*** De Tuin van Moeder Aarde ***

Zodra de eerste zonnestralen over het land heen dwalen, wordt een jonge vrouw wakker.

Ze kijkt uit het raam en begint te glimlachen.

Ze vindt het fijn als de zon schijnt en ze haar dagelijkse rituelen kan uitvoeren.

Als het regent, is de energie weer heel anders.

Niet dat die dan minder mooi is, integendeel, maar de zon verwarmt en laat een stille, zachte vorm van liefde achter.

In tegenstelling tot de regen, die zorgt voor een versnelde energie van groei, waardoor de liefde van de zon nog groter aanvoelt.

Snel springt ze uit haar bed en wast zich bij de pomp die naast haar huis staat.

Het water dat rechtstreeks uit de bron komt, is heerlijk verfrissend.

Wanneer ze weer binnen is, trekt ze haar jurk en schoenen aan en steekt haar haar op.

Ze pakt een appel uit de fruitschaal die op tafel staat en loopt haar tuin in.

Ze heeft een prachtige tuin gecreëerd in cirkels van verschillende hoogtes.

De kruiden staan in het midden van de tuin, omdat die beschermd moeten worden door de andere hoogtes en gewassen.

Daarna komen de bladgroenten en de knollen.

De bloemen staan wat hoger, maar weer lager dan de struiken.

Ze heeft kleine paadjes tussen de gewassen aangelegd, zodat ze overal goed bij kan.

Rondom de buitenste cirkel staan fruitbomen, met daartussen bessenstruiken.

Elk kruid, elke groente, bloem, struik of boom heeft zijn eigen energie en liefde, maar ook zijn eigen kwaliteit en identiteit.

De jonge vrouw kijkt naar de vier meditatieplekken die ze in de tuin heeft gecreëerd, waar ze kan zitten als ze contact met Moeder Aarde wil maken.

Deze plekken liggen op de vier windstreken en zijn mooi aangelegd met gras en bloemen.

Tussen de gewassen heeft ze kristallen, amethisten en stukjes rozenkwarts neergelegd, zodat alle verbindingen en energieën als één aanvoelen.

Ze pakt haar mandje en loopt naar beneden, naar waar de kruiden groeien.

Voorzichtig knielt ze voor hen neer.

Ze vouwt haar handen in elkaar en zegt:

"Lieve Moeder, mag ik vandaag iets van uw kruiden gebruiken voor een speciaal iemand die het zo nodig heeft?"

Dan wacht ze heel even en voelt een zachte tinteling door haar lichaam stromen.

De Moeder heeft gesproken.

Ze doet alles voor haar kinderen om hen te helpen, als het vanuit onvoorwaardelijke liefde gebeurt.

De jonge vrouw pakt haar tangetje en zegt tegen het kruid:

"Ik heb maar een klein takje nodig. Zou je het aan mij willen afstaan?"

Het kruid zegt niets, maar de Deva’s die zijn komen aanvliegen bevinden zich nu om het takje heen.

De vrouw knipt het takje af en de Deva’s gaan onmiddellijk aan het werk.

Ze strooien goudstof op het afgeknipte stukje, zodat het kruid geen pijn lijdt en het takje verder kan groeien.

Eén van de Deva’s komt dichterbij en zegt op lieve, vrolijke toon:

"Heb je nog meer nodig, lief kind? Wij helpen je graag."

De vrouw knikt en vertelt welke kruiden ze nodig heeft om een tinctuur voor een huidprobleem te maken.

De Deva’s vliegen meteen alle kanten op en vertellen haar welke kruiden goed zijn voor deze kwaal.

Bij ieder takje dat ze mag afknippen, zijn de Deva’s aanwezig om het plantje te verzorgen.

Nadat ze alles heeft verzameld, legt ze bij ieder kruid een klein kristal neer.

"Dank jullie wel," zegt ze liefdevol.

"Onze Moeder en ik zijn jullie dankbaar."

Ze vouwt opnieuw haar handen, bedankt de Deva’s en bedankt Moeder Aarde voor haar gulle gebaar.

Er woont een oude man aan de rand van het dorp.

Hij had haar eergisteren opgezocht en verteld over zijn kwaal: een wond op zijn been die maar niet wilde genezen.

Hij had van alles geprobeerd.

Zelfs de priesteressen in de tempel hadden hem een smeersel gegeven, maar de kwaal was teruggekomen.

Mensen hadden hem naar deze vrouw gestuurd.

Zij genas op een andere manier.

De oude man had gehoord dat zij ook een kind van Moeder Aarde was, maar niet was opgeleid tot priesteres.

Haar ouders hadden de veranderingen in de tempels gezien en besloten dat dit niet haar weg was.

Samen met haar tweelingbroer had ze een oude leerschool bezocht, een school die nog zuiver aanvoelde.

Daar was iedereen gelijk en stond men in diep contact met de Moeder.

Ze had tegen de oude man gezegd:

"Kom over precies een week terug, bij zonsopgang."

Een week later had ze de tinctuur klaar en in een klein flesje gegoten.

Ze liep de tuin in, naar de kleinste cirkel.

In het midden had ze een gat gemaakt waarin ze de mooiste kristallen had gelegd.

Voorzichtig plaatste ze het flesje erop en vroeg Moeder Aarde om het elixer extra kracht te geven.

Toen de zon onderging en de vogels zongen, ging ze op een meditatieplek zitten.

Ze sloot haar ogen en voelde hoe ze de aarde in werd getrokken.

Daar zag ze Moeder Aarde, met rood haar en een groene jurk, bezet met robijnen.

"Mijn lief kind," zei ze, "wat kan ik vanavond voor je betekenen?"

De vrouw vroeg om inzicht voor de oude man.

Moeder Aarde glimlachte.

"Vraag hem morgen in de tuin te helpen.

Leer hem dankbaarheid.

Door beweging en contact met de natuur zal hij mij weer voelen.

De tinctuur zal hem helpen, maar de tuin zal hem genezen."

De volgende ochtend kwam de oude man.

Samen haalden ze het elixer uit de tuin.

Daarna vroeg ze hem haar te helpen.

Hij twijfelde, hij was oud en zwak.

Maar ze zei:

"Het gaat niet om snelheid, maar om liefde."

Toen hij zich bij een plant boog, verschenen de Deva’s.

Hij zag hen... en huilde van verwondering.

Dag na dag hielp hij.

Zijn stok had hij al snel niet meer nodig.

Na een week liep hij zonder steun.

Na nog een week was zijn been genezen.

Hij bleef komen, jarenlang.

Tot hij, vervuld van liefde voor Moeder Aarde en haar natuur, vredig insliep.

Hij had zijn leven een andere wending gegeven...

 

Door te luisteren naar wat de natuur van hem vroeg en haar onvoorwaardelijke liefde terug te geven.