~ ♥ Verhalen uit het Leven 3. ♥ ~
~ ♥ Eén met Hemel en Aarde ♥ ~
Een vrouw stond buiten en keek omhoog.
Het was bijna donker en de smalle cirkel van de maan begon al zichtbaar te worden aan de horizon. Een kleine ster wachtte geduldig op de nacht, zodat ze met al haar kracht kon schitteren in de heldere Hemel.
De vrouw keek gefascineerd naar hoe de dag veranderde in de nacht.
Ze keek hoe langzaamaan de sterren tevoorschijn kwamen.
Ze hoorde de dagelijkse geluiden langzaam wegebben tot de vogels overbleven met hun avondzang. Ze waren moe van de warme zomerdag, maar voldaan zongen ze hun laatste lied.
Zodra de stilte inviel, lieten de kikkers en krekels zich horen.
Een prachtig concert in het nachtelijk uur.
De vrouw stond nog steeds stil en luisterde.
Haar lichaam en geest waren geheel verbonden met Moeder aarde en met de nachtelijke Hemel die op haar eigen tempo om de aarde heen bewoog.
De vrouw was stil. Ze had geen gedachten, dus geen zorgen of angst.
Alles was stil in haar en een groot bewustzijn in haarzelf, observeerde alles zonder het een naam te geven.
Ieder geluidje, iedere ster aan de Hemel, alles was met elkaar verbonden.
En de vrouw was daar een onderdeel van.
Opeens voelde ze een hand op haar schouder.
Haar man die haar al die tijd had gade geslagen ging achter haar staan.
Samen keken ze naar de maan en de sterren.
Ze waren één met de nacht.
Zo bleven ze staan, totdat de zon achter hen zijn eerste zonnestralen zichtbaar maakte.
De nacht veranderde langzaam naar de dag en de eerste vogels zongen hun welkomstlied.
Ze keken elkaar aan en glimlachten.
Alles was zo mooi op elkaar afgestemd en zij waren daar getuige van geweest.
Ze draaiden zich weer om en keken weer naar de maan en de sterren.
Ze waren in prachtig gezelschap geweest en bedankten hen voor hun liefde, geluk en de stilte die ze met hen hebben ervaren.
En de kleine ster fonkelde heel even op, voordat ze uit het zicht
~ ♥ Stilte Coupé ♥ ~
Langzaam reed de trein het stationnetje binnen.
De trein stond stil en de deuren gingen open.
Op het perron stonden een jongen en een meisje te wachten.
Ze stapten in en zochten een plaatsje.
De jongen zat bij het raam, het meisje zat naast hem.
Het was een koude herfstdag en de zon scheen fel.
Ze zaten dicht tegen elkaar aan en hielden stevig elkaars handjes vast.
Plotseling floot de conducteur op zijn fluitje.
De beide kinderen schrokken. Het was ook zo’n hard geluid.
De deuren gingen dicht en de trein begon langzaam te rijden.
De trein ging sneller en sneller en de kinderen keken hun ogen uit.
Ze keken naar buiten en zagen grote huizen voorbij komen toen ze de stad uitreden. Buiten de stad zagen ze bossen in de prachtigste herfstkleuren.
Ze zagen paarden die aan het spelen waren in de wei en koeien die aan het grazen waren van het late najaar gras.
Ook zagen ze schapen in hun dikke wollen jassen.
Nee, die zullen het niet koud hebben deze winter.
Zo nu en dan zagen ze een reiger aan de kant van een sloot kikkers vangen.
De beide kinderen keken met verwondering naar de natuur.
‘Wat is het daar buiten toch mooi hè’, zei de jongen tegen het meisje.
Het meisje knikte en keek weer naar buiten.
Er waren ook medereizigers ingestapt.
De coupé zat helemaal vol en de mensen waren druk.
De één las de krant en een ander zat te bellen en weer een ander zat een spelletje te doen op zijn telefoon en de rest zat te appen.
‘Heb jij gezien wat die mensen allemaal aan het doen zijn?’ vroeg het meisje aan de jongen.
De jongen ging staan en keek de hele coupé door.
‘Ik zie alleen maar mensen die met hun mobiele telefoon bezig zijn.
