan projecteren ze het op jou, simpelweg omdat ze hun eigen verantwoordelijkheid niet willen nemen.

Weet dan: Zij zijn niets meer, maar ook niets minder, dan jij.

Wanneer je voor jezelf kiest, is dat het grootste geschenk dat je jezelf kunt geven.

Op eigen benen staan.
Doen wat je altijd al hebt willen doen, zonder commentaar van anderen.

Je ontmoet nieuwe vrienden die soortgelijke ervaringen hebben als jij.
En voor het eerst voel je je echt begrepen.

Je spirituele reis is begonnen.
Opeens gaan er deuren voor je open.

Je transformatieproces is in gang gezet.

Maar toch…

Er knaagt ergens iets, diep in je achterhoofd.
Soms heel zacht… maar op andere momenten sterker.

Een gevoel dat je iets mist.

Je weet wel wat het is, maar je wilt er liever niet aan denken.

De ene keer ben jij sterker.
Maar een andere keer is het gewonde innerlijke kind sterker.

Wanneer je dan echt naar binnen voelt, komen de emoties van het loslaten naar boven.

Het gemis.

Het besef dat de rest van de familie gezellig verder leeft zonder jou…

Dat doet pijn.

Het doet pijn om te beseffen, dat niemand zich werkelijk in jouw situatie heeft verplaatst.

Nog steeds is er die behoefte aan warmte.
Aan gezien worden.
Aan thuiskomen.

Je kent je verlangens, maar je weet ook dat je het daar niet meer hoeft te zoeken.

Het is moeilijk…

Je wilt zo graag de warmte van een gezin voelen.
Die behoefte is zó groot.

Maar de pijn kan soms zo intens zijn, zo ondragelijk, dat het je vanbinnen verscheurt, keer op keer.

Aan de ene kant wil je die pijn niet meer voelen.

Maar aan de andere kant… is je innerlijke kind al gewond sinds het heel klein was.

En dat kind wil gezien worden.
Geheeld worden.
Geliefd worden.

Wanneer je volledig met je familie breekt, bouw je in eerste instantie een sterk beschermingsmechanisme op.

Je bent vrij.
Je kunt nu eindelijk doen waar je altijd al, stiekem naar hebt verlangd.

Velen onder ons zijn op het spirituele pad beland, omdat ze wilden ontdekken wie ze werkelijk zijn.

De reis is begonnen… en in het begin voelt dat zelfs licht en mooi.

Je hebt de pijn van het breken met je familie tijdelijk op een zijspoor gezet,
in de hoop dat die voor altijd wegblijft.

Maar zoals ik in het vorige stuk al aangaf: het innerlijke kind in jezelf draagt nog steeds die pijn.

Het kan daar niet mee leven.

Het wil dat jij ernaar kijkt.
Dat jij het aankijkt… en heelt.

Je moet naar de pijn kijken.
En niet één keer.

Nee, telkens wanneer de pijn zich aandient, is daar weer dat beklemmende gevoel:

Het gemis.
Het gevoel niet goed genoeg te zijn.

Die diepe pijn van verstoten worden.
Niet lief gevonden worden.

En het onbegrip…

Waarom doen mensen dit elkaar aan?

Alle pijn…
alle herinneringen die eraan vastzitten, kunnen in een sneltreinvaart door je hoofd razen. En dan crash je.

Het is moeilijk wanneer je weet dat je familie nog leeft, maar dat jij niet welkom bent.

Of dat jij hen hebt moeten loslaten om jezelf te beschermen.

Dan breekt er een fase van rouw aan.

Eerst kijk je naar alle pijn die jou, in jouw beleving is aangedaan.

Daarna volgt het begrijpen: Waarom is dit gebeurd?

Misschien ga je je verdiepen in het leven van je vader en moeder.

Hoe was hun leven?
Wat hebben zij meegemaakt?

Hoe had ik me gevoeld als ik had ervaren wat zij hebben ervaren?

Je verdiept je in je familiegeschiedenis om antwoorden te vinden die je helpen accepteren… en vergeven.

Vergeet nooit: Je bent een kind van vele voorouders.
Van ieder van hen draag je iets in je mee.

Vind je geschiedenis en je zult antwoorden vinden.

Wanneer je hebt gekeken, gevoeld, doorleefd vele malen herhaald en doorzien, komt er een ander stuk rouw: Rouwen zonder dood.

Je rouwt om familieleden die nog leven, maar met wie je geen contact meer hebt.

Je weet dat je misschien niet gebeld wordt bij een sterfgeval.

Dat je niet wordt uitgenodigd voor een begrafenis of crematie.

De gedachte dat je via via, weken later moet horen dat iemand is overleden…

kan ondragelijk zijn.

Het verscheurt.
Het breekt iets in je ziel.

Het haalt de diepste pijn naar boven.

Je bent al aan het rouwen zonder dat de dood is ingetreden.

