~ ♥ Verhalen uit het Leven 7. ♥ ~

Een vrouw zat voor het raam en keek naar buiten.

Terwijl haar blik rustte op de wereld buiten, dacht ze terug aan het leven dat zich in het verleden voor haar had afgespeeld.

Ze kon toen niet zo rustig naar buiten kijken als nu.

Voor dat soort stille momenten had ze destijds geen tijd gehad.

Ze was toen een totaal andere vrouw en ze wist ook waardoor dat kwam.

Ze had geen fijne jeugd gehad en het volwassen leven dat daarop volgde was zwaar geweest. Ze had moeten vechten voor haar bestaan.

Haar broers en zusters hadden hetzelfde meegemaakt en waren net als zij geworden: mensen die voor zichzelf opkwamen.

Dat was hun goed recht, want iedereen heeft een stem en een stem mag gehoord worden.

Maar wanneer iedereen gelijk wilde hebben, ontstonden er problemen.

Discussies konden hoog oplopen en uiteindelijk gingen ze allemaal boos uit elkaar.

 

De vrouw dacht terug aan een moment dat haar de ogen had geopend.

Ze was samen met een vriendin gaan lunchen.

Haar vriendin had iets heel ergs meegemaakt en wilde haar verhaal delen.

De vrouw luisterde echter maar met een half oor, want terwijl haar vriendin vertelde, kwam er bij haarzelf een herinnering omhoog aan iets soortgelijks dat zij ooit had meegemaakt. Daardoor hoorde ze niet meer wat haar vriendin verder zei.

Haar gedachten waren volledig naar haar eigen verleden gegaan en ze stond te popelen om haar eigen verhaal te vertellen.

Toen haar vriendin bijna klaar was, had ze zich niet meer kunnen bedwingen en een stortvloed aan woorden was uit haar mond gekomen.

Ze had in geuren en kleuren verteld hoe erg het voor haar was geweest, zelfs erger dan wat haar vriendin had meegemaakt.

Daarbij had ze ook nog verhalen van anderen aangehaald, zoals dat van de buurvrouw, die het volgens haar nog zwaarder had gehad.

Haar vriendin had haar vol verbazing aangekeken.

Met tranen in haar ogen had ze geprobeerd nog iets te zeggen, maar telkens als ze begon, nam de vrouw het gesprek weer over.

Uiteindelijk was haar vriendin moe geworden van het proberen en had ze alleen nog maar geluisterd naar de stroom aan verhalen.

 

Dit was niet de eerste keer dat het gebeurde.

Soms kon de vrouw ook heel lief zijn; dan stuurde ze een kaartje of gaf ze een bloemetje, wat haar vriendin weer het gevoel gaf dat ze toch gezien werd.

Maar zodra ze elkaar weer spraken, verviel alles in hetzelfde patroon.

Die dag had haar vriendin diep gezucht en was opgestaan om haar jas aan te doen.
‘Wat is er aan de hand?’ had de vrouw gevraagd.

‘Ga je nu al weg? We zitten net zo gezellig.’

Haar vriendin had haar verdrietig aangekeken en gezegd dat ze moe was en naar huis wilde. Toen de vrouw vroeg of ze iets verkeerd had gezegd, barstte haar vriendin los. Ze vertelde dat ze steun en begrip had verwacht, een luisterend oor, iemand die niet meteen met haar eigen mening of ervaringen kwam.

Ze had zich niet gehoord gevoeld en het gevoel gehad dat alles wat zij vertelde werd overschaduwd door de verhalen van de ander.

De woorden hadden de vrouw diep geraakt.

Voor het eerst wist ze niets te zeggen. Het werd stil in haar.

‘Het spijt me,’ had ze uiteindelijk gezegd.

Ze was zich er nooit bewust van geweest dat ze dat deed.

Ze stelde voor opnieuw te gaan zitten en dat haar vriendin het zou aangeven als ze weer in dat patroon viel.

 

Haar vriendin had haar jas weer uitgedaan, haar tranen weggeveegd en was weer tegenover haar gaan zitten. Langzaam kwam het gesprek weer op gang.

