~ ♥ Winterverhalen 3. ♥ ~

“Mama, mama, mag ik vanavond mijn schoen zetten?”

Sanne kwam aangehold met haar schoen in haar ene hand en een winterwortel in haar andere hand.

Moeder die voor het raam zat te haken keek haar glimlachend aan.

“Maar natuurlijk mijn kind mag jij vanavond je schoen zetten.”

Het meisje keek blij naar haar moeder en begon te springen van geluk.

“Zal ik dan mijn schoen bij de openhaard zetten?” vroeg ze al springend aan haar moeder.

Moeder stond op en liep naar haar kleine meisje toe.

“Dat is een mooi gebaar, maar misschien is het beter om je schoen bij de achterdeur neer te zetten.”

Het meisje keek haar moeder nu bezorgd aan.

“Bij de achterdeur mama, maar waarom?”

Moeder zuchtte.

“Sinterklaas heeft het heel erg druk.

Er zijn zoveel kindertjes die hun schoen zetten, en als Sinterklaas elke huiskamer moet binnen lopen, is hij aan het eind van de nacht niet klaar.

Dan moet hij kindertjes teleurstellen en dan krijgen ze pas hun cadeautjes een dag later.

Daarom heeft Sinterklaas alle papa’s en mama’s, Opa’s en Oma’s en alle verzorgers van de kinderen een briefje gestuurd, met de mededeling of de kindertjes a.u.b. hun schoen bij de achterdeur neer willen zetten.”

Sanne keek bedroefd naar haar schoen die ze in haar hand had en gooide haar wortel die ze in haar andere hand had, op de grond neer.

“Dat is toch niet leuk!” schreeuwde ze naar haar moeder.

“Dat is toch niet gezellig?!” en ze begon te huilen.

Moeder ging op haar knieën zitten en sloeg haar armen op haar kindje heen.

“Stil nu maar mijn kind, ik vind het ook niet leuk.”

 

Het was avond en Sanne keek naar buiten de donkere nacht in. Sinterklaas zal straks wel vertrekken en hij zal met zijn Pieten naar ieder kind toe gaan,

maar de gezelligheid was er wel van af, vond ze.

Wie gaat nu zijn schoen zetten bij de achterdeur…

Geen openhaard of een mooi plekje in de huiskamer waar je je schoen neer kunt zetten.

Geen emmer met water of wat stro voor het paard,

of een beker melk en koekjes voor Piet.

Geen mooie tekening voor Sinterklaas, want wat had dat voor zin,

Sinterklaas had het te druk….

Sanne was verdrietig en met tranen in haar ogen keek ze de donkere avond in.

Ze zal vanavond geen schoen zetten, ze had daar geen zin meer in.

 

De volgende dag toen ze op school aan kwam,

zag ze alle kinderen bedroefd bij elkaar staan.

Ze liep op de kinderen af en vroeg aan haar vriendinnetje: “Waarom zijn jullie zo bedroefd?” Het meisje draaide zich om en zei: “We zijn verdrietig, omdat Sinterklaas het te druk heeft en dat hij daarom vraagt aan ons, of wij onze schoen bij de achterdeur neer willen zetten.

Maar het is niet zo gezellig”, en het vriendinnetje keek Sanne met tranen in haar ogen aan.

“Maar wat kunnen we doen?”

Sanne dacht eens diep na en opeens wist ze het, en liep naar het midden van de groep.

“Ik weet de oplossing”, zei ze en keek de groep rond.

“Er zijn zoveel kindertjes die graag een klein cadeautje van de Sint willen ontvangen, maar de Sint heeft niet zoveel tijd.

De Sint wil ons niet teleurstellen en kwam met deze oplossing, omdat hij graag ieder kind blij wil maken.

Als wij Sinterklaas nu eens een brief sturen, en dat wij hem vertellen dat we begrijpen dat hij het heel erg druk heeft, en dat wij weten dat hij heel erg oud is.