Een enkeling, zoals die meneer in de hoek, leest de krant.
En die twee dames helemaal vooraan praten wat af.
Als je goed luistert kun je het gesprek helemaal volgen.
En die man in het midden belt en praat wel erg luid.
Hij spreekt een andere taal, hoor maar.’
Het meisje ging nu ook staan en bekeek zo eens wat die jongen beschreef en ging weer zitten.
De jongen liet zich zakken en ging weer naast het meisje zitten.
Samen keken ze weer naar buiten.
De jongen pakte de hand van het meisje stevig vast.
‘Het is daar buiten mooi hè. Jammer dat niemand het wil zien.’
Het meisje knikte en keek de jongen verdrietig aan.
Er stroomden tranen over haar wangen.
Samen keken ze weer door het raam naar buiten.
Het raam waar met grote letters stond geschreven: “stilte coupé”.
~ ♥ Alles gaat voorbij ♥ ~
Heerlijk weer hè’, zei een man tegen een vrouw.
De vrouw keek de man aan en knikte van ja.
‘Ja, het is heerlijk weer meneer.’
‘Vindt u het erg als ik bij u kom zitten?’ vroeg de heer weer.
De vrouw schoof iets opzij om plaats te maken voor de man naast haar.
‘Zit u hier al lang?’
De vrouw keek voor zich uit en antwoordde: ‘Ik zit hier al mijn hele leven.’
‘Uw hele leven? Is dat niet heel erg lang?’
De vrouw keek nu opzij en keek de man recht in zijn gezicht aan.
Hij had kleine rimpeltjes rond zijn ogen, zijn neus was iets te puntig, maar zijn stralende ogen verraadden dat hij een prachtige persoonlijkheid was.
‘Ja’, zei de vrouw, ‘ik zit hier al mijn hele leven.’
‘Maar waarom? Waarom komt u hier al zo lang?’
Ze keek de man weer aan en zuchtte: ‘Ik wacht hier elke dag op mijn moeder.’
De man keek de vrouw aan, hij zag tranen over haar wangen stromen.
Tranen die ze met haar zelf geborduurde zakdoekje weg depte.
‘Ik begrijp u niet zo goed, waarom wacht u op uw moeder?’
De vrouw keek weer naar de man naast haar.
‘Omdat ze dat tegen mij heeft gezegd, voordat ze overleed’.
‘Ze zei: Ga elke dag naar het park en ga daar op een bankje zitten en kijk om je heen.
Kijk en zie wat er allemaal om je heen gebeurd.
Oordeel niet, maak geen onderscheid tussen goed en kwaad, maar laat het leven langs je heen gaan.
Kijk, observeer en leer.
Leer dat alles komt en gaat. Hou nergens aan vast.
Dus meneer, ik ben hier van jongs af aan. Iedere dag kijk, leer en observeer ik.
Ik heb geen oordeel en geen conflicten, want alles gaat voorbij.’
De man, die de vrouw had aangehoord, was ontroerd.
‘Maar’, zei de man, ‘u zei dat u op uw moeder wachtte?’
‘Ja dat klopt’, zei de vrouw, ‘ze komt hier elke dag naast mij zitten.
Hier op dit bankje en ik vertel de mensen die naast mij komen zitten over wat “zij” te vertellen heeft’.
De man vond het nu een beetje een vreemd gesprek worden.
De vrouw begon te glimlachen.
‘Neemt u mij niet kwalijk meneer, maar mijn moeder heeft u zojuist een les voor het leven gegeven; observeer, maar oordeel niet.’
Ze pakte haar tas en stond op. Ze gaf de man een hand en zei: ‘Misschien is het leuk als u nog eens langskomt.’
De man stond versteld en keek de vrouw na.
Ze draaide zich nog één keer om en ze lachte.
In zijn rechteroor hoorde hij haar stem ‘tot morgen’ zeggen.
De volgende dag zaten de man en de vrouw op het bankje en keken naar de wereld die rond hen afspeelde.
Ze keken zonder te oordelen, alles kwam en ging weer voorbij.
~ ♥ Onder haar ogen ♥ ~
Moeder Aarde werd wakker.
Ze rekte zich uit en keek eens om zich heen.