Iedere keer als de vrouw merkte dat ze haar eigen ervaring wilde opdringen, hield ze zichzelf tegen. Dit keer was het verhaal van haar vriendin belangrijker.

Voor het eerst luisterde ze echt. Met andere oren dan voorheen.

Door dat ene moment was de vrouw veranderd. Ze liet mensen nu uitpraten.

Het stemmetje in haar hoofd, dat altijd gehoord wilde worden, had ze naar de achtergrond geschoven. In plaats daarvan was rust gekomen.

Die rust had ervoor gezorgd dat ze voor velen een luisterend oor werd.

Ze ging vaker de natuur in en was in alle opzichten een zachter en mooier mens geworden.

Mensen vertelden haar later dat ze vroeger dominant was geweest, altijd aan het woord en altijd overtuigd van haar gelijk.

Ze had jarenlang gedacht dat anderen haar pijn deden, maar nu wist ze dat zij het zelf was geweest.

Haar verandering had haar een nieuw leven geschonken, een leven vol liefde voor zichzelf en voor haar medemens.

Het was warm, de tuindeur stond wagenwijd open en een man keek naar buiten.
De zon was al aan het zakken.

Een warme rood-oranje avondgloed gleed over de wijdgereikte vlakte.

De krekels maakten geluiden, alsof je midden in een oerwoud stond en een laatste vogel floot nog zijn laatste lied.

De man was stil en keek en luisterde.

Het kwaken van de kikkers en het geluid van de krekels waren nog de enige geluiden die overbleven toen het van dag overging in de nacht.

Iedere avond stond de man op deze plek en iedere avond was er weer een ander schouwspel.

Maar vanavond was er iets anders.

Hij keek met meer interesse naar wat hij zag.

Hij luisterde nog intenser naar de geluiden van de natuur en hij rook nu ook de zwoele, aardse geuren in de avondlucht.

Zijn huid voelde de warmte, maar ook de zachte bries die af en toe langs hem heen gleed. Hij ademde diep in en ademde ontspannen weer uit.

En plots, in één moment, was hij één met alles.

Eén met de krekels en de kikkers, die vogel, de ondergaande zon, de wind en de Aarde. Er was geen onderscheid.

Hij wás die vogel, de wind, de krekels, de kikkers… hij was de Aarde.

Heel even was hij stil.
In die stilte gebeurde meer dan in zijn hele aardse leven.

Als een vrouw wakker word, stapt ze uit haar bed en kijkt door het raam naar buiten.

Het beloofd een mooie dag te worden, en ze hoort de vogels hun ochtendlied zingen.

De warmte van de eerste zonnestralen strelen haar gezicht, en ze voelt zich heel even gelukkig.

Langzaam word haar denken wakker en de gedachtes komen één voor één door haar hoofd voorbij.

Het zijn geen leuke gedachtes en de vrouw word onrustig.

De angst die aan deze nare gedachtes vastzit heeft haar gelijk in zijn greep.

De vrouw loopt wat zenuwachtig bij het raam weg en kijkt verschrikt om haar heen.

Deze angst in haar zorgt ervoor dat ze er een beetje van in de war raakt en niet meer bij haar eigen gevoel kan komen.

Opeens denkt ze terug aan het moment dat alles begon.

 

Ze was jong en had veel meegemaakt.

De pijn vanuit haar jeugd, het gevoel er niet bij te horen en ook nog eens overal de schuld van te krijgen, was het moment dat de angst vat op haar kreeg.

Ze was bang dat als ze niet deed wat ze van haar vroegen, dat ze haar zouden laten vallen en dat ze er dan alleen voor stond.

Dat was de reden waarom zij zich altijd maar weg bleef geven.

Zo had ze angst om alleen te zijn, ze had angst om niet geliefd te worden, ze deed er alles voor om maar geliefd en aandacht te krijgen en ze was zo bang voor conflict.

De vrouw bedacht zich opeens, alles wat ik als jong meisje heb geprobeerd heeft nooit geholpen. Het zorgde eigenlijk ervoor dat ik me nog eenzamer voelde, omdat ze nog meer macht over me kregen.