En als we hem nu eens voorstellen, dat wij als kinderen niet meer elke avond onze schoen gaan zetten, zodat hij wel naar de huiskamer kan komen. Dat kan hij rustig onze tekeningen bekijken die wij voor hem en Piet hebben gemaakt. Dan kan zijn paard rustig wat eten en drinken?”

“Ja!” riep een jongen uit de groep.

“Dan kan hij ieder kind even veel aandacht geven en hoeft hij niets meer gehaast doen.

Dan is het voor hem en voor ons heel erg leuk!!”

En iedereen begon te juichen.

 

Sanne keek tevreden de groep rond.

“Ik zal een briefje schrijven voor de Sint en ook een briefje voor alle kinderen. Dan kan de Sint die achterlaten als hij langs is geweest.

Dan weet ieder kindje dat hij of zij de schoen iets minder vaak moet zetten.”

De meester die aan de rand van de groep stond, keek naar de kinderen.

Hij had het probleem van de kinderen aangehoord en vond dit een mooie oplossing.

“Sanne?, vind je het goed dat ik je help?

Ik heb het adres van Sinterklaas en ik vind het een hele mooie oplossing die jullie hebben bedacht.

Kom mee naar binnen, dan gaan we een brief samenstellen voor de Sint.” Sanne keek blij naar de meester en ze liep achter hem aan de school binnen.

 

“Eens even kijken”, zei de meester.

“Hier heb ik nog prachtig zilverkleurig schrijfpapier.

Hier heb je mijn mooie pen, schrijf daar je briefje maar mee.”

Sanne keek naar de mooie pen en het papier en met een sierlijke letters schreef ze:

 

Lieve Sinterklaas…

 

Als het koud is op de daken in de donkere nacht

weet u wat er van u word verwacht

vele kinderen kijken naar u uit

van groot naar klein, zelfs de kleinste spruit.

 

Maar een schoen zetten bij de achterdeur

dat brengt alleen maar veel gezeur

ook niet gezellig bovendien

daarom kom ik met een oplossing, misschien.

 

Wij zullen minder vaak onze schoen gaan zetten

dan hoeft u niet op alle kinderen te letten

dan komt u met piet en paard

weer naar de huiskamer met openhaard.

 

Groetjes van alle kinderen

 

Meester had al een envelop gepakt en vouwde de brief op.

Haalde uit zijn jaszakje het adres van Sinterklaas en schreef deze erop.

“Zo”, zei hij toen hij klaar was.

“Nu mag jij deze brief gaan posten met een vriendje uit de klas.

Ik zal alvast een mailtje opmaken voor alle andere scholen om te vragen aan alle kinderen of ze mee willen doen.”

Sanne vond dat een goed idee en ze vroeg haar vriendje Manu of hij mee wilde gaan.

Samen deden ze de brief op de post.

Nadat ze op school terug kwamen, kwam meester naar hun toe.

“Ik heb goed nieuws!

Al vele scholen hebben mij terug geschreven dat ze meedoen en dat ze dit een heel goed idee vinden.

Goed gedaan Sanne, ik ben trots op jou.”

 

De volgende dag kreeg Sinterklaas de brief van Sanne en een traan gleed over zijn oude gerimpelde rode wangen.

“Ohh die Sanne, ze weet overal een oplossing voor.

Ik zal vanavond alle kinderen iets brengen die op de even nummers wonen zoals 2, 4 en 6, en morgen zal ik de oneven nummers bij langs gaan.”

 

Sanne ligt in haar bed.

De maan is vol en de sterren fonkelen door de takken van de boom heen.

Ze kijkt naar de huizen tegenover hun in de straat.

Manu woont daar….

Ze blijft maar kijken en kijken of ze Sinterklaas zal zien met zwarte piet, maar hij is er nog niet.

Langzaam valt Sanne in slaap en heel voorzichtig kijkt Piet naar binnen.

“Ze slaap eindelijk”, zei Piet zacht tegen Sinterklaas en heel voorzichtig slopen ze naar binnen.

Sanne had geen schoen gezet, maar Sinterklaas legde een briefje op de tafel neer, met daarbij wat suikerbeestjes en wat pepernoten.

