~ ♥ Hemelse Verhalen 4. ♥ ~

Wanneer een Engel Zomerland in loopt treft hij iets aparts aan.

Hij kijkt eens goed en ziet een heel klein meisje, zittend op een steen en het huilt.

In Zomerland had hij nog nooit een kindje zien huilen.

Nee, hier was het altijd fijn.

De Engel liep naar het meisje toe en vroeg: “Wat is dat nu mijn kind? Waarom huil je zo?”

Het meisje keek met grote betraande ogen naar de Engel op en zei heel zachtjes:

“Ik ben zo bang.”

“Maar waar ben je dan bang voor mijn kind?” vroeg de Engel.

“Hier is toch niets waar je bang voor hoeft te zijn?”

Het meisje keek de Engel opnieuw aan en haar tranen gleden over haar rood gekleurde wangen.

“Ik ben zo bang dat ik niet lang hier meer mag blijven”, zei ze zacht.

“Ik ben hier al zo lang en ik ben eigenlijk nog niet klaar, om naar een andere sfeer te gaan.”

De Engel fronste zijn wenkbrauwen en keek nogmaals naar dit huilende meisje.

“Hoe oud ben je mijn kind?”

Het meisje keek voor zich uit en zag de kleine kinderen spelen in de draaimolen en het reuzenrad.

“Ik ben bijna 18 aardse jaren”, zei ze zacht.

“Dit betekent dat ik de kindersfeer moet verlaten en dat ik naar mijn eigen sfeer moet waar ik nu hoor, maar ik wil helemaal niet weg!” en ze greep de vleugel van de Engel vast.

“Alsjeblieft, laat me hier nog even blijven!” en ze keek de Engel smekend aan.

 

De Engel glimlachte en zei tegen het meisje: “Ik denk niet dat jij je zorgen hoeft te maken.

De sfeer waar jij naartoe gaat is echt heel erg fijn.

Kom, als je mij een hand geeft, gaan we samen deze wereld verkennen.”

“Maar ik wil niet!” schreeuwde ze het uit.

De Engel bedacht zich niet en legde snel zijn hand op het hoofd van het meisje neer.

Onmiddellijk werd het meisje rustiger en keek nu alleen nog maar met betraande ogen naar de Engel.

 

Een Hoge-Engel kwam aangelopen.

“Wat is er aan de hand?” vroeg hij en keek van het meisje naar de Engel.

De Engel zuchtte en antwoordde: “Ze wil Zomerland niet verlaten om naar een andere sfeer te gaan.

Ze wil hier blijven.”

De Hoge-Engel keek vertederd naar het meisje.

“Ik snap dat best”, zei deze.

“Ik zou hier ook wel elke dag willen zijn, en als je al zo lang in Zomerland bent, dan is dit vertrouwd en wil je dit niet loslaten.

Ik wil dat je haar meeneemt naar het schoolgebouw.

Daar zijn nog meer kinderen die net als zij, klaar zijn voor een nieuwe fase van hun leven hier in het Hiernamaals.

Breng haar daar naartoe, zodat ze rustig aan het idee kan wennen dat spelen in Zomerland nu echt voorbij is, en dat ze nu voor het eerst de grote wereld in mag stappen.”

De Engel knikte en zei de Hoge-Engel gedag.

 

“Ga je met mij mee?” vroeg de Engel aan het meisje en hij stak zijn hand uit.

Het meisje liet zich van de steen afglijden en pakte de hand van de Engel vast.

“Waar gaan we naar toe?” vroeg ze enigszins nieuwsgierig.

“Ik ga je weer naar school brengen, daar krijg je nieuwe lessen.”

“Oh fijn”, zei het meisje. “Ik hou van school.

Ik heb vele klassen mogen doorlopen en heb hier heel veel geleerd.”

De Engel glimlachte naar haar en knikte.

“Straks zal je nog veel meer mogen leren. Kom maar mee”, zei hij en samen liepen ze door Zomerland.

Er waren veel scholen en voor iedere leeftijd was er één.  