 

Zelfs toen ik trouwde stonden ze aan de zijlijn van mijn leven, en probeerden ze de baas en de controle over mij te blijven houden.

Maar de angst om alleen te blijven of om verstoten te worden was nog steeds aanwezig. Alleen was de angst gegroeid en steeds groter geworden.

Nu was de angst zo groot geworden, dat ze overal angst voor had.

De angst liep al haar hele leven naast haar en hield haar stevig bij haar hand vast.

Bij alles wat ze nu deed zei de angst: “Kijk uit, daar kun je ziek van worden!”

Of hij zei: “Doe nu maar wat ze van je vragen, of wil je soms dat ze boos op je worden? Als je er wat van zegt, dan zijn ze kwaad op je en dat wil je toch zeker niet?”

De vrouw voelde dat ze alles wat ze deed vanuit angst deed.

Het waarschuwde haar voortdurend voor alles.

Nee, haar leven was niet veranderd.

Ze deed nog steeds alles voor anderen om de lieve vrede te bewaren.

Ze cijferde zich volledig weg en de mensen liepen nog altijd over haar heen.

Omdat de angst steeds groter werd, en dat ze nooit eens voor haarzelf durfde op te komen, hadden ze nu volledige controle over haar.

Maar de angst was niet de enige die naast haar stond.

 

Aan de andere kant van haar stond een prachtige Engel.

Hij liet haar iedere keer op subtiele wijze inzien, dat waar ze nu mee bezig was, niet goed was. Hij gaf haar de inzichten, en de vrouw werd bewust dat ze het al die tijd niet goed deed, en dat als ze hier mee doorging, zich steeds meer verwijderde van haar eigen ware zelf.

Er was een strijd in haarzelf aan de gang, en haar ogen gingen steeds meer open, en ze werd zich steeds meer bewust van het gene wat haar angst gecreëerd had.

Ze zag nu in dat mensen misbruik van haar maakte, ze zag hun spel wat ze speelde, en ze zag hun dominantie en hun onvolwassenheid.

Ze namen geen verantwoordelijkheid voor hun eigen leven, maar legden steeds hun verantwoordelijkheid bij haar neer.

Steeds als iemand dat deed, dan wist ze dat dit niet goed was, omdat haar Engel haar liet inzien wat er opdat moment gebeurde.

Maar de angst aan de andere kant van haar was op dit moment nog steeds sterker.

Het gevecht dat in haar hoofd gevoerd werd, daar stond zij middenin.

De vrouw had altijd de angst naast haar laten regeren, maar wat als ze nu eens meer naar de Engel ging luisteren. Wat kan hij haar vertellen?

 

Ze ging op het randje van haar bed zitten en luisterde.

Ze zag dat ze haar hele leven vanuit een bepaalde angst geleefd had, en dat deze angst het gevolg was waar zij zich nu in bevond.

Ze was hem altijd dienstbaar geweest, net als ze bij ieder ander was geweest.

Opeens vroeg de Engel aan haar: “Hoe zal jij je voelen als je de angst loslaat?

Wie ben je dan?” De vrouw dacht eens na en ze had eigenlijk geen idee.

Ze wist niet wie ze was zonder die angst!

“En als je nu eens ‘nee’ tegen de angst zegt, wat gebeurt er dan?” vroeg de Engel weer.

De vrouw raakte gelijk in paniek.

“Dan ben ik bang dat ik iedereen kwijt zal raken.”

“Dus, zo houd je angst jou dus in bedwang, zo chanteert hij jou!

Hij zegt eigenlijk: ‘Als je mij negeert, dan gebeuren er erge dingen.

Mensen worden boos en ze gaan schreeuwen en verdwijnen uit je leven.’

De mensen die hun eigen verantwoordelijkheid niet op zich nemen, en deze altijd aan jou hebben gegeven, zullen hier inderdaad niet blij mee zijn”, en de Engel legde even zijn hand op haar hoofd neer, “maar jij bent niet verantwoordelijk voor hun leven.