De volgende dag bij het wakker worden zag Sanne het briefje staan. Een briefje met haar naam er op.

Heel voorzichtig maakte ze het open en ze begon te lezen….

 

“Dank je wel mijn kind dat je aan mij hebt gedacht.

Ik wil jou en ieder ander kind bedanken, jullie zijn zo lief.

Vanavond kom ik weer langs, dus zet je schoen.

Jullie zijn de allerliefste kinderen.”

 

Vriendelijke groet,

Sinterklaas.

 

Sanne keek blij naar haar moeder.

“Ohh Mama!” en ze rende op haar moeder af.

Moeder nam haar liefdevol in haar armen en knipoogde naar Piet die door het keukenraam naar binnen gluurde.

Een vrouw staat voor het raam en staart naar buiten.

Het is koud en de bladeren vallen van de bomen.

Dit is de mooiste tijd van het jaar, alles is dan zo gezellig en zo knus.

Opeens komt er een herinnering bij de vrouw omhoog borrelen en ze glimlacht.

Ze denk aan vroeger, hoe alles zo anders was.

De tv kende nog maar twee zenders, en als Sinterklaas in Nederland aankwam zat je met zijn allen voor de buis.

Moeder had dan warme chocolademelk gemaakt en er was taaitaai en blokken speculaas.

Op school maakte je zelfgemaakte borstplaat in verschillende smaken.

En als er dan bijna 5 december was, kwam er vaak nog een extra uitzending op de televisie met een soort Sinterklaasfilm.

Dan hadden we als kinderen een kleine inkijk hoe het achter de schermen, bij Sint en Piet er aan toe ging.

Een heel spektakel was dat en er ging natuurlijk altijd iets fout, waardoor we als kinderen bang waren dat we niets kregen of dat Sinterklaas niet kwam.

En als het dan eindelijk 5 december was, dan was het feest!

Op school werd de gymzaal omgebouwd tot een gezellige zaal met slingers en er stond een orgel op het podium.

De vrouw glimlacht weer.

Haar moeder speelde op die orgel alle Sinterklaasliedjes.

Ver voor Sinterklaas studeerde ze de liedjes in, om op de dag zelf, ze zo goed mogelijk te kunnen spelen.

Trots waren wij op haar!

Onze moeder die samen met de Sint en de Pieterbazen op het toneel zat.

Op het podium stond een grote versierde stoel en daar zat Sinterklaas dan op. Zenuwachtig zaten wij als kinderen op de banken in afwachting of hij iets over ons ging zeggen.

En dan pakjesavond. De vrouw zuchtte weer…

Dat werd altijd bij haar opa en oma gevierd.

Opa en oma hadden een boerderij en alle ooms en tantes, neefjes en nichtjes kwamen dan daar naar toe.

We waren als kinderen ontzettend zenuwachtig en dan opeens schrok je zo van die harde bonken op de staldeur, dat je met roodgekleurde wangen die kant op rende.

Oh, wat een verassing!

Grote wasketels vol met cadeautjes stonden er voor de deur.

De oudsten van de kinderen probeerde deze dan naar binnen te slepen.

Ach vroeger…

Opeens herinnerde ze dat haar Opoe naast de kachel zat, met haar voetjes op een stoof te genieten van al dat kinderlijke vreugd.

De vrouw glimlachte weer.

Ze was toen zo blij geweest met een poëzie album en zakdoekjes met een klein flesje

eau de cologne. De poëzie album had ze nog. Daar hadden haar opa en oma een mooi lief klein versje in geschreven.

De zakdoekjes en eau de cologne was ze door de jaren heen kwijt geraakt.

Nostalgie noemt met dit, mooie herinneringen die nooit meer terugkomen, maar die wij zo koesteren in ons hart, omdat deze herinneringen uit liefde zijn voortgekomen.

De vrouw keek nog één keer naar buiten, en zag dat de wolken uiteen werden gedreven door de koude wind. Heel even zag ze een glimp van de maan die tussen de wolken door scheen.

Terwijl ze de gordijnen dicht deed, sloot ze ook haar herinnering van lang geleden.