Bij het gebouw aangekomen zei de Engel: “Hier is het.

Ga naar binnen en zodra je klaar bent, kom ik je weer ophalen.”

Het meisje glimlachte door haar tranen heen en ging de school binnen.

De Engel keek nog even door het raam en zag dat het meisje met volle aandacht haar les aan het volgen was.

 

Elke dag volgde het meisje haar lessen en elke dag bracht de Engel haar naar school en wachtte hij haar op wanneer de school uit was.

Elke dag bespraken ze samen het nieuwe leven dat ze zou gaan leven in die andere sfeer.

Op een dag, nadat ze uit school was gekomen, zei ze trots: “Ik ben er klaar voor.

Ik wil nu heel graag naar deze andere sfeer van licht.”

De Engel keek blij verrast en zei: “Ik ga het voor je in orde brengen”, en hij maakte een buiging voor haar.

“Over een week zal je definitief Zomerland gaan verlaten en dan zal ik je persoonlijk naar die andere wereld begeleiden.”

De week was snel voorbij en ze nam van iedereen afscheid.

Ze ging nog eenmaal de achtbaan in en ze wilde nog eenmaal met de reuzenrad mee, waardoor ze over heel Zomerland kon kijken.

Ze wilde nog eenmaal naar de Dierenwereld en ze zwom met de walvissen en dolfijnen.

Ze nam afscheid van de Water-Engelen die haar zo gelukkig hadden gemaakt, en op het moment dat ze van alles en iedereen afscheid had genomen keek ze in het rond en zei: “Ja, het is nu tijd dat ik mijn vleugels echt uit ga slaan en mijzelf niet meer verstop in deze kinderwereld van liefde.”

De Engel kwam met uitgestrekte armen op haar af gelopen en hield haar beide handen vast.

“Nou jongedame, ga je met mij mee?”

Voor de laatste keer keek ze in het rond en knikte naar de Engel.

 

“Ja graag.” Hand in hand liepen de Engel en het meisje door Zomerland.

Bij het hek met gouden letters en robijnen bleven ze even staan.

Het meisje opende de poort in het hek en samen met de Engel liep ze er doorheen.

Ze deed de poort van het hek weer dicht en zei toen ze tussen de spijlen van het hekwerk heen keek:

“Vaarwel lief Zomerland, ik heb veel over jullie geleerd. Het is tijd”, zei ze zacht.

Ze draaide zich nu om en was opeens geen meisje meer.

Ze was nu een volwassen vrouw met mooie lange haren en schitterende blauwe ogen.

Het verwonderde haar dat ze nu opeens veranderd was.

Met een vrolijke blik in haar ogen keek ze de Engel aan.

 

“Kom”, zei de Engel en samen liepen ze verder.

Ze liepen hand in hand de ene sfeer door naar de andere, en elke keer was er een andere liefdevolle sfeer die zich aandiende. 

De energie veranderde bij elke sfeer en deze was nu heel licht en zacht.

Ze voelde zachte strelingen langs haar wang gaan en de Engel glimlachte.

Hij had de Gouden-Engelen van deze sfeer al gezien, maar voor zijn pupil waren ze nog onzichtbaar.

De vrouw hoorde van alles maar zag nog niets.

“Zijn we al in de sfeer waar ik thuis hoor?” vroeg ze nieuwsgierig.

De Engel knikte van ja. “Heb heel even geduld. We zijn niet voor niets door al die lagen van liefde heen gereisd.

Je kreeg de kans om even te wennen.

Kom laten we even gaan zitten”, en het meisje keek maar zag nergens een stoel of een bankje.

“Vertrouw op mij”, en samen gingen ze zitten.

De jonge vrouw zat naast de Engel en keek naar een pastelkleurige wereld.

Langzaam ging de sluier voor haar ogen weg, en ze keek nu haar nieuwe wereld van liefde in.

 

Overal zag ze mensen lopen met hun Gouden-Engel aan hun zijde en zagen er gelukkig uit.

Ze zag schitterende witte huizen vanuit het niets tevoorschijn komen en ze zag overal prachtige perken met bloemen en bomen.