Natuurlijk gaan ze om hen heen slaan als een klein kind in de supermarkt die zijn zin niet krijgt. Ze gaan gillen en verwijten maken, maar wat je eigenlijk doet is hun de verantwoordelijkheid teruggeven over hun eigen leven.

Je geeft daarbij ook hun angst mee terug, omdat ze net als jij de angst hebben om hun eigen verantwoordelijkheid over hun eigen leven, niet durven op te pakken.

Door nee te zeggen tegen de angsten en door in je kracht te staan, zal het in het begin even moeilijk zijn. Je gaat namelijk iets loslaten dat altijd de baas over je is geweest, en uiteindelijk zal het je steeds sterker maken.

De mensen die je los hebt gelaten kunnen dan hun eigen weg bewandelen en hun eigen levenslessen onder ogen zien.

Mocht je de angst toch blijven dienen, dan versper je de weg van de ander en die van jezelf.”

 

De vrouw op het bed huilde zachtjes en ze wist dat de Engel naast haar gelijk had.

Ze wist dat hij net zolang door zou gaan met inzichten geven, dat ze op een dag niet anders kon dan voor haar eigen liefde te kiezen door ‘nee’ te gaan zeggen.

Ze zal dan de consequenties die daaraan vast zitten moeten leren accepteren, en ze wist dat als ze gaat veranderen, alles en iedereen met haar mee veranderde.

Daar was ze bang voor, en ze voelde dat de angst in haar het weer langzaam overnam, en de Engel van liefde wachtte geduldig, totdat de vrouw op een dag ‘nee’ durfde te zeggen.

“Meester?” vroeg een leerling.

“Ik zie zoveel verdeeldheid op de aarde, wat gebeurt er als niemand meer aardig is tegen elkaar?”

De meester keek zijn leerling bezorgt aan.

“Dat is een goede vraag mijn kind.

De verdeeldheid komt, omdat iedereen zijn eigen mening belangrijker vindt dan die van de ander. Geen mens is gelijk hier op aarde.

Je ziet als je goed kijkt groepen ontstaan, ze zoeken steun bij elkaar.”

De leerling keek naar de aarde. Ja de meester had gelijk.

Hij zag dat er niemand meer normaal omging met elkaar.

Hij zag dat door de angst de mensen tegenover elkaar kwamen te staan en begonnen te schreeuwen. De leerling vond dit een pijnlijk gezicht.

 

“Waarom gebeurt dit meester?

Ik dacht dat de aarde bewoners op de goede weg waren?

Ik dacht dat juist de mensen die zo bewust leken, beter zouden weten.

Maar ik zie ze hier beneden het hardste schreeuwen. Hoe kan dit?”

De meester keek naar beneden.

Hij zag de mensheid en keek toen zijn leerling verdrietig aan.

“Dat komt allemaal door angst. Angst is geen goede raadgever.

Angst zorgt voor verdeeldheid, angst zorgt voor macht en onmacht.

Als je angst hebt, doe je dingen die vanuit angst zijn ontstaan.

Als de mensheid in liefde is, dan zou er eenheid ontstaan, maar de aarde heeft deze keuze gemaakt, zij heeft deze angst toegelaten om te kijken wie er met haar mee wil gaan en wie er graag achter wil blijven.”

 

“Bedoeld u dat ze de mensen die in angst leven dood laat gaan?”

De meester begon te lachen. “Nee, dat zou de aarde nooit doen.

De mens heeft zelf voor de angst gekozen, voordat ze terugkwamen naar aarde.”

“Dus dit is allemaal afgesproken?” vroeg de leerling.

“Ja dat klopt. Iedereen speelt heel goed zijn rol in dit grote geheel, simpelweg omdat ze deze angst mee willen maken.”

“Dan is er toch niets aan de hand”, vroeg de leerling weer.

De meester keek zijn leerling aan.

“Nee eigenlijk niet, maar dat er zoveel zielen in angst leven vind ik zorgelijk.” “Kunnen we hier niet iets aan doen?” vroeg zijn leerling nieuwsgierig.