“Papa?” vroeg een klein meisje en klom bij haar vader op schoot.

“Wat is er mijn kind?”

“Vierde u vroeger ook het Sinterklaas feest?”

Vader begon te lachen. “Ja, ik vond het altijd heel speciaal.

Net als jij keken wij naar de televisie, en dan had mijn moeder warme chocolademelk gemaakt en speculaasjes en pepernoten voor ons neergezet.

Vaak kwamen er vriendjes of vriendinnetjes die met ons meekeken.

Het was zo’n gezellige tijd.

Toen was het ook veel kouder en konden we vaak op straat schaatsen.”

“Schaatsen op straat? Dat kan toch helemaal niet!” en het meisje keek haar vader met enig ongeloof aan.

“Oh jawel hoor”, zei vader. “Het was al vroeg heel koud.

Zodra het regende en het net rond het vriespunt was, dan ijzelde het en kwam er een dun laagje ijs op straat.

Mijn vader had oude houten schaatsen voor ons en bond ze dan aan onze gymschoenen of laarzen. 

Het was te gevaarlijk voor auto’s en fietsers, en er was geen verkeer.

Wij gingen dan samen met alle kinderen uit de buurt op straat schaatsen.

Net zo lang totdat het donker was en wij naar binnen moesten.”

 

Vader deed heel even zijn ogen dicht. “Echt een fijne tijd was dat.

Jammer dat het nu bijna nooit meer gebeurt, want dit was heel speciaal.

Vooral wanneer het in de avond gebeurde.

De straatlantaarns stonden dan aan en het licht weerkaatste zo mooi op het wegdek.

Maar, om terug te komen op Sinterklaas.

Wij zaten dus, inclusief mijn vader en moeder, bij elkaar en keken naar hoe Sinterklaas met de stoomboot de haven van een stadje hier in Nederland binnenvoer.

‘s Avonds mochten wij dan onze schoen zetten en de volgende dag zat er altijd iets in.

We mochten niet elke avond onze schoen zetten, want Sinterklaas had het natuurlijk druk.

Als kind vond ik dat vreemd, wanneer mijn buurjongen wel iets kreeg, omdat hij zijn schoen had gezet en ik niet.

Sint was toch immers in de straat? Hij had best wel even langs kunnen komen.

 

Wat ik ook erg spannend vond was strooiavond.”

“Wat is strooiavond papa?”

“Dat is de dag voor het grote Sinterklaasfeest.

Ik kan me nog goed herinneren dat, terwijl we met zijn allen naar Sesamstraat keken, met een harde zwaai de deur openging en er een lading strooisnoepgoed naar binnen werd gegooid.

We schrokken zo enorm, maar het zien van zoveel snoep, pepernoten en suikerkikkers deed ons naar de grond toe vliegen om alles op te rapen.

Elk jaar zaten we in spanning. We wisten niet precies wanneer de Strooipiet langs zou komen, en altijd was hij ons te snel af.”

"Ik heb nog nooit gezien dat Strooipiet hier is geweest”, zei het meisje zacht.

"Maar vertel verder papa, hoe ging het Sinterklaasfeest?”

“Oh meisje, dat was voor ons als kinderen zo speciaal.

De grote gymzaal werd versierd en overal stonden banken waar de kinderen van elke klas op konden zitten.

Ook stonden er stoelen met tafels voor de ouders en grootouders. Het was echt een familiefeest.

Op het toneel stond een mooie oude stoel met een kleinere stoel ernaast.

Mijn moeder speelde orgel en we zaten allemaal in spanning, totdat de Sint met zijn pieten kwam.

We schrokken ons rot als ze binnenkwamen en we waren ergens ook wel een beetje bang.

De Sint kwam dan binnen en hij leek zo groot, en dan die pieten die om hem heen dansten, het was overweldigend.

Zodra de Sint in zijn stoel ging zitten, hoopte je dat niet jouw naam werd omgeroepen.

Dan moest je naar hem toe en dat was best wel eng met al die mensen in de zaal. Maar het was altijd een waanzinnig mooi feest.”

