*** De Les van de Kristallen Bol ***

Wanneer in de ochtend de zon opkomt, staat een vrouw voor het raam en kijkt naar buiten.

Ze huilt, want ze heeft verdriet.

In haar leven heeft ze al zoveel tegenslagen moeten verwerken en ze weet niet hoe ze haar leven een andere wending moet geven.

Ze heeft wel duizend keer teruggekeken naar bepaalde vervelende situaties, maar ze kon niet goed ontdekken wat daar nu precies misging.

Het enige wat ze kon bedenken, was dat ze graag gezien wilde worden, want daar kwamen de conflicten vaak uit voort.

Ze snapte er niets van…

Ze was alleen maar aardig.

Ze zocht contact met mensen en als ze naar haar werk en haar leven vroegen, gaf ze een eerlijk antwoord.

Zou ze misschien te eerlijk zijn?

Vertelde ze misschien te veel over zichzelf?

De vrouw zuchtte.

Ze wist het niet meer…

Vandaag moest ze naar haar werk, waar zomaar vanuit het niets een conflict was ontstaan.

Met tegenzin deed ze haar jas aan, pakte haar tas, liep de deur uit en sloot die achter zich.

Opeens moest ze aan haar moeder denken.

Die zei altijd:

"Kom, rechte rug, borst vooruit."

Ze glimlachte even, maar de angst om naar haar werk te gaan kwam net zo snel weer terug.

Het was een lange dag…

Een moeilijke dag.

Ze had nare opmerkingen gekregen en ze had nog geprobeerd het conflict om te draaien, maar door die poging had ze het alleen maar erger gemaakt.

Vermoeid liep ze naar huis.

Wat moest ze doen?

Wat kon ze doen?

Moest ze ander werk gaan zoeken of moest ze blijven?

Ze wist het niet meer.

Ze kwam thuis, opende de voordeur en liep meteen door naar haar slaapkamer.

Daar liet ze zich op haar bed vallen en begon te huilen.

Met gierende uithalen huilde ze zichzelf uiteindelijk in slaap, waarna ze langzaam werd meegenomen naar een wereld ver van hier.

De oude vrouw in de Hemel was een wijze vrouw.

Ze woonde wat achteraf, in haar eigen huisje.

Elke avond keek ze in haar kristallen bol om te zien of er nog mensen waren die haar hulp en raad konden gebruiken.

Ook deze avond keek ze in haar kristallen bol en plots zag ze deze vrouw, die zoveel verdriet had.

Ze legde haar hand op de bol en vroeg:

"Kun je mij iets meer van deze vrouw laten zien?

Waarom huilt ze?

Waarom is ze zo ongelukkig?"

De bol liet haar de conflicten zien die de vrouw had meegemaakt.

Nadat het laatste beeld was verdwenen, zei de oude vrouw zacht:

"Jammer dat dit haar moest overkomen…

Het is zo’n lieve vrouw, maar ze geeft zichzelf volledig weg, in alle opzichten, om maar leuk, aardig en lief gevonden te worden.

Ik zal haar hierheen halen.

Misschien kan ik haar duidelijk maken dat ze mooi is zoals ze is… en dat ze van niemand goedkeuring nodig heeft."

De oude vrouw stak haar kaarsen aan, brandde wat kruiden en zorgde dat haar huisje schoon was.

Daarna keek ze weer in haar kristallen bol en zei:

"Laat deze vrouw vannacht naar mij toe komen.

Ik zal haar een andere weg wijzen."

Ze liep naar de deur en opende deze.

Voor het tuinhekje stond de vrouw, verwonderd om zich heen kijkend.

"Hallo," zei ze.

"Ik ben denk ik verdwaald.

Kunt u mij helpen de weg terug te vinden?"

Met betraande ogen keek ze de oude vrouw aan.

"Ach, arm kind," zei de oude vrouw zacht.

"Je bent inderdaad verdwaald… maar ik verwachtte je al.

Kom maar even binnen."

Aarzelend liep de vrouw achter haar aan het huisje binnen.

"Ga daar maar zitten, mijn kind."

De vrouw nam plaats in een oude stoel bij een tafeltje waarop een glazen bol stond.

"Kijk eens in de bol," zei de oude vrouw.

De vrouw keek…

En zag zichzelf als baby.

Wat was ze grappig.

Ze zag ook haar moeder, die zo lief voor haar was.

"Je moeder houdt van je vanaf de allereerste seconde.

Twijfel daar nooit aan.

Maar kijk verder."

De vrouw keek opnieuw.

Ze zag het ene conflict na het andere.

"Zie je wat hier gebeurt?" vroeg de oude vrouw.

"Ja… ik zie mijn leven en mijn conflicten met anderen."

"Zie je ook wat jij doet?"

De vrouw haalde haar schouders op.

"Ik ben alleen maar aardig."

De oude vrouw glimlachte.

"Omdat jij denkt dat je als baby niet gewenst was, heb je daar een beeld bij gecreëerd dat niet waar is.

Je hebt jezelf wijs gemaakt dat ze je niet wilde hebben en dat beeld heb je uitvergroot.

Door dat gevoel van niet gewenst zijn ga jij je extra best doen, zodat mensen je wél leuk vinden.

Maar dat druist in tegen wie je werkelijk bent.

Daardoor ontstaan conflicten, op school, met vrienden, op je werk en in je familie.

Je doet te veel je best om leuk gevonden te worden.

Je doet te veel je best om gezien te worden.

Je doet dingen tegen je wil in en dat veroorzaakt een conflict in jezelf."

"Soms kom je iemand tegen die net zo is als jij.

Je herkent elkaar en dat voelt fijn.

Maar er komt een tijd dat ieder zijn eigen weg gaat en dat je elkaar moet loslaten.

Dan begint het zoeken buiten jezelf opnieuw.

Je stort je op andere mensen, omdat je iets mist.

Je wilt liefde.

Je wilt je geliefd voelen.

Je wilt gezien worden…

En dan begint alles weer van voren af aan."

"Mag ik je een raad geven?

Doe eens iets wat jij graag wilt en niet wat anderen willen dat jij doet.

Vraag jezelf bij elke beslissing af: wil ík dit wel of niet?

Als je nieuwe mensen ontmoet, zeg dan gedag en laat het daarbij.

Mensen worden dan nieuwsgierig naar jou… maar vertel zo min mogelijk over je leven.

Keer het om en stel hén vragen.

Dan pak jij de regie over je eigen leven terug.

Jij beslist.

Bekijk mensen eens van een afstandje.

Zie wat zij doen om aardig gevonden te worden.

Kijk alleen maar… en zie wat er gebeurt.

Dat is de eerste les van bewustwording, ook voor jou.

Van elk conflict kun je leren door naar jezelf te kijken en naar de ander.

Maar het antwoord ligt altijd in jezelf.

Keer nu naar huis en leer van jezelf, mijn kind."

De vrouw stond op en keek de oude vrouw dankbaar aan.

"Mag ik nog eens langskomen?" vroeg ze hoopvol.

De oude vrouw knikte.

"Ik zal over je waken, mijn kind.

Ik zal deze les telkens weer aan je openbaren wanneer je hem vergeet.

Alleen zo kun je jezelf terugvinden."

Ze begeleidde haar naar het tuinhekje…

En opeens was ze weg.

De vrouw werd wakker in haar eigen bed.

"Wat een fijne droom," fluisterde ze.

Maar bij het aanbreken van de dag was ze haar eerste les alweer vergeten…

Totdat er opnieuw een conflict ontstond en de les langzaam terugkwam in haar geheugen.

Ze wist het weer.

Vanaf dat moment vroeg ze zichzelf eerst af of ze iets écht wilde of niet.

Ze gaf zichzelf niet langer weg en volgde haar eigen weg, met de rust die ze in zichzelf had teruggevonden.

 

Ze was voor het eerst echt gelukkig en zonder conflict.