Het leek veel op Zomerland, alleen was de sfeer hier veel zachter.

Waar ze ook maar keek, overal zag ze Gouden-Engelen lopen.

“Wat is dit voor een sfeer?” vroeg ze zacht.

De Engel keek haar blij aan en zei: “Dit de sfeer waar jij je liefdevolle lessen mag gaan leren.

De energie zal straks omhoog gaan en jij mag dan, net als alle anderen hier, vanuit deze wereld gaan helpen.”

De vrouw stond op en zag dat de wereld waarin ze nu zou gaan wonen heel erg mooi was.

Het leek wel een paradijs met al die bloemen en bomen.

De grote witte bergen waren ver weg en ze zag alleen nog de besneeuwde toppen.

Kleurrijke vogels vlogen over en de vrouw heen en ze kon haar ogen niet geloven.

Dit was haar nieuwe wereld en ze keek de Engel met betraande ogen aan.

Ze stak haar hand naar hem uit en zei: “Ga je met me mee?”

De Engel pakte haar had vast en op het moment dat hij over de grens van deze wereld stapte,

veranderde hij in een prachtige Gouden-Engel.    

 

Een nieuwe wereld en een nieuw begin.

Er was eens een klein lief meisje en ze zat onder een walnotenboom.

De zon scheen en de wind blies de warme zachte wind door haar lange blonde haren.

Het was een stralende dag.

De wolken die langsdreven leken op kleine wollen schaapjes.

Het meisje moest er om lachen.

Ze ging op haar rug liggen en keek naar de kleine blaadjes die aan de walnotenboom groeiden. Door de zon kregen de blaadjes voeding en de energie die ze uitstraalden voelde hier onder de boom veilig aan.

Het meisje sloot even haar ogen en opeens voelde ze dat ze meegenomen werd naar een andere wereld.

Ze voelde Moeder Aarde onder zich.

Ze voelde de energieën van miljoenen jaren geleden door haar heen stromen.

Het voelde zo liefdevol.

Steeds verder zakte ze weg in de lagen van de tijd en kwam uiteindelijk aan bij de kern van Moeder Aarde.

Ze voelde zich zo veilig en welkom en werd gedragen door de Moeder.

Ze was het liefdevolle kind dat was teruggekeerd.

Het meisje was overgelukkig en de rust die ze voelde, zorgde dat ze verbonden was met haar eigen geschiedenis van lang geleden.

 

Terwijl ze heerlijk rustig in de moederschoot lag, ging haar energie weer omhoog.

Ze voelde dat ze de Moeder ging verlaten en terugging naar de plek onder de walnotenboom. Ze vond dit jammer.

Het was ook zo heerlijk geweest en ze bereidde zich voor om terug te keren naar het normale leven van het nu.

Maar de energie ging aan het meisje voorbij en schoot nu via de boom, door de takken, langs de bladeren, door de stralen naar de zon toe.

Opeens veranderde alles.

Ze was niet meer het meisje dat vol liefde in de schoot van de Moeder lag.

Nee, ze versmolt zich met de boom, de takken, de bladeren. Daarna was ze één met de zon. Ze voelde zijn warmte, zijn liefde, zijn onvergetelijke vrijheid. Maar de reis ging verder.

Ze zag de planeten, de sterren en het universum.

Ze bevond zich op alle lagen van bewustzijn en loste volledig op in de stilte die hier aanwezig was.

Nu was ze opnieuw verbonden met de Moeder, de boom, de zon en het heelal.  

Ze liet zich meevoeren in deze liefdevolle stilte.

Ze lag vredig en had geen gedachten.

Ze was één met alles.

 

Opeens was daar een Engel en tikte haar voorzichtig aan. 

“Ga je mee?” vroeg hij zacht.

Het meisje keek verwonderend naar de Engel en knikte.

De Engel nam het meisje mee bij haar hand en samen reisden ze door de lagen van de tijd. Hij liet haar de piramides zien en ze zag de oude beschaving van Atlantisch.