Maar ook dit… mag je uiteindelijk loslaten.

Ook dit gaat voorbij.

Mijn persoonlijke ervaring is dat je door vele lagen van verdriet en pijn gaat.

Soms was de pijn voor mij ondragelijk.
Het brak letterlijk mijn hart.

Het verdriet bleef, maar de lessen die eraan vastzaten werden langzaam lichter.

Minder zwaar.

Ze duurden korter.
En ik kon ze sneller ombuigen naar iets positiefs.

Het is een groot proces.

Het kan jaren duren voordat je overzicht krijgt.

Jaren om de lessen te begrijpen en ze voor jezelf op te lossen.

Maar door het in jezelf op te lossen, los je ook een stuk familiekarma op.

Want je bent niet alleen.

Je bent verbonden met alles en iedereen.

“Hallo… is daar iemand?”

Een man keek om de hoek van de deur.

Hij riep nog eens: “Is daar iemand?”

Hij luisterde goed, maar hoorde niets.

Langzaam deed hij de deur verder open en stapte voorzichtig naar binnen.

“Hallo… is daar iemand!?” riep hij, terwijl hij de deur achter zich sloot.

Weer hoorde hij niets.

Met voorzichtige stappen liep de man door de hal, richting de keuken.
Daar zag hij zijn dochter aan de keukentafel zitten.

Hij klopte zachtjes op de deurpost.

“Hallo… niet schrikken, ik ben het — papa.”

Maar zijn dochter reageerde niet.
Ze was met iets bezig en merkte hem niet op.

De man liep de keuken in en tikte voorzichtig op haar schouder.

Het meisje schrok en draaide zich met een ruk om.

“Papa!” riep ze blij.
Ze vloog hem in zijn armen.

Ze had hem al lange tijd niet gezien.

“Heb je mij niet gehoord?” vroeg haar vader.

Het meisje schudde haar hoofd.

“Ik was aan het spelen met mijn vriendjes.”

Vader keek de keuken rond.
“Maar ik zie helemaal geen vriendjes,” zei hij.

Zijn dochter keek hem verontwaardigd aan.

“Dat zegt oma ook altijd… maar ze zijn er wel.
Kijk, ze zitten allemaal aan die tafel.”

Vader keek naar de lege stoelen.

Hij zag niets.

Maar hij zei zacht: “Ja… nu zie ik ze ook.
Kun je je vriendjes aan mij voorstellen? Dan weet ik wie wie is.”

Het meisje straalde.
Blij dat haar vader hen wél zag.

“Het vriendinnetje dat ik het leukst vind is Annemarie.
Ze is altijd vrolijk en we lachen heel veel samen.

En dit is Thijs.
Hij is heel creatief, hij kan prachtig tekenen.

Dit meisje is Annabel.
Zij is vaak jaloers en wil alles hebben wat anderen ook hebben.

Dit jongetje is Jorrit.
Hij wil altijd de baas zijn.

Dit meisje is Roos.
Ze doet lief… maar dat is ze niet echt.
Kijk maar uit voor haar.”
Ze gaf haar vader een knipoog.

“Dit jongetje is Sven.
Hij is altijd bang dat hij iets fout doet.

En dat meisje is Lisanne.
Ze is verlegen en zegt bijna nooit iets.

Dat jongetje is Arjan — hij is bang voor alles.

Dat meisje daar is Joëlle.
Zij haat alles.

En dit jongetje, Thomas…
hij houdt van iedereen.
Hij is echt lief.”

“Dat meisje in de hoek is Ellen.
Zij vindt Lisanne dom en pest haar.
Eigenlijk pest ze iedereen.”

Ze wees naar de laatste.

“En dan is er nog Michael.
Hij is de liefste van allemaal.

Hij is een Engel.

Hij zorgt ervoor dat iedereen
zijn eigen rol mag spelen in ons spel.”

“Oh,” zei vader, “dus jullie spelen een spel?”

Het meisje knikte.

“Michael vindt dat iedereen mag zijn zoals hij of zij is.
Annabel vindt het leuk om jaloers te spelen,
en Lisanne speelt graag het verlegen meisje.”

Vader dacht even na.

“Maar… als ze hun rol niet spelen —wie zijn ze dan?”

Het meisje keek hem aan en glimlachte.

“Ik natuurlijk.

Behalve Michael.

Hij blijft de Engel.

Hij is ook mij, maar hij is echt.

Hij heeft geen rol.
Hij ís gewoon een Engel. Snap je?”

Vader dacht diep na.

“Dus als ik het goed begrijp…
heb je iedere emotie in jezelf
een rol en een naam gegeven?”

Het meisje knikte.

“Jij bent nu verbaasd.
Als je die verbaasdheid een naam geeft,
heet hij bijvoorbeeld Dirk.

Dan weet je de volgende keer dat Dirk naar voren stapt.

En als je niet wilt dat Dirk naar voren komt,
dan laat je je Engel — die je bijvoorbeeld Marion noemt — naar voren stappen.

Dan blijf je lief en hoef je niet alle rollen uit te spelen.

Want als je ze allemaal hun gang laat gaan… krijg je echt een probleem.”

Ze lachte.

“Heel makkelijk toch?”

Vader keek naar zijn dochter.

Hij had nooit gedacht dat dit meisje al zó’n bewustzijn had van haar innerlijke wereld.

Van al die identiteiten die zij namen had gegeven om ze uit elkaar te houden.

Trots sloot hij haar in zijn armen.

“Mijn Engel,” zei hij zacht.

“Nee,” zei het meisje.

“Dat is Michael.

Michael en ik… zijn één.”

Het is niet altijd makkelijk om de verschillende gedachtenvormen in jezelf te ontdekken.

Vaak lukt het nog niet, omdat je zelf nog vol zit met boosheid of een gevoel van onrecht.

Heel vaak zie je niet dat de stemmetjes in je hoofd de hele dag door blijven praten.

Je hebt overal gedachten over.
Over alles wat je doet, ziet of meemaakt.

Zelfs ’s avonds, wanneer je in bed ligt en eigenlijk tot rust wilt komen.

De stemmen in je hoofd schreeuwen het hardst wanneer er zich weer iets vervelends heeft voorgedaan.

Bijvoorbeeld een ruzie.

Ik weet zeker dat je dit herkent:

Dat je in bed ligt en de ruzie opnieuw afspeelt in je gedachten.

Wat je had willen zeggen.
Wat de ander zei.
Wat onrechtvaardig voelde.

Je eigen pijn gaat dan een eigen leven leiden.

En opeens opent zich een soort beerput van oude, soortgelijke ruzies.

Alles komt tegelijk naar boven.

Herinneringen, gevoelens, oude wonden, alsof ze zich verzamelen om gehoord te worden.

Dat is zo’n stem… als je dit herkent.

Jaloezie is ook zo’n stem.

Net als boosheid.
Verdriet.
Onzekerheid.

En als je dieper kijkt, zie je dat veel conflicten uiteindelijk voortkomen uit angst.

Je ligt in je bed en opeens komt er een gedachte voorbij.

Het is een gedachte aan iets waar jij je zorgen over maakt.

Misschien moet je de rekeningen nog betalen en heb je niet genoeg geld, of ben je onrustig over een voorval op je werk waardoor je niet kunt slapen.

Dit lijken kleine dingen, maar in de nacht kunnen ze groot aanvoelen.

Soms gaat het nog dieper en lig je nachtenlang met wrok in je bed, terwijl je de ruzie telkens opnieuw voert in je hoofd.

Je zegt alles wat je toen had willen zeggen.

Je verdedigt jezelf, gaat in discussie en voert complete gesprekken met de ander.

En als je daarmee klaar bent, begin je gewoon weer opnieuw.

Herken je dit?

Dat je nachtenlang niet kunt slapen omdat het denken je uit je slaap houdt?

In een eerder verhaal beschreef ik een vrouw die hier ook in vastzat.

Ze werd ziek, vermagerde en was alleen nog maar bezig met haar conflict.

Als je je ervan bewust bent dat je dit doet, wat overigens geen schande is en je wilt dat dit stopt, dat je niet meer nachtenlang wilt piekeren om pas tegen de ochtend in slaap te vallen, dan is dit een mooie oefening.

Zodra je in bed ligt, zal je denken meteen met je aan de haal gaan.

Het zal je waarschijnlijk direct in zijn greep hebben, maar dat geeft niet.

Op het moment dat je je ervan bewust wordt dat je vastzit in je gedachten, zeg je in jezelf: “STOP.”

Daarna denk je aan een bloem, of aan iets wat je blij maakt.

Maar heel geraffineerd zal het denken via een achterdeurtje weer naar voren komen en je opnieuw in zijn greep krijgen.

Zodra je weer merkt dat dit gebeurt, zeg je opnieuw: “STOP.”

En weer denk je aan die bloem. Doe dit telkens opnieuw.

Blijf het denken onderbreken.

Het denken is vaak de baas over ons geworden.

We worden overspoeld met gedachten en weten niet hoe we ze moeten stoppen.

Het voelt soms alsof we de controle kwijt zijn.

Maar dit is een oefening die je moet volhouden.

Anders neemt het denken zo weer de macht over en verlies je jezelf opnieuw in alle pijnlijke herinneringen uit het verleden.

Wanneer je dit een tijd volhoudt, zul je merken dat je sneller in slaap valt.

Op een gegeven moment hoef je het denken niet eens meer te corrigeren.

Het wordt stil zodra je in bed stapt en je slaapt bijna meteen wanneer je je hoofd op het kussen legt.