 

“Vierden jullie ook het Sinterklaasfeest bij jullie thuis?”

“Wij vierden het altijd bij mijn opa en oma op de boerderij.

Al mijn ooms en tantes kwamen daar naartoe met alle neefjes en nichtjes.

Het was spannend, want we wisten niet wanneer de Piet de cadeautjes kwam brengen, en we zongen alsof ons leven ervan af hing hahaha.

Maar dan opeens, werd er heel hard op de deur gebonkt en vlogen de pepernoten door de kamer heen.

Dan renden we naar de staldeur, en achter die deur stonden dan zinken wasketels gevuld met cadeautjes.

We kregen hele leuke cadeautjes, een paar maar, want het waren natuurlijk heel andere tijden.

Wij waren blij met een boek, een paar nieuwe laarzen of een paar sokken.

Mijn zusje kreeg een keer haar eerste zakdoekje met een flesje eau de cologne. Ik heb haar nog nooit zo blij gezien.”

 

Opeens werd er hard op de deur geklopt en zomaar vanuit het niets ging de deur open.

Ze keken allemaal geschrokken naar de deur, waar heel veel snoepgoed met pepernoten de huiskamer in werd gegooid.

Het meisje vloog van haar vaders schoot af en samen met haar broertje raapte ze al het snoepgoed op.

Glunderend en met tranen in haar ogen keek ze haar vader aan.

“Strooipiet is geweest!”

Vader keek met een tevreden blik naar zijn vrouw. Een mooie traditie moet je in ere houden.

Trippel trappel trippel trap.

Evelien kijkt omhoog naar het plafond, ze heeft dit geluid nog nooit eerder gehoord, maar vandaag is ze de Sint en Piet te slim af.

‘s Middags was ze even gaan liggen en in slaap gevallen. 

Net voordat mama haar slaapkamer binnenkwam, was ze wakker geworden. 

Ze had toen haar boek gepakt en was gaan lezen.

Nu ze die middag had geslapen, zou ze het vanavond langer vol kunnen houden.

Ze wilde graag zien, of Piet werkelijk de huiskamer binnen kwam via de haard.

 

Het was al heel laat en haar slaap begon nu toch te komen.

Ze gaapte wat en probeerde wakker te blijven.

Ze keek door het raam naar buiten waar de maan vol was, maar nergens zag ze de Sint en zijn Pieterbazen. 

Net op het moment dat de slaap haar in wilde halen, hoorde ze dit magische geluid.

Trippel trappel trippel trap. Dat moest het paard van Sinterklaas zijn!

 

Snel kroop ze onder haar dekbed vandaan en liep heel zachtjes de trap af naar beneden. 

Ze hoorde wat gestommel in de kamer en op haar blote voetjes liep ze de hal door richting de kamer.

Om de hoek van de deur keek ze de woonkamer in.

Het maanlicht verlichtte de woonkamer en Evelien zag dat Piet daar stond.

Hij had haar schoentje in zijn hand, haalde het stro en winterwortel eruit en zette het schoentje terug voor de haard.

Op tafel stond een beker melk en een schoteltje met heerlijke speculaas en marsepein.

Geduldig at en dronk Piet alles op.

 

Opeens keek Piet op. 

Hij had toch duidelijk iets gehoord?

Op zijn tenen liep hij door de kamer heen en in iedere hoek bleef hij even staan om te luisteren.

Nadat hij de laatste hoek had beluisterd haalde hij zijn schouders op en liep terug naar de haard.

Uit zijn zak haalde hij cadeautjes tevoorschijn en legde deze naast het schoentje neer.

 

Evelien keek toe en zag hoe Piet één voor één de cadeautjes tevoorschijn haalde.

Ze wilde zó graag een pop en op het moment dat Piet de pop tevoorschijn haalde, ontglipte haar een klein gilletje. 

Piet wist allang dat hij begluurd werd, maar zei niets.

Hij deed net alsof hij haar niet gehoord had.

Hij pakte een pen en papier van het bureau en schreef:

 

Lieve Evelien,

 

Ik heb je wel zien gluren en bij de deur zien staan. 

en in de middag te gaan slapen, alleen maar om mij gade te slaan.