Zijn meester trok zijn schouders omhoog.

“Alleen als de mens zijn angst laat vallen en het grotere plaatje in gaat zien.

Deze angst gaat inzien als een test en dat dit één van de laatste keren is, om de angst te laten vallen.

Door gewoon vanuit liefde te gaan leven.

Niet meer te gaan schreeuwen en te bekritiseren.

Laat het leven gewoon geleefd worden, zoals het op dit moment is.

Het lijkt allemaal beangstigend, maar als ze naar het grotere plaatje kijken, dan hoeft er geen angst te zijn.”

 

De leerling kreeg tranen in zijn ogen.

“Ik hoop dat de mensen dit gevecht loslaten en weer leven vanuit hun hart, want dan alleen kan de mens zich verbinden naar een hogere staat van bewustzijn.”

De meester keek trots naar zijn leerling.

“Kom, we gaan verder”, en samen gingen ze wat dichter bij de aarde staan en keken naar de mensheid die vanuit angst tegenover elkaar stonden, en langzaam de angst loslieten en gingen leven vanuit hun hart in liefde.

“Liefde zal terugkomen op aarde”, zei de meester en keek zijn leerling lachend aan.

De nacht huilt en de regen maakt deze donkere nacht mistroostig.

Een witte duif zit ineengedoken op een tak en kijkt met één oog omlaag naar de grond.

Hij wacht op het moment dat een man zijn kant op komt, maar hij is nog nergens te bekennen.

De witte duif leeft in de geesteswereld van de man.

Hij is zijn wijsheid en liefde, maar de man is verdwaald in de wereld van het hoofd.

Te vaak heeft hij tegenslagen te verwerken gekregen en te vaak dierbare mensen om zich heen verloren.

Hij wandelt van depressie naar depressie.

De witte duif wist dat de man eens zijn kant op moest komen.

Zijn bewustzijn zou het dan winnen van het denken, en tot die tijd zat de witte duif in het donker op hem te wachten.

 

De man loopt ineengedoken met zijn hoofd naar beneden.

Hij heeft alle wegen al bewandeld en er is niets wat hem nog kan raken.

Hij heeft nergens zin in, en de angst voor het leven grijpt hem naar zijn keel.

Hij is nog maar op de helft van zijn leven, maar hoe moet hij zich tijdens de andere helft nog staande houden?

Het liefst wil hij hier op de grond gaan liggen en nooit meer opstaan, maar wat als hij dat wel zou doen?

Dan kwam de angst.

De angst besloop hem en maakte hem bang.

Het beste was gewoon doorlopen, ook al was hij nog zo moe.

 

Hij had opgemerkt, dat als hij dacht, dat zijn depressie zijn dieptepunt had bereikt, er altijd nog een diepere laag was die hem nog verder het donker in trok.

Zo heeft hij nu het diepste van zijn depressie bereikt.

Hij is het vechten zo moe.

Wie was hij in deze wereld?

Gaf hij zichzelf niet altijd weg?

Bang, dat wat hij nog over had ook zou verliezen.

Zonder dat de man het doorhad liep hij rondjes in zijn geest, en zijn wereld werd kleiner en kleiner.

Opeens bleef hij stil staan en keek omhoog.

Hij had nog nooit een witte duif in zijn wereld gezien en hij zei: “Dag duif, wat doe jij in deze donkere nacht?”

De duif opende zijn ogen en vloog voor de man neer.

Keek omhoog en zei: “Als de wijsheid en liefde gevonden wordt, zal het lichter worden in jouw wereld.”

 

De man bedankte de duif en liep verder, maar nadat hij de bocht in was gelopen, bleef hij opeens staan.

Hij zag dat het begon te schemeren en het langzaam lichter werd.

Hij keek achterom en dacht aan de witte duif.

Was dat zijn duif van wijsheid en liefde die tegen hem had gesproken?

Er kwam een glimlach op het gezicht van de man.

De wijsheid en liefde had hij gevonden diep binnen in zichzelf en lachend keerde het licht langzaam terug in zijn leven.