Ze zag zichzelf in een reflectie van de zon en de maan.
Ze vond zichzelf prachtig!
Ze was water, ze was zand, ze was lucht en ze was vuur.
Ze zag alle bewoners die op haar woonden.
De meeste bewoners waren lief, maar er waren ook minder lieve bewoners bij.
En juist die minder lieve bewoners hadden iets speciaals.
Als ze zin hadden dan deden ze aardig en als ze angst hadden, dan konden ze de meest vreemde fratsen uithalen.
Ze kon zich nog herinneren dat deze bewoners zo ver gingen, dat ze haar pijn deden. Dan trokken ze bomen uit haar en staken haar in brand, of ze gooiden een vuurpijl van het ene continent naar de andere, zomaar voor de lol.
Ja, dan had ze een groot gat in haar mooie lichaam.
Ze keek vaak naar deze bewoners.
Ze waren anders dan de andere bewoners.
Ze speelden spelletjes met elkaar.
De ene bewoner probeerde altijd de baas te zijn over de andere bewoner.
Ze zag het spel elke keer weer opnieuw. Jaar na jaar, eeuw na eeuw. Maar er was er nog nooit iemand geweest die echt gewonnen had.
Soms moest ze ingrijpen, dan gingen ze te ver.
Ze schudde dan eens flink met haar lichaam, of ze rekte zich eens flink uit en de rust was terug. Moeder Aarde houdt van haar bewoners.
Ze laat ze spelen, maar als het uit de hand dreigt te lopen, zul je haar ontmoeten in welke vorm dan ook.
Zolang de bewoners spelletjes met elkaar blijven spelen, zal Moeder Aarde ingrijpen.
Zij houdt het overzicht. Zij is de baas over haar eigen lichaam.
~ ♥ Verdwaald in plezier ♥ ~
Daar lag hij dan in zijn bedje.
Hij kon gewoon niet slapen van al die spanning in zijn lijf.
Morgen was dan eindelijk de dag.
De dag dat hij op schoolreis zou gaan.
Hij had zich al helemaal voorgesteld hoe de dag zou gaan verlopen.
Hij zou in de achtbaan gaan en in het reuzenrad, misschien nog in de draaimolen.
Ja, hij was er zeker van dat dit de perfecte dag zou worden.
Nog vele uren heeft hij liggen woelen in zijn bed, totdat eindelijk de slaap hem ingehaald had.
Nog voordat de wekker ging, was hij al wakker.
Hij liep naar de badkamer en waste zich snel.
Trok toen de schone kleren aan die zijn moeder de avond daarvoor al voor hem klaar had gelegd.
Hij kamde zijn haar en hij was klaar voor deze dag.
Brood kon hij niet naar binnen krijgen, daar was hij te zenuwachtig voor.
Enkele slokken chocolademelk dronk hij, terwijl hij naar de klok staarde.
Eindelijk was het acht uur.
Moeder trok haar jas aan en ook hij pakte zijn jas van de kapstok.
Zijn rugtas, gevuld met broodjes en wat lekkers, hing hij achter op zijn rug.
Hand in hand liepen moeder en zoon naar het schoolplein.
Ze liepen de bocht om en daar zagen ze de bus al staan.
Het hartje van de jongen ging sneller kloppen: ‘Kijk mama, daar is de bus al!’
Hij liet zijn mama los en rende naar zijn vriendjes.
Alle kinderen waren zenuwachtig en ze waren luidruchtiger dan ooit.
De ouders keken tevreden toe, naar hoe hun kinderen plezier hadden.
Eindelijk was het zo ver, de kinderen konden instappen.
De jongen had geen tijd om zijn moeder nog een zoen te geven, hij was te druk met wat er allemaal gebeurde. Hij liep met de stroom kinderen mee de bus in.
Bij het raampje zwaaide hij naar zijn moeder.
Moeder riep naar hem: ‘Veel plezier!’ De jongen knikte en de bus ging vertrekken. Alle kinderen stonden op en zwaaiden naar hun ouders die aan de kant stonden en alle ouders zwaaiden terug.
Toen ging de bus echt vertrekken, hij reed het dorp uit, door naar het volgende het volgende dorp.