Weet mijn kleine Evelien, dat Pieten slim zijn en heel stil,

en heel goed weten wat jij van Sint en de Pieterbazen wil.

Hier een mooie pop zo lief en zacht,

een vriendin die met je huilt en met je lacht.

Ga nu toch slapen mijn lief kind, 

anders vertel ik het aan de goede Sint.

Want laat dit ons geheimpje zijn,

bedankt voor de melk, koekjes en marsepein. 

 

Afzender, Piet (ps. Je pop draagt de naam Pieternel)

 

Piet legde het briefje in haar schoen en legde er nog wat snoepgoed bij. 

Daarna kroop hij terug de haard in. Hij klom naar boven, en weg was hij.

 

Evelien kon zich niet meer inhouden en rende op het briefje af dat in haar schoen lag.

Ze deed een klein schemerlampje aan en las wat Piet geschreven had.

Ze moest lachen en naast haar schoen lag een prachtige lappenpop.

Stevig drukte ze de pop tegen zich aan en zei: “Dank je wel Piet.”

Opeens kwam het hoofd van Piet tevoorschijn. 

Hij hing ondersteboven in de haard, met zijn hoofd naar beneden.

“Graag gedaan kleine meid!”, en weg was hij weer. 

 

Evelien is nu een oude dame en nog altijd heeft ze de lappenpop.

Met regelmaat kijkt ze de pop aan, omdat er zoveel mooie herinneringen aan vastzitten.

Ze is er dankbaar voor, dat ze ooit een pop heeft gevraagd voor Sinterklaas en dat ze deze pop van Piet gekregen heeft. 

Sint zit aan zijn bureau met zijn handen in zijn haar.

Voor hem liggen de verlanglijstjes die hij van Verlanglijstjes-Piet heeft gekregen.

Sint weet het opeens niet meer, hij is ook zó oud.

Hij pakt een lijstje en ziet er cadeautjes op staan waarvan hij niet weet wat het is.

Speelgoed met vreemde en ingewikkelde namen.

 

“Wat is er Sinterklaas?” vraagt Verlanglijstjes-Piet.

“Ik begrijp het niet meer”, zegt Sint.

“Waar zijn die lijstjes met blokken, poppen, brandweerauto’s en prikblokken gebleven?

Een tol is toch een heel mooi cadeau?”

Sint kijkt Piet vragend aan.

“Nou Sint, u moet wel een beetje met de tijd meegaan hoor?

Als u dat niet doet, dan loopt u achter, en begrijpt u straks niet meer welk cadeau een trend is.”

 

“Oh, jij ook altijd! Dus ik moet met de tijd mee?!

Wat is er mis met vroeger?

Dat hele families bij de haard zaten met warme chocolademelk en speculaas?

En dat er opeens heel hard op de deur werd gebonsd en dan alle kinderen door elkaar heen renden en joelden van de spanning?

En ze dan blij waren met één of twee cadeautjes?”

 

“Nou Sint, nu overdrijft u toch wel een beetje.

De kinderen zijn nog steeds blij als we komen.

Het is nog steeds één groot familiefeest.”

 

Sint pakte één voor één de lijstjes op en schudde zijn hoofd.

“Weet je wat Verlanglijstjes-Piet, je regelt het maar! 

De tijd gaat te snel voor mij!

Ik verlang opeens naar vroeger, toen alles nog gewoon was!”

En Sint liep opgewonden de kamer uit.

 

Verlanglijstjes-Piet ging achter het bureau van de Sint zitten en bekeek de verlanglijstjes één voor één. 

Ergens had de Sint ook wel gelijk, maar vroeger was er minder keus.

Nu werd er elk jaar een nieuwe gadget gemaakt en was er een nieuwe hype, waar elk kind aan mee wilde doen.

Niets was meer blijvend.

Verlanglijstjes-Piet keek naar al die lijstjes en glimlachte.

Ja, vroeger was alles inderdaad veel simpeler en zo lekker gewoon.