*** Verbonden Verleden ***

Sanne stond naast de Gouden-Engel.

Ze was naar school in de Hemelse Sferen geweest en de Engel had het over het collectief gehad. Een moeilijk onderwerp, vond Sanne. Om deze les duidelijker te maken, had de Gouden-Engel haar meegenomen voor een praktijkles.

Nu zou ze met eigen ogen kunnen zien wat ze in de les geleerd had.

In de verte zag ze de Aarde draaien.

Ze was prachtig, vond Sanne, maar ook zo kwetsbaar.

"Kom, we gaan een beetje dichterbij kijken, dan kun je het collectief goed zien."

Sanne zag hoe ze vanzelf dichter bij deze planeet kwamen.

Alles ging vanzelf.

De Gouden-Engel hoefde er alleen maar aan te denken en het gebeurde al.

"Zie je die lijnen die over de Aarde heen lopen?"

Sanne keek, maar zag niets.

"Wacht," zei de Engel.

Hij knipte met zijn vingers en langzaam kwamen de lijnen tevoorschijn.

Hele korte en dunne lijntjes, maar ook dikke en lange lijnen.

"Als we nog wat dichterbij kijken, dan zien we dat ieder mens met deze lijnen verbonden is."

Sanne zag dat de mensen zelfs met meerdere lijnen verbonden waren en ze keek de Gouden-Engel vragend aan.

"Wat je hier nu ziet, is dat ieder mens verbonden is met de plaats waar hij of zij is geboren."

Sanne zag nu dat er één lijn oplichtte.

Sanne moest opeens lachen.

"Wat is er, Sanne? Wat is er zo grappig?" vroeg de Gouden-Engel nieuwsgierig.

"Toen ik nog op Aarde leefde, ging ik wel eens naar de kermis.

Daar hadden ze botsauto’s.

Aan zo’n botsauto zat een lange stang die recht omhoog stond en een metalen net raakte dat over de botsautobaan gespannen was.

Dat net gaf energie aan de autootjes en zo konden ze rijden.

Dit ziet er net zo uit," zei Sanne lachend.

"Dat klopt," zei de Gouden-Engel.

"Ieder mens zit met een lijn vast aan zijn geboorteplaats, maar kijk eens!"

Sanne zag een continent van lang geleden.

"Dit is waar de mensen ook nog aan vastzitten.

Deze lijnen zijn verbonden met al hun levens.

Ieder leven dat een mens heeft geleefd, zit dus verbonden aan het leven dat hij of zij nu leeft.

Ieder mens heeft heel veel van deze lijnen, kijk maar."

Sanne zag een vrouw.

Ze had zoveel lijnen aan zich vastzitten dat ze bijna geen kant meer op kon.

"Deze vrouw heeft heel veel levens geleefd," zei de Engel.

Sanne zag dat zij had geleefd in werelden waar nu alleen nog maar over gesproken werd, maar die nergens meer te vinden waren.

Ze zag de vele landen en de vele levens die zij had geleefd.

Ze zag haar pijn, verdriet en de angsten die de vrouw met zich meedroeg.

"Deze vrouw heeft zoveel levens geleefd, op zoveel verschillende plekken en in zoveel verschillende landen, dat zij zichzelf heeft vastgezet.

Al het verdriet, de pijn en de angsten hebben haar naar dit punt in haar leven gebracht.

Wat je hier ziet, is dat ze veel geleerd heeft, maar dat ze ook aan het collectief vastzit.

Kijk maar eens naar dit leven."

Ze zoomden wat dichterbij en gingen een aantal levens terug.

Daar zag Sanne dat de vrouw op een brandstapel stond.

Mensen om haar heen beschuldigden haar ervan dat ze een heks was.

"Dit is een zwaar collectief.

In die tijd was hier veel duisternis.

Deze pijn en angst zitten nog altijd in deze vrouw.

Kijk eens wat er gebeurt."

Ze zag de vrouw terug in dit leven.

Ze onderzocht de angsten in zichzelf.

Ze zag dat de vrouw een bepaalde angst had voor vuur.

Ze sprak met haar innerlijke gids.

Zo kwam ze er langzaam achter en mocht ze deze angst loslaten.

"Kijk," zei de Engel.

"Zie je wat ik zie?"

Sanne keek en zag dat de angst voor vuur ook in andere levens terugkwam.

Sanne keek weer naar de vrouw zoals ze nu was.

Ze zag dat de vrouw de angst voor vuur onder ogen had gekregen en telkens dacht dat ze van deze angst af was.

Maar telkens kwam de angst weer terug.

De vrouw onderzocht steeds dieper in zichzelf.

Sanne zag dat bepaalde lijnen, die aan bepaalde gebeurtenissen vastzaten, langzaam oplosten en verdwenen, totdat ze bij de kern van haar angst was aangekomen.

Haar angst was ontstaan na een vulkaanuitbarsting waarbij zij had moeten rennen voor haar leven.

Omdat zij nu wist hoe ze door de vele lagen van angst heen moest gaan, loste de kern van haar angst op.

Ze zag dat de vrouw bevrijd werd van zoveel lijnen en verderging met het onderzoek naar zichzelf.

Ze zag meer momenten van angst, verdriet en pijn en ook deze ruimde ze op.

Sanne zag nu dat er veel meer mensen waren die gingen opruimen in zichzelf.

Ze zag dat de lijnen van angst, die vastzaten aan verschillende levens, werden losgelaten.

Toen ze vooruit de toekomst in keek, zag ze dat continenten die ooit verdwenen waren weer terugkwamen.

En dat het collectief, dat eerst nog verbonden was met zoveel mensen die angst hadden, verdwenen was en de lijnen verbroken waren.

De angst, het verdriet en de pijn waren verdwenen.

De blauwdruk van het verleden was opgelost en Sanne zag dat de Aarde langzaam naar een nieuwe energie reisde.

Ze zag dat langzaam alle blauwdrukken verdwenen en dat alles liefde werd.

Sanne keek de Gouden-Engel aan.

"Heb je ooit zoiets moois gezien, Sanne?"

Sanne schudde haar hoofd.

"Nee," zei ze zacht.

"Wat ik hier zie, is dat de mens nog steeds onderweg is, maar dat langzaam de blauwdruk verdwijnt en het collectief oplost.

De lijnen verdwijnen zodra de mensen de lijnen in zichzelf onderzoeken en hun innerlijke pijn loslaten.

Pas dan zal er vrede op Aarde komen."

De Gouden-Engel keek tevreden.

 

Sanne had deze les goed onthouden en samen keken ze naar de Aarde die langzaam ronddraaide.