De jongen was daar ook weleens geweest, maar het dorp waar ze nu doorheen reden, had hij nog nooit gezien.
Hij vond het reuze spannend, het was net een wereldreis.
Ondertussen was er veel rumoer in de bus.
De jongens waren de meisjes aan het plagen en andersom.
De jongen zat naast een vriendje, hij was één van zijn beste maatjes.
Samen hadden ze een voetbalclubje opgericht.
Een clubje dat elke dag na schooltijd op het veldje balletje gingen trappen.
Ze vormden samen een hechte groep.
Na een uur rijden waren ze er bijna. De meester in de bus had dat de kinderen laten weten.
Hij en alle andere kinderen kregen een naamkaartje opgespeld met daarop hun naam en op welke school ze zaten.
Het was heel belangrijk om dat kaartje niet te verliezen.
Ook kregen ze te horen, om hoe laat ze weer bij de poort moesten gaan staan.
Eindelijk kon de dag echt beginnen, hier had hij al weken naar uitgekeken.
De kinderen stormden de bus uit. Ook de jongen. Ze renden alle kanten op.
De kinderen krioelden door elkaar.
En opeens stond de jongen daar helemaal alleen.
Hij zag niemand van zijn vriendjes meer, ze waren ieder een kant opgerend.
Hij zag helemaal geen bekenden meer van school.
Opeens voelde hij een onrust over zich heen komen.
Hij voelde zich eenzaam en heel alleen. Hij voelde zich vergeten en bang.
Hij liep door het park, op zoek naar bekenden, maar zag niemand.
De jongen werd verdrietiger en begon zachtjes te huilen.
Hij ging op een bankje zitten en bleef daar maar zitten.
Hij durfde niet alleen in het reuzenrad die ver boven het park uitstak.
Ook durfde hij niet in de achtbaan die zich als een slang door het grote park bewoog.
De draaimolen was hij nog niet tegengekomen. Maar alleen spelen was lang niet zo leuk als met zijn vriendjes.
Zo heeft de jongen uren op een bankje doorgebracht.
Kijkend, of hij bekenden tegen zou komen.
Uiteindelijk zag hij iemand van school die samen met nog wat andere kinderen die hij vaag kende, speelden in de speeltuin.
De jongen op het bankje liep er naartoe en ging erbij staan.
Hij wilde wel spelen, maar zijn teleurstelling en verdriet waren te groot.
Het einde van de dag naderde.
Iedereen liep richting de poort van het attractiepark.
Daar kwam hij ook zijn vriendjes weer tegen. ‘Waar was je nou joh’, zei er één, ‘we waren je kwijt.
Ohh! Je had erbij moeten zijn. We hebben zoveel lol gehad’, zei het vriendje.
‘Ik was aan het spelen’, zei de jongen. Maar zijn vriendje hoorde zijn antwoord al niet meer.
Hij was te druk door de adrenaline.
Samen met de klas gingen ze nog een patatje eten met een flesje fris.
Maar voor de jongen was de dag al verpest.
Hij begreep niet wat er zo mis kon zijn gegaan.
Waarom moest hem dit gebeuren?
Hij had zich zo op deze dag verheugd.
Toen de bus weer terugkwam in het dorp, waren alle kinderen verstopt onder de banken.
De ouders wisten allang wat voor spel er gespeeld werd en deden net alsof ze de kinderen niet zagen.
Toen de meester vertelde dat hij de kinderen maar had achtergelaten, deden de ouders heel dramatisch.
Dit hoorde allemaal bij het spel.
En dan opeens kwamen de kinderen weer tevoorschijn. Iedereen had lol.
Behalve de jongen. Hij was nog steeds van slag van wat hem die dag was overkomen.
Voor het eerst kreeg hij te maken met een gevoel wat hem uit zijn kindertijd wegtrok.
Opeens kreeg hij te maken met de emoties, eenzaamheid, verlatingsangst, teleurstelling, onmacht, boosheid en verdriet.
Met een gebogen hoofd liep hij hand in hand met zijn moeder terug naar huis.
‘s Avonds in bed huilde de jongen zichzelf in slaap.
Het was één van de meest teleurstellende dagen uit zijn jonge leven.