Ze zag de oude werelden die wij als mensheid niet kennen. 

“Deze beschaving is van lang geleden, maar eens zal het paradijs weer op Aarde komen”, zei de Engel en glimlachte naar haar.

“Maar laten we verder reizen”, stelde hij voor en het meisje zag de wereld van de Engelen.

Ze zag de Goden die met de liefdevolle werelden verbonden waren.

Ze zag zoveel dat ze het allemaal niet kon geloven.

“Kom ik breng je terug naar de walnotenboom, onze ontmoetingsplek voor de komende maanden.

Neem dan plaats bij de boom, zodat ik je dan kan ophalen.

We gaan reizen, heel veel reizen en ik zal je de mooiste verhalen vertellen.

Maar open nu je ogen, we zijn weer bij de boom.”

De Engel gaf het meisje nog een zoen op haar voorhoofd en langzaam deed ze haar oogjes open.

Ze zag de bladeren boven haar dansen in de wind. Ze zag de zon door het bladerdak heen schijnen en ze glimlachte.

Ze was volmaakt gelukkig.

Een meisje deed de deur open en stapte een andere wereld binnen, een wereld waar alleen maar liefde was.

Ze deed de deur achter zich dicht en liep richting het woud.

In het woud vond ze een bospad en dat bospad volgde ze.

Zodra ze de eerste voetstapjes op het bospad zette, kwamen er vogeltjes naar haar toe gevlogen. Enkelen gingen op haar schoudertjes zitten en floten vrolijk hun lied.

Ook kwamen er vlinders aangevlogen en fladderden rond haar hoofd.

Grote en kleine vlinders in de meest uiteenlopende kleuren, prachtig waren ze.

 

Het was een heerlijke wandeling en na een tijdje hoorde het meisje geritsel achter zich. Ze draaide zich verschrikt om. Het meisje was sprakeloos en blij tegelijk.

Ze had nog nooit zoveel dieren bij elkaar gezien.

Met een brede lach op haar gezicht draaide zij zich weer om en vervolgde haar pad. Nadat ze een eind had gelopen, kwam ze in het midden van het woud een open plek tegen. Het mos op de grond was zo helder groen, dat het meisje het wel moest aanraken. Ze werd moe en ging op het helder groene mos liggen.

 

De zon was warm en zorgde ervoor dat ze het niet koud kreeg.

Het was de heerlijkste plek in het woud en een hertje kwam tegen haar aan liggen.

Aan de andere kant van haar, kwam moeder gans met haar jongen liggen.

Rond haar buik nestelde zich een bever familie en rond haar hoofd lagen de muisjes al te slapen. Het was heerlijk om met zoveel dierenliefde omringd te zijn vond het meisje en ze viel langzaam in slaap.

Na een aantal uren werd ze weer wakker, wreef haar oogjes uit en ging rechtop zitten.

Ze keek eens om zich heen en ze zag overal dieren die lagen te slapen.

 

De herten lagen links van haar, de ganzen aan de rechterkant.

Een berengezin vlak bij haar hoofd en de eenden lagen aan haar voeten.

De wolven lagen overal verspreid net als de vossen. En ook de knaagdiertjes lagen her en der verspreid.

De vogels zaten op de eerste rij bomen rond de open plek.

Wat was dat een prachtig gezicht. Ze wreef haar ogen nogmaals uit en keek nog eens goed rond.

Wat een heerlijke plek. Haar hele leven was ze al dol op dieren geweest, maar in de wereld waar ze vandaan kwam, waren de dieren bang geworden voor de mens. Maar hier in deze wereld is alles gelijk.

 

De wolf is niet beter dan de vlinder op die bloem, nee, hier is iedereen gelijk.

Het meisje zuchtte: ‘Was de wereld waar ik vandaan kwam, maar zoals hier.

Dan zou die wereld zoveel mooier zijn.’

Een wijze uil die haar gedachten had gehoord, kwam naar haar toe gevlogen en ging voor haar zitten.

‘Dat kan lief kind’, zei de uil, ‘vertel over deze wereld!

Laat de mensen weer onze liefde voelen!

Ik weet zeker dat er een verlangen ontstaat en dat hun harten open gaan staan.

En dat zij net als jij, één met ons zal worden.’

Het meisje knikte. ‘Ja, zou dat niet mooi zijn. Mijn wereld, één met alle dieren en de natuur.’

‘Kom’, zei de uil, ‘ik breng je weer naar je eigen wereld.’

Het meisje stond op en nam afscheid van alle dieren van het woud.

Ze zei, dat ze snel weer langs zou komen en ging met de uil mee.

 

Het meisje liep en de uil vloog voor haar uit over het bospad.

Aan het einde van het bospad wees de uil naar de deur.

‘Daar is de deur naar de wereld waar jij vandaan komt.

Je bent altijd welkom en vertel de lezers van dit verhaal en van onze wereld: “De wereld die liefde heet.”

Het meisje knikte. Ze omarmde de uil en nam afscheid.

Ze keek nog één keer om en deed toen de deur achter zich dicht

Het is koud en een vrouw staat in de hal en trekt haar warme jas aan.

Zet haar muts op en drapeerde haar sjaal om haar hals heen.

Nadat ze haar handschoenen heeft aangedaan, pakt ze de riem van de hond en doet de achterdeur open.

Het is donker en als ze naar buiten stapt is het ijzig stil buiten.

Snel een kleine wandeling met haar hond voordat ze naar bed gaan.

Onder aan de straat laat ze haar hond plassen.

Hij heeft het net zo koud als haar en wil snel weer naar binnen naar zijn warme mand die op hem wacht.

De vrouw doet de achterdeur weer open, doet de riem af en laat haar hond los.

 

Hij loopt regelrecht naar zijn mand en zucht nog één keer diep voordat hij in een diepe slaap valt.

Wat was het buiten stil en vrouw werd naar die stilte terug geroepen en deed de achterdeur weer open en ging achter het huis op het terras staan.

Dan kijkt ze omhoog en ziet miljoenen sterren fonkelen.

Het zijn er zoveel en het is prachtig. Hoe langer ze keek, hoeveel meer ze zag.

Opeens scheerde er een kleine lichtstraal door deze donkere sterrenhemel.

Haar hart maakte een sprongetje van opwinding, want ze had nog nooit een vallende ster gezien.

“Zou ik nu een wens mogen doen? Ach, waarom ook niet, dat kon toch geen kwaad.”

De vrouw deed haar ogen dicht en wenste dat ze eens echt gelukkig mocht zijn.

Nog altijd was ze aan het vechten, aan het overleven, nog altijd waren er mensen die haar pesten of onwaarheden over haar vertelden.

Waarom doen mensen dit? Het is zo gemeen.

 

De vrouw huilde nu zachtjes en veegde haar tranen van haar rode koude wangen.

Ze zucht. Elke keer als ze emotioneel werd, moest zij zichzelf bij elkaar rapen en probeerde ze niet in die emotie te blijven hangen.

Vaak lukte haar dit, maar er was nu weer iets in haar leven gebeurd waardoor alle registers open werden gebroken en alle pijn van verstoten te zijn, het niet goed genoeg zijn, weer naar voren kwamen.

Ze wilde niet meer vechten, maar ze wist niet hoe ze dit voor altijd achter zich kon laten.

Een rilling van de kou ging door haar lichaam heen en de vrouw ging naar binnen.

Deed de deur op slot, legde een dekentje over de hond heen die even opkeek en ze ging naar bed.

In bed dacht ze nog eens na over haar pijn en viel na een tijde in een diepe slaap.

 

Ze droomde dat ze onder de walnotenboom zat.

De zon scheen en het was warm en aangenaam.

Ze zat op een bankje en genoot van deze wereld om haar heen.

Overal waar ze keek zag ze prachtige perken met hemelse bloemen staan.

De vlinders waren druk en fladderden van bloem naar bloem.

Er kwam een man haar kant opgelopen en bleef voor haar staan en glimlachte liefdevol.

“Dag mooie dame, mag ik naast je komen zitten?”

De vrouw glimlachte, ze had hem herkent. Hij was één van haar gidsen waar ze haar inzichten van doorkreeg. Hij was heel speciaal.

De man ging naast haar zitten en pakte haar hand vast.

“Mijn lief kind.

Ik begrijp dat je nog steeds verdriet hebt, ook al vecht je er dagelijks tegen.

Het is heel erg als de mensen waarvan je houd, die je altijd hebt verstouwd je in de wereld neerzetten als slecht.

Dat deze mensen verhalen over je vertellen die helemaal niet waar zijn.

Het is de bedoeling om bij jezelf te blijven. Zolang jij voelt dat jij niets verkeerd hebt gedaan, is er bij jou geen probleem.

De mensen die over jou praten hebben een probleem met jou!”

 

“Maar waarom?” vroeg de vrouw verdrietig.

“Ik heb hem toch niets kwaad gedaan? Ik hou van ze!”

“Dat weet ik mijn kind, maar jij bent anders.

Jij speelt niet mee met hun spel.

Jij wil geen conflict, jij wil alleen maar dat ze jou accepteren zoals jij nu bent.

Jij gaat je eigen gang, doet de dingen die jij graag wilt doen en de mensen vinden dat niet altijd leuk.

Vaak komt daar jaloezie bij kijken en afgunst.

Daarom geven ze jou de schuld over iets waar jij niets mee te maken hebt.

Vaak is dat omdat ze zelf iets hebben gedaan wat niet aan het licht mag komen.”

 

“Maar waarom doen die mensen dit?

Het is zo erg als ik weer iets hoor dat over mij gaat wat niets van waar is.”

“Dat komt omdat heel veel mensen nog niet naar hun zelf durven te kijken.

Ze zijn zich nog niet bewust van hun eigen handelingen.

Ze zien niet in, dat wat ze zeggen eigenlijk leugens zijn.

Dan is hun ego de baas en die houd van conflict. Hoeveel meer, hoe beter.

Ze zien niet in dat dat deel in hun zelf de ander probeert te claimen of controle wil hebben over een bepaalde situatie.

Ze zien niet in dat dit deel in hun zelf heel veel schade aanricht bij hunzelf en de ander.

Het niet kunnen kijken naar jezelf en het ego dat denk de waarheid te kennen is iets wat ieder mens tot een bepaalde bewustzijn doet.

Zodra je inziet dat er in jezelf een conflict zit is het de bedoeling dat je naar je eigen handelingen kijkt.

Vraag jezelf af, wat is mijn rol in dit conflict?

 

Wat heb ik gedaan, gezegd dat de ander boos op mij is?

Als je kunt inzien dat jij ook dingen hebt gedaan of hebt gezegd, dan is het van grootste belang dit uit te spreken naar de ander.

Door alles waar je als mens verkeerd hebt gedaan uit te spreken, kan er ruimte in  jezelf ontstaan.

In deze lege ruimte zal onvoorwaardelijke liefde voor jezelf in terug komen.

Eerst nog heel vluchtig, maar hoeveel meer je opruimt zat deze onvoorwaardelijke liefde ruimer gaan worden.

Jij hebt dit inzicht gekregen en jij bent naar iedereen toe gegaan en toegegeven waar en wanneer je fout zat.

De liefde is gaan groeien en heeft ervoor gezorgd dat wij jou hebben gezien.

Maar de mensen waar jij jezelf aan hebt verontschuldigt, hebben nog niet naar hun fouten gekeken.

Ze zijn niet naar jou toegekomen met, ‘ik zat ook fout en het spijt me dat ik je zoveel pijn heb gedaan.’

Deze mensen dachten na jouw verontschuldigen nog meer macht over jou te krijgen.

Omdat jij al je fouten hebt toegegeven, schoven ze al hun eigen fouten af op jou.

Jij krijgt nu de schuld van al hun problemen. Begrijp je wat ik zeggen wil mijn kind?

Deze mensen zijn nog niet klaar voor eerlijkheid en onvoorwaardelijke liefde voor hun zelf.

 

De les is: Wil je geen conflict in je leven, wil je geen pijn, kijk eerst naar jezelf.

Kijk en zoek je eigen onwaarheden in jezelf.

Zolang deze mensen met een vinger naar je blijven wijzen komt er nooit innerlijke vrede en zal de mensheid nooit veranderen.

Jij hebt dat gedaan om jouw hart schoon te krijgen.

Jij hebt de weg naar liefde gevonden door je te ontdoen van die onwaarheden waar je altijd in hebt gelooft.

Jij hebt onvoorwaardelijke liefde voor jezelf en de wereld gevonden en door de liefde die jij uitstraalt, zullen andere mensen gaan volgen.

Want jij bewandelt de weg naar onvoorwaardelijke liefde.

Laat de onwaarheden, leugens, de roddels bij die mensen en ga je eigen weg bewandelen mijn kind.

Door vast te houden aan wat deze onbewuste mensen zeggen, zal je liefde die je hebt verkregen langzaam uit je vloeien.

Deze liefde heb je zo hart voor gewerkt. Is dat wat je wil?”

 

De vrouw schudde haar hoofd van nee.

“Ik zal me niet meer inlaten met deze pijnlijke emotie die mij weer gevangen wil houden.

Ik zal liefde naar hen sturen met de hoop, dat ook zij op een dag deze inzicht ook zullen krijgen.”

Ik breng je weer naar huis. De dag begint en de man legde zijn hand op die van vrouw neer en gelijk werd ze wakker.

Het licht kwam door de ramen naar binnen en een Ekster wachtte in de walnotenboom die voor haar slaapkamerraam stond op iets lekkers.

De vrouw pakte haar schrijfmap en begon te schrijven aan dit verhaal.

Een verhaal dat liefde mag brengen en inzichten voor diegene die deze les van overgave begrijpt. Overgave voor onvoorwaardelijke liefde.

Wanneer een vrouw uit het raam kijkt dwalen haar gedachten langzaam af.

Ze denkt aan alle mooie energieën die hier op aarde zijn, om de mensen te helpen.

Ze kent een heleboel energieën zoals de Violette Vlam, Reiki, Engelen en Draken energie, maar ook Kundalini, Dolfijnen en Shamballa en ze vraagt zich af, waarom zijn er zoveel energie-healingen in deze wereld?

Dan loopt de vrouw bij het raam weg en doet het licht uit.

Het is tijd om naar bed te gaan en wanneer ze in bed ligt, komt dezelfde vraag weer bij haar naar boven.

“Misschien dat onze helpers daar antwoord op kunnen geven vannacht”, mompelt ze zacht, en langzaam valt ze in een diepe slaap.

 

Er zit een Engel naast haar bed.

Hij staat op zodra de vrouw diep in slaap gevallen is.

Heel voorzichtig pakt hij haar uit haar slapende lichaam en neemt haar mee naar de Hemelse sferen.

Wanneer hij haar op een bankje neer heeft gezet zegt hij: “Hermien, wordt eens wakker?”

De vrouw doet haar ogen open en ziet een veld vol verschillende bloemen voor zich.

Ze kijkt de Engel verwonderd aan en vraagt: “Waar ben ik?”

De Engel glimlacht en zegt: “Ik heb je meegenomen naar één van de vele Hemelse sferen die wij kennen.

Ik wil graag antwoord geven op je vraag.

Zie je al die mooie bloemen?”

De vrouw knikte en zag dat ze allemaal net even anders waren.

Ze waren allemaal even mooi, maar toch zag ze dat er verschil zat tussen de bloemen.

De één stond kaarsrecht en de ander wat gebogen.

De één wat schuin naar links en de ander schuin naar rechts.

De één had één blaadje en de ander weer drie. Er was niet één bloem hetzelfde.

“Stel je nu eens voor dat iedere bloem voor een mens staat.

Er is geen mens hetzelfde en toch lijken ze op elkaar.

Als de wind langs het bloemenveld stroomt, bewegen ze allemaal met de wind mee, de één net iets meer dan de ander.”

 

Het decor veranderde en de vrouw zag nu een grote gieter in de lucht hangen.

De bloemen die ze eerst zag stonden er nog steeds, maar waren nu iets naar de achtergrond verdwenen en de gieter vol met water hing boven het veld.

Er stroomde water uit de gieter dat op de bloemen neerkwam.

“Ook hier zie je dat niet elke bloem evenveel water krijgt.

Hier zal het bloeiproces vanaf hangen.

De ene bloem is nu hoger dan de ander, kijk maar.”

De vrouw keek. Inderdaad er waren bloemen bij die echt straalden in de zon en weer anderen stonden nog laag bij de grond in de schaduw van de anderen.

De gieter verdween en de Engel had nu een prachtig kristal in zijn hand, waar hij de zon in liet schijnen.

Daardoor ontstond er aan de andere kant van het kristal een prachtig kleurenpallet.

Een zachte violette kleur stroomde naar een bepaalde plek op het veld, en de energie die daardoor meegestuurd werd was prachtig.

De violette kleur zorgde ervoor dat er een proces bij de bloemen op die plek op gang kwam, waardoor ze nog mooier werden.

Ook de kleuren geel, groen, rood en blauw schenen op de bloemen en de energieën waren prachtig, maar ook hier was het net even anders en zorgden de energieën ervoor dat er net even een ander proces op gang kwam.

Het was niet dat de ene kleur mooier was dan de ander, ze waren allemaal net zo liefdevol en schoon.

“Jouw vraag was, waarom zijn er zoveel helende energieën op aarde zijn.”

De vrouw knikte en keek weer naar de bloemen in het veld.

Als de mens de zuiverheid, de onvoorwaardelijke liefde rechtstreeks van de Bron zal ontvangen, is dat niet te bevatten.

Daarom komt het in verschillende stralen naar de mens toe.

Ze hebben allemaal hetzelfde doel, maar de ene mens voelt meer voor Dolfijnenenergie en de ander voor Reiki of Engelenenergie.

Iedere energie heeft zijn eigen stroming en zal je naar een bepaald punt toe brengen, waar vandaan je weer een andere stroming mag gaan volgen.

Veel mensen blijven in één leven bij één stroming, en weer anderen volgen in één leven vele stromingen en werken zich naar een bepaalde energie toe.

De energie van onvoorwaardelijke liefde.

Kijk eens naar het bloemenveld Hermien!”

De vrouw keek en zag dat de bloemen die straalden, licht doorlieten naar de bloemen die wat dichter bij de grond stonden.

“Zie je dat Hermien, ze helpen elkaar.

Net als alles om jullie heen.”

Het decor veranderde en de vrouw zag in de verte de Bron, waaruit verschillende stromingen kwamen, die weer naar andere stromingen leidden en waaruit vervolgens nog meer stromingen straalden.

Het leek op de gieter die ze had gezien.

De gieter was de Bron en de gaatjes zorgden voor stralen water en de stralen water werden druppels en zo vloeide de onvoorwaardelijke liefde van de Bron door alles heen.

De vrouw zag nu dat de natuur antwoorden en inzichten gaf.

Ze zag dat de dieren inzichten konden geven, ook dat de aarde reageerde op de mens.

Verder zag ze dat de energieën met elkaar in verbinding stonden en alles van die ene Bron kwam, waar we allemaal eens uit waren vertrokken.

De Engel en de vrouw keken naar de bloementuin van God en ze zagen hoe mooi en liefdevol alles was, en hoe het iedereen met elkaar samen liet komen en verbond.

“Ik hoop dat mijn antwoord op je vraag je verder kan brengen in jouw zoektocht naar onvoorwaardelijke liefde.

Mocht je nog eens vragen hebben, dan hoor ik het graag.”

 

Opeens zat de vrouw rechtop en keek naar om zich heen.

Ze was weer terug en ze zag nog steeds de gieter voor haar geestesoog, die de bloemen in het veld water gaf, in de bloementuin van God.