De Gouden Lichtwereld
Ik had eindelijk de sfeer bereikt waar ik naartoe mocht.
De zwaarte die ik in de eerste weken nog met me meedroeg, had ik onder ogen gezien.
Ik had mijn eigen aardse dood mogen aanschouwen.
Iedere ziel die overgaat loopt eerst deze weg.
Ze laten hun karma achter, zien het verdriet dat ze anderen hebben aangedaan en voelen de pijn die ze zelf hebben gekend.
Alles wordt bekeken, maar zonder schuldgevoel.
Wanneer je terugkijkt, ontdek je dat het leven niet altijd was zoals je dacht.
Iedereen heeft zijn eigen waarheid, maar die waarheid brengt niet altijd licht.
De waarheid van een ander kan soms veel zuiverder zijn dan die van jezelf.
Door situaties vanuit verschillende kanten te bekijken, door de ogen van anderen, zie je hoe je hebt geleefd, gedacht en gekozen.
Dat inzicht brengt berusting.
Het leven op aarde is een leerschool.
Wat je in één leven niet hebt kunnen leren, krijg je in een ander leven opnieuw aangereikt.
Ik had alles ingezien en begreep dat mijn waarheid en mijn manier van denken de mensen om mij heen pijn en verdriet hadden gedaan.
Ik zag het verdriet dat ik had achtergelaten en ik zag mijn moeder huilen.
Maar wij hadden elkaar al vergeven. En dat bracht rust.
Ik was klaar met het terugkijken.
De zwaarte was van mijn ziel gevallen en ik mocht een nieuwe wereld binnenstappen.
Ik dacht dat ik in de sfeer zou blijven waar ik kort had vertoefd, maar dat bleek slechts een rustplek te zijn.
Mijn Engel kwam lachend naar me toe, stak zijn beide handen uit en zei:
“Het is klaar, Jesse.”
Hij vervolgde: “Je hebt in een sneltreinvaart de zwaarte van je afgeschud, mede dankzij je moeder.
Zij heeft zoveel losgelaten van wat er tussen jullie speelde.
Nu zijn jullie beiden vrij van het karma dat tussen jullie in stond.
Ik wil je vragen om met mij mee te gaan.”
Ik stond op van het bankje en keek nog één keer uit over het meer waar de zwanen zwommen.
Samen liepen we naar de tunnel, die mijn Engel opnieuw met een eenvoudige beweging van zijn vinger opende.
Het bleef een wonderlijk gezicht.
“Jij zult dit straks ook kunnen, Jesse,” zei hij.
“Ik mag je alles laten zien wat je wilt zien.
Alles heeft een reden, en jij mag je moeder alles laten zien.
Jij ziet, jij voelt, jij ruikt.
Jij mag hier de sferen ontmoeten en je moeder schrijft ieder woord op.
Het zal mooi zijn.
Het zal mensen een andere kijk geven op wat er in de hemelen gebeurt.
Niets is zoals het lijkt.
Alles is energie en alles draagt de liefde van God. Kom, laten we gaan.”
We stapten de tunnel in.
Deze tunnel had een gouden gloed en voelde licht en zacht aan.
De draaiende beweging maakte me even duizelig, omdat de energie hoger was dan die van waar ik vandaan kwam, maar al snel herstelde ik.
Mijn moeder, die dit nu opschrijft, ziet dezelfde gouden tunnel.
In haar geest is zij bij mij en bij mijn Engel.
We lopen verder en hoe dieper we gaan, hoe meer alles verandert.
Mijn Engel keek blij — zo blij dat hij mij naar dit licht mocht brengen.
Ik vroeg hem:
“Waarom is dit licht zo belangrijk? Gaat iedereen hiernaartoe?
Wat is de bedoeling hiervan?”
Hij bleef staan, keek mij aan en zei:
“Wanneer iemand het aardse verruilt voor de hemel, is dat een nieuwe geboorte hierboven.
Maar de manier waarop iemand sterft, bepaalt veel.
Sterf je door ouderdom, dan is dat een feest in de hemel — een thuiskomst.
Is er eerst een ziekbed geweest, dan verloopt de overgang anders.
Het hangt af van leeftijd, van ervaringen en van hoe zwaar of licht het leven is geweest.
Alles bepaalt hoe lang het duurt voordat iemand dit licht kan bereiken.”
Hij vervolgde:
“Sommigen gaan rechtstreeks naar het licht omdat er een taak op hen wacht.
Ze hebben wel karma, maar niet veel.
Soms worden ze direct gids voor iemand die ze op aarde hebben achtergelaten.
Anderen doen er vele aardse jaren over.
Zware levens, langdurige ziekte of diepe pijn geven hen de tijd om uit te rusten. Iedereen groeit in zijn eigen tempo.
Niet iedereen bereikt dit licht meteen.
Sommigen hebben zo’n sterke band met het aardse leven dat ze het niet kunnen loslaten.
Toch bevinden ook zij zich in liefdevolle sferen die hen helpen groeien.
Mensen die hun leven zelf hebben beëindigd, hebben vaak een keuze gemaakt vanuit verwarring — door depressie, door stemmen of door het verliezen van hun eigen identiteit.
Ze zagen geen uitweg meer.
Zij worden liefdevol opgevangen door lichtwerkers en krijgen alle tijd en hulp.”
Hij keek mij aan en zei:
“Jij, Jesse, bent bewust uit het leven gestapt.
Je hebt bij je lichaam gewaakt en gewacht tot het gevonden werd.
Je keek je dood recht aan. Je zag de verbinding tussen aarde en hemel.
Je zag je moeder huilen en ontdekte dat ze je kon horen.
Dat was een schok voor je, want in het aardse leven wilde je daar niets van weten.
Maar nu werd dat je redding.
De zwaarte viel in een sneltreinvaart van je af omdat jij én je moeder samen het oude karma hebben losgelaten.
De gesprekken die je in het leven had willen voeren zijn hier gevoerd.
Jullie hebben elkaar vergeven en dat is het allerbelangrijkste.
Pijn, verdriet en onbegrip zijn verdwenen.
Daarom mag jij zo snel het licht binnen.”
Hij vervolgde:
“De sferen onder het licht zijn Godssferen waar zielen naartoe gaan zodra het aardse leven is voltooid.
Wanneer alle zwaarte is verdwenen, neemt het licht je op en opent zich een nieuwe wereld.
Maar het meeste werk gebeurt in de sferen daaronder.
Alle Godssferen staan in verbinding met de aarde.
Iedere ziel die ooit op aarde heeft geleefd werkt vanuit die sferen mee.
Zoals je moeder en velen met haar: zij helpen anderen naar het licht te gaan.”
We liepen verder.
Het gouden licht werd feller en ik voelde mezelf lichter worden.
Aan het einde van de tunnel verscheen een wit licht dat met grote snelheid op ons afkwam.
Mijn Engel pakte mijn hand vast en het witte licht overspoelde ons met een liefde die ik in de sferen hieronder nog nooit had gevoeld.
Het was alsof alles van mij afviel.
De zwaarte waarvan ik dacht dat ik die al had losgelaten, bleek toch nog in mij te zitten.
Maar dit licht waste me schoon.
Met tranen van vreugde keek ik mijn Engel aan.
Hij sloeg zijn armen om me heen en fluisterde in mijn oor:
“Welkom thuis, mijn zoon.”
Ik keek om me heen.
Mama… ik zag een nieuwe wereld.
De zon scheen. Alles was van goud en kristal en schitterde in het licht.
Ik zag bloemen — zoveel prachtige bloemen — hemelse bloemen die ik nog nooit eerder had gezien.
Ik zag hoge paleizen met kristallen ramen, gouden en zilveren paden en overal waar ik keek zag ik Engelen.
Witte en gouden Engelen.
Ik zag wezens die ik kende en wezens die ik nog nooit had gezien, en ze waren zo liefdevol en zuiver van ziel.
Ik zag mensen lopen die met hun Engel spraken.
Ik zag Meesters die hun aardse leven achter zich hadden gelaten.
“Dit is de hemel,” fluisterde ik.
Mijn Engel kneep zacht in mijn hand en zei:
“Jesse, dit is de hemel. De poort van liefde. De enige weg naar het huis van God.”
Samen keken we verwonderd om ons heen.
We waren thuis.
Mama, ik ben zo blij dat ik dit met jou mag delen.
Je was een paar dagen te verdrietig om dit alles te kunnen ontvangen, maar nu kan ik het eindelijk met je delen.
Dit was mijn reis vanaf het moment dat ik mijn lichaam verliet tot aan dit hemelse licht.
Ik ben schoon — en dat hebben wij samen gedaan.
Nu mag ik mijn taak opnemen: jou vertellen wat ik hier zie.
Oh mam, we zullen zoveel schrijven.
We zullen lachen en huilen, maar dat hoort erbij.
Lieve mama, dank je wel voor je hulp.
Je hebt me zo geholpen, zodat ik al die zwaarte snel achter me kon laten.
Zonder jou had het veel langer geduurd.
Mijn moeder… die door haar eigen verdriet heen vocht om mij zo snel mogelijk thuis te laten komen.
Mama, jij stond naast me bij mijn aardse geboorte.
Je week niet van mijn zijde toen ik zo ziek was.
En nu opnieuw week je niet van mijn zijde bij mijn aardse dood.
Deze 25 jaar waren een ervaring die ons samen zoveel heeft gebracht.
We hebben elkaar liefgehad.
Ik heb je verstoten, gehaat, gemist, berouw gehad — en uiteindelijk bracht de liefde ons weer samen.
Mama, dank je wel voor alles.
Mijn moeder. Mijn beste vriendin.
Ik hou zoveel van je.
Nogmaals: ik hou van je.
En dank je wel dat je met me meereisde door de tijd.
Liefs,
Jesse ♥
