Een klein meisje zat eenzaam tegen een muur aangeleund. Ze was verdrietig. Haar hele leven tot nu toe had ze moeten vechten. Nee, voor spelen had ze geen tijd.

Het meisje huilde zachtjes en dikke tranen gleden over haar wangen naar beneden.

“Waarom is mijn leven zo moeilijk en dat van andere kinderen niet?”

Na deze vraag ging ze nog harder huilen en zag niet dat het muurtje waar ze tegenaan geleund zat, veranderde in een diepe put.

Nadat ze eindelijk uitgehuild was, schrok ze ontzettend.

“Hoe ben ik hier terechtgekomen?”

Het meisje probeerde naar boven te klimmen, maar ze viel steeds weer naar beneden. Moedeloos werd ze ervan.

Ze huilde en schreeuwde tegelijk en probeerde het elke keer opnieuw. En elke keer als ze naar beneden viel, werd de put een beetje dieper.

Op een dag klom ze weer naar boven. Ze was bijna uit de put, maar verloor haar concentratie en viel weer met een harde klap terug op de grond.

Het meisje voelde zich machteloos. Ze huilde dikke tranen en wist zich geen raad.

Ze lag op haar rug en keek naar dat ene kleine lichtstipje boven haar. Daar was de vrijheid.

Nog harder ging het meisje huilen en met gierende uithalen riep ze naar het licht:

“Please, please, I need a miracle!!”

Nadat ze dat gezegd had, viel ze in een diepe slaap.

Ze werd meegenomen naar een wereld niet ver van de plek waar ze nu was vandaan. Het was een wereld waar de Elfjes en kaboutertjes wonen.

Hier was het zo vredig en de zon scheen zo helder. De kleuren waren prachtig en de wind droeg de zoete geur van bloeiende bloemen.

Het meisje was tegen een oude wijze eik gaan zitten. Ze keek naar boven en zag de zon door de bladerenpracht heen schijnen.

Het was zo vredig hier.

Hier voelde ze geen pijn, verdriet, angst of eenzaamheid. Nee, al deze emoties had ze in de put achtergelaten.

Het meisje dacht erover na:

“Wat vreemd, ik heb mijn zorgen achtergelaten en zonder al die zorgen ben ik hier in deze prachtige wereld.”

De oude eik begon met haar bladeren te ritselen.

Het meisje keek op en hoorde de boom zeggen:

“Jouw zorg is ook jouw denken. Hier spreekt jouw hart.”

Het meisje begreep er niets van en keek de oude boom vragend aan.

“Jouw denken zorgt ervoor dat je vasthoudt aan gebeurtenissen die al zijn geweest. Dat is verleden tijd. Dat is voorbij. Daar kun je niets meer aan veranderen.

Elke dag is een nieuwe dag en alles wat gisteren is geweest laat je los. Ja, ik weet het, soms moet je dingen regelen, maar laat het rusten als je ze niet meteen op kunt lossen en ga verder met je leven.

Blijf niet hangen in de problemen van gisteren.”

Het meisje had met verwondering naar de wijze eik gekeken.

“Is dat zo simpel?”

“Ja, als je dit inzicht voelt en begrijpt, kun je leven zoals hier.”

De oude eik bewoog met haar takken.

“Kijk om je heen, hier spreekt je hart. Dit is jouw wereld zonder zorgen. Dit ben jij.”

“En ik?” zei de oude eik. “Ik ben jouw innerlijke gids die jou nu uit de put haalt.”

Het meisje begreep dat alles wat ze hier zag, onderdeel van haarzelf was. Dit liefdevolle wereldje was ze dus gewoon zelf. Deze wereld lag in haar hart.

Ze bedankte de wijze eik en omhelsde haar.

“Tot snel,” zei deze.

En het meisje werd wakker.

Ze zat niet meer in de put, maar lag tegen een muurtje aan.

Ze stond meteen op en stapte eroverheen.

 

Ze leefde niet meer in de wereld van gisteren. Nee, ze leefde nu in de wereld van haar hart, met de wijze eik